Wandelgedachten

 

Had Deodato II op mijn mp3-spelertje toen ik de deur uitliep naar de bus. Als jongeling had ik de lp erg fraai gevonden; het vriendje van mijn jongste zus had deze meen ik een keer meegebracht naar het ouderlijk huis. Dat was een aan-uit-aan-uit-relatie tussen mijn zus en dat vriendje. Als ie er was wou ze van hem af en als ie weg was lag ze op de bank te huilen omdat ze hem terug wilde. Wat was er nou aan de hand? Op een dag kwam het hoge woord eruit: ze vond hem stinken. Niks geen diepzinnige redenen voor een scheiding; hij rook gewoon niet lekker. En dat gaat natuurlijk niet. Je kunt niet de rest van je leven naast iemand gaan liggen die stinkt. Dan kun je maar beter uit elkaar gaan. Hij zou wel iemand vinden die zijn geur wel lekker vond.

.

De bus zou over twaalf minuten komen. Ik lachte erom, want elders is het heus niet beter dan hier. Ik ben altijd hier en nooit elders. Alleen de actualiteit is echt. Daarom is de werkelijkheid mijn beste vriend: verlaat me nooit. Ook niet als ik weg wil rennen; rent gewoon mee. De werkelijkheid zoeken is net een geste teveel. Werkelijkheid is altijd al hier, met al haar werkingen vuurwerk vertonend en tegelijk absoluut stil getuige hiervan zonder aan iets te hechten. Bewustzijn is als een penpunt; het verhaal dat geschreven is is herinnering en nooit meer actueel. Illusoir. Ah, daar had je de bus!

.

Voelde me heerlijk opgeruimd. Dacht aan een advies dat wel vaker mijn kant op gezonden is: je moet van jezelf houden. Ik begreep nooit hoe dat moest. Ik zag mezelf nergens dus hoe pakte je zoiets dan aan? En nu, terwijl de bus voort raasde, was het feitelijk heel erg simpel: van jezelf houden is afwezig zijn.

.

Op het station eruit en de pas erin. Viel me op dat de mooiste vrouw nog niet mijn rust verstoorde, als was verlangen een energie in zichzelf al vervuld. Het nam niet de vorm aan van pijnlijk begeren. Ik voelde dat ik leefde alsof ieder mijn verlangen al vervuld was. Dat de blijheid hierom het verlangen vervult. En als er ergens een oordeel over een passant op stond, of ik neigde tot een strategie om een vrouw te imponeren, dan voelde ik dit meteen lijfelijk als een verkramping waarbij de geest opeens ophef maakte om niks. Dan kan ik mij opeens verstappen, struikel ik niet over de aandacht van de ander maar over mijn denken dat er een reactie op is. Dan besef ik weer dat niet-weten vrijheid is en menen te weten altijd een valkuil van de tijd, dat denken is.

.

DSCN1238

.

Heb tijdens de wandeling slechts een foto gemaakt; dit is de Rustenburgerbrug. Na de wandeling Cleanse of last month´ archive II gepubliceerd na eerst de foto´s te hebben bewerkt. De volgende foto komt uit die serie. Gek, aardig, alledaags fotootje. Als je er op klikt kom je bij de serie.

.

DSCN1183

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s