Startmotor doet het weer.

 

Vandaag flink huisgehouden. Moederdag leek me daar uitstekend geschikt voor. Zelf weer doen wat we samen deden voor ze enkele weken terug vertrok, terug naar haar gezin. Vaat gedaan, fornuis geschoond, was gedraaid, stof gezogen en weer wat sporen van haar verblijf hier verwijderd. Tijdens koffiepauzes de computers vrijgemaakt van bestanden die aan onze intense tijd samen herinneren en op de externe harde schijf geplaatst. Deze bezigheden openen perspectief, geven het gevoel van nieuwe ruimte om het leven weer volledig aan te gaan. Een ritueel ontbreekt hier nog bij: de kop kaal scheren; nou ja, wat stekels mogen er overeind blijven staan. Dat ga ik nu meteen doen.

DSCN1074

Nou, dat viel nog helemaal niet mee. Dat was een exercitie van zo een 45 minuten. De laatste keer dat dit gebeurde deed zij het voor me; dat was de tweede avond dat we ontmoetten en ik genoot van haar handen door mijn haar. Daarna mocht ik het wel laten groeien; vond ze leuk. Maar die vlieger gaat dus niet meer op: een nieuwe start betekent een kale kop. Tis niet overal netjes op dezelfde lengte maar toch wel redelijk gelukt denk ik. Vooral de achterschedel laat zich niet goed overzien; gedoe met twee spiegeltjes en das een hele kunst kan ik je vertellen. Het gemillimeterd hoofd toont nogal bol; dit inspireert mijn hernieuwd leven stevig in beweging te blijven om weer normale fysieke proporties te hervinden.

DSCN1090

Tijdens het opruimen van teksten die haar betroffen vond ik het allereerste gedicht dat ik voor haar schreef, voor we samen kwamen te wonen, de laatste ontstond na de verbijstering over haar vertrek. Daartussen speelt zich een heftige relatie af waarover ik niets heb gepubliceerd dat haar privacy schaadt; de gedichten derhalve ook niet. Het eerste gedicht volgt nu.

 

*

oprechtheid onder een bos krullen

.

met je prachtige lach
tussen heerlijke uitwaaierende krullen
kwam je de trap opgewandeld

na eerste groet en een kus
jij eerst naar de wc; ik maakte thee,
hoorde je krachtige plas en was gerust:
meteen thuis bij elkaar

waar gaan we zitten?
vroeg je
zit met bezoek altijd aan tafel
zei ik
en jij twijfelde geen moment,
nam plaats op de bank
waar tegenover ik op een stoel

ons gesprek als van oude bekenden
betekenissen vloeiden uit
in meest volledige stilten
door de ether tussen onze ogen
waarbij de ruimte uitdijde
menig buiklach ontstond
je van de lol achterover zeeg
vol verwondering
over de eenvoud der dingen

nu en dan vervaagde je
achter twinkelende sterren
waar je me sterk ontroerde

opeens stonden we daar
innige omhelzing, zonder gezicht
en het geluidloze besef
van diep juichen om wat is

tijd om te gaan
keken we elkander een laatste maal aan
om niets meer te begrijpen
en diep te danken elkaar
waarbij ik je vroeg nogmaals:
weet die man van je wel
de parel die met hem is?

je zei niets en even later
vanaf het balkon zwaaide ik je auto na;
wauw wat was dit?!

nog diezelfde avond
noemden we nare namen
onhandig als we waren
met de situatie

en de nieuwe dag
kwam onze diepste intentie
weer samen in onze berichten
als die eerste lach

 

*
De wond is nog vers maar ik wil de kwestie afsluiten; de wilde haren zijn er weer af. Het was een prachtige intense tijd met ook spanningen ja; ons samenzijn werd stevig onder druk gezet. Op niet al te frisse wijze maar, bedacht ik me later: toen zij mij verliet zei ik ook niet zomaar ja en amen. Toen ging verdriet vanuit mij nogal met bombarie gepaard. De rust keert weer. Heb mijn bezwaren over de gang van zaken aan haar geuit; ze wil me liever verder negeren. Dan moet dat zo zijn, laat ik de zaak rusten en verlies mijn strijd om haar en haar geliefden de beste wensen te zenden. Rond dit blog af met het laatste gedicht tot besluit, waarin mijn verwerking tot uiting komt.

*

Elegie

1
Spreek je uit, zei ik je, laat niet over je lopen;
je was blij met de les en stuurde me de laan uit.

Wou dat ik niet zo
een effectieve leraar was geweest.

Non-attachment wou je leren
maar dan hoef je nog niet weg te gaan!

Je zei op het laatst dat ik je de les las.
Je had me zelf om die lessen gevraagd
en bedankte me er steeds weer voor.

Mijn antwoorden doen me
nu opeens de das om.

.

2
Die bordjes van de Hema
waar we blij mee waren
doen nu pijn aan mijn ogen.

De afwas blijft onaangeroerd.

Alles dat ik je voor je huisje gaf
bracht je terug.

Je kinderen,
waarvoor je het huis nam,
willen me niet zien.

.

3
Je willen wiebelt
van hot naar her.

Je zei dat we voor altijd waren,
binnen een week kwam je erop terug.

Je weet het nooit zeker, zei je,
maar vandaag kende je geen twijfel

leek het.

.

4
Ik zou wat kunnen eten
maar mijn levenslust is moe.

Gaat dit weer over?

Je foto hangt hier nog.
Waar kijk ik naar?

Geluk dat pijn doet.

.

5
Je zal nooit kwaad over me spreken
zei je me bij onze laatste koffie
maar hoe leg je dit anderen dan uit?

Hoe jou?
Hoe mij?

.

6
Je zei dat ik dingen zo goed zie.
Maar dit had ik niet voorzien.

Liever dan liefde veiligheid.

Alleen zijn vond je moeilijk.
Gewoon oefenen in dat huis, zei ik.

Binnen enkele dagen weer bij je man.

.

7
Ik heb God bedankt
dat Ie je zond; vandaag
pakt het cadeau
iets anders uit.

Wat heeft Ie nu weer
voor me in petto?

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, poëzie, proza en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s