De echtheid van een gevallen droom.

 

.

Hè, wat is dat nou weer? Begon ik net lekker van je los te komen, kwam je me in mijn droom bezoeken vannacht om te zeggen dat je me nog lang niet losgelaten hebt. Het was in een kerk, je ging als altijd sierlijk gekleed en met het gezelschap om je heen zitten op de voorste bank. Je droeg iets van een trouwjurk maar vanachter de kerk kon ik opmerkelijk genoeg je prachtig achterwerk ongesluierd beschouwen. Een moment later zaten we tegenover elkaar in een anoniem vertrek en zei je me: ¨ik heb onze relatie nog lang niet opgegeven¨. Het ging de dagen hiervoor steeds wat beter met mijn gemoed maar nu trof de teleurstelling van het wakker worden me weer stevig en was het gevoel van gemis weer hevig. De echtheid van een gevallen droom. Het was maar een droom, ik weet het, en toch… de droom herinnerde me eraan dat je voor je hier kwam wonen wel drie keer hebt gezegd dat je je partner zou verlaten. En dat dat niet betekende dat je bij mij welkom hoefde te zijn; vertrekken van hem zou je sowieso. Dat kan dan toch ook een vierde keer? Maar ja, hoe zeker zal je verblijf bij mij dan zijn met al die wisselvalligheid; je bent dus gewoon teruggegaan. Ik weet dat het je zeer zwaar viel in het huisje dat je nam om de kinderen tegemoet te komen die je vertrek, en mij die ze niet kenden,  niet accepteerden; dus kwam je liever naar hier. En toen je vond dat het met ons niet goed ging vond ik in plaats van je openheid louter negatie. De eenzaamheid kon je niet aan en binnen een week was je terug bij je man zonder een woord van uitleg aan mij. Je kwam juist naar mij voor waarachtigheid en serveerde me af met ontkenning en onderduiken. Iedereen weer tevreden, maar ik niet. Jij wel?

.

Ik had hier eens een psychologe in de buurt. Ik kwam niet uit met feiten in het leven en ze hoorde me aan. In plaats van mij te therapieën groeide haar bewondering voor wat ik zei en kwam ze in plaats van met een advies met de conclusie dat ik hooggevoelig ben en daar niks aan kan doen. Ja, je kunt wat vaker bewegen, eens een Valeriaantje nemen, maar de hooggevoeligheid is een feit. Ik moest hier vanmorgen aan denken. Dat ik naar de huisarts zou gaan en zeggen: heeft u iets tegen gevoeligheid want het maakt me ziek. Ik kan er niet tegen wat ik zie; verdooft u dat of zal ik naar de slijter gaan? Ik heb die goede man, want mijn huisarts is erg sympathiek, al drie keer bezocht voor pilletjes die een radicale alco-afkick veilig laten verlopen. Van die pilletjes word je meer zombie dan van een fles vodka maar dan is het ook gedaan. Ik ben weer zover dat ik mijn hele huisapotheek wil weg doen. Morgen is het dodenherdenking en dan laat ik de junk ook sterven. En wie weet 5 mei naar bevrijdingspop met een glaasje prik. Valeriaan en Melatonine voor een goede nachtrust, dat zijn de twee milde middeltjes waar ik dan nog op terug kan vallen als het me weer eens teveel wordt.

.

Als je in een leugen zit, en die leugen erken je, dan gaat de werkelijkheid open die ook vol met leugens zit. De mensen die zeggen dat non-dualisme een gemoedelijk pad van altijd vrij zijn is liegen. Dat is het voor niemand. Deze levenssfeer doet pijn en de enige controle erover is je investering te temperen in wat die pijn vergroot. Dan gaat het altijd om je eigen reacties die de weerstand tegen werkelijkheid tonen. En hoe je resoneert met de mensen die je ontmoet. Om een leugen tot het einde toe te erkennen dien je iedereen met rust te laten en zelf te kijken in plaats van strategisch te beslissen wie je nu weer eens voor je eigen geluk kunt inzetten.

.

Ik heb er vaak over nagedacht en het nooit gedurft: internet uitzetten. Vroeger moest je naar de Himalaya om een kluizenaar te zijn; niet meer inloggen op weblog en Facebook voelt nu als hetzelfde. En dit is precies wat ik ga doen de komende drie weken. Per e-mail blijf ik beschikbaar en vanaf hier schrijf ik vanuit seclusion zonder instant applaus of afkeuring. Mijn verhaal komt altijd wel op gang maar nooit tot een eind met alle bemoeienis, goed of slecht bedoeld. Internet is een bordeel en integriteit is werkelijk ontmoeten. I am sick and tired van de omwegen die het wereldwijde web heet en waarbinnen je me anoniem af kunt vallen. Ik voel dat mijn openheid misbruikt wordt. Tot middernacht ben ik nog in de lucht en dan ga ik alle doden in mezelf herdenken tot er geen dode van overblijft.

.

Mijn hooggevoeligheid kent twee aspecten. De ene is aantrekkelijk want verstaat iedereen en de ander zegt wat terug en wordt de deur uitgeschopt. Ik krijg dit patroon maar niet in het vizier met wie dan ook; een ieder verveelt me al snel. Mijn arrogantie ligt dieper dan het zien van mijn omgeving en gurus heb ik ook al geprobeerd. Ik noem het seclusion maar ik trek me niet terug; ik trek vooruit in het zicht dat mij leeft. Ik ben er bang voor en doe het. Mijn excuses heb ik gisteren al gegeven; kijken wat er nog meer in het vat zit als ik me van niemand afhankelijk maak. Kijken wat er gebeurt als ik me extreem eenzaam voel. Dank aan alle lezers, dank aan alle geliefden.

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s