Voorjaarsschoonmaak

.

Heb dan toch weer eindelijk de woonkamer tot de mijne gemaakt. Er weer geschilderd. Overal kom ik je tegen. Alles herinnert aan je. Maar ik ben er weer. In de woonkamer. Achter de laptop. Waar ik niet ongestraft eindeloos as in kan laten vallen. En met een prikbord waarvan de foto’s van ons samen zijn verwijderd. Wat ze des te zichtbaarder maakt. Hier heb ik je voor het eerst ontmoet. Ik was beschonken en toch smolt je. Maar die tijd is voorbij. Ik had gedacht, nadat je hier was komen wonen en al de aanvallen die we te incasseren kregen, dat het ergens wel rustig voor ons worden zou; je ging echter terug naar de belagers. En toen ik je zei dat mij dit verbijsterde schreef je alleen maar: stop hiermee Joost, je maakt alles kapot. Vreemd avontuur was dat. Shakti komt Shiva bezoeken en de vernietigingskracht is enorm.

De map met gedichten die we samen uitzochten, waarvan er meerdere je tranen wekten, ligt naast me en doet pijn. Aan de tafel aten we, dronken we thee en zochten we mappen van mij uit met een correspondentie over verlichting. De kern pikten we eruit en weer werden diepe emoties manifest. Steeds dieper gingen we, we schilderden, kookten, vreeën en waren het liefst samen. En opeens dacht je er anders over. En opeens was alles anders. En opeens was alles dat ik te incasseren had gekregen niet meer voor ons, maar voor jou en wie ons belaagden. Snap het nog steeds niet. O ja, veiligheid zei je. Het harmoniemodel en vooral niet zeggen wat je meent. Dat was het ja. Nodig gevonden willen worden en niet alleen kunnen zijn. Toen je weg was wist ik ook niet meer hoe dat laatste moest. Vannacht weer een klein beetje.

De chocoladepaaseitjes zijn al op alsook de worteltaart waarvan ik het recept niet mocht publiceren omdat die je privacy beschadigde. Als mijn dag begint zie ik het douchegordijn dat we samen kochten; het wasmiddel dat je hier achterliet steekt me dan ook nog. Langzaam verdwijnen de sporen van je bestaan. Tis steeds meer de foto die er niet meer hangt. Maar als ik dan naar bed ga en op het matras lig dat we samen bij de Ikea en tot goedkeuring uitprobeerden dan doet de hele nacht weer pijn. Vraag ik me af hoe inruilbaar je lijf is.

Jij zei steeds dat ik het zag omdat ik zo geboren ben en dat ik daardoor te hoge verwachtingen van anderen heb. Ik zei nee Lief, iedereen ziet dit al maar er is iets overheen gelegd. Je bleef me adoreren alsof ik verlicht was wat ik ontkende als ik mijn afgekloven nagels toonde en opeens, op een dag, was ik de boeman en een retourtje naar je gezin gedrukt. Ik had je beïnvloed. Dan moet ik het wel fout doen. Wauw, dat is je conclusie?!

Op het toilet zit ik veilig; daar is niks van je te vinden. O ja, wc-papier met hondjes die aan Plukkie denken doen. Ik veeg mijn reet niet met Plukkie af, dat weet je ook. Het hondje kreeg opeens een leven. Dat was je ook opgevallen. Het speeltouw met bal eraan in de hal waarvan ie kon genieten is ook verwijderd. Wat een prachtige gebieden hebben we met hem bezocht.

Je man had altijd tegen je gezegd: als je vreemd gaat wil ik het niet weten. Maar je liegt nooit loog je want toen we voor het eerst vreeën voelde je geen schuld. Dat is er wel weer ingepompt en goed gelukt. Toen je van hem vertrok en bij me kwam wonen wist hij ook wel dat dit zo was. Toen heeft ie de kinderen tegen je opgezet en ging ons feestje niet door. “Voor het gezin”, terwijl de kinderen al ongeveer uitgevlogen waren; je kon niet alleen zijn, dat was het meer.

Je overslag van totale openheid in bed en overal naar totale negatie in een enkel omslagpunt dwingt mij dit te schrijven. Adoratie tonen en me de boeman maken in een ondeelbaar want egoïstisch ogenblik die meer zaadkracht heeft dan wat er hier gebeurde, in dit zo armoedig prachtig appartement.

Je kinderen wilden hier niet komen. Die haatten me al op voorhand. Je facebookaccount werd voor onze ogen geplunderd door zoonlief. De man die nooit iets fout deed kafferde je dag in dag uit uit waar ik bij stond dat ik me af vroeg waarom je het allemaal pikte. Hij beloofde op een gegeven moment dat hij hier wel even de boel in elkaar zou timmeren. Je dochter zou je examens niet halen door jou, en al die manipulaties lezend was ik wel wat geïrriteerd ja dat jij dat het ene moment los liet en het andere moment zo aantrok. Daarom zou je een apart huis nemen, zodat dit kon ontspannen. En kwijt was ik je, en jij je eenzaamheid daar want je zat gewoon weer waarvan je vluchtte.

Mij opladen met alles en dan zo verdwijnen heeft tot deze tekst geleid. Ik wil je niet schaden; herken dat je negeert en incasseer deze. Heb verder een goed leven.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s