Glaasje op, laat je schrijven

 

.

Geweldig, een hart onder de riem, prachtig op tijd. Van een beeldend kunstenaar die mij al jaren leest en zijn waardering voor mijn schrijfsels onlangs zonder terughoudendheid uitsprak. Nu ´het´ mij vanavond allemaal wat zwaar te moede was kwam er prima getimed weer een e-mail van hem binnen. Met helende en kracht gevende woorden over de intieme relatie die korte tijd terug hier een einde vond. En ook de weldadige aanmoediging op het eind om ongecensureerd voort te gaan met schrijven en me niets aan te trekken van jaloezie van de medemens die zich als minkukel kan gedragen. Me niet gek moet laten maken. Ja, ik zei het toch laatst: Anthony de Mello had gezegd dat je op niemand boos hoeft te worden omdat iedereen volslagen gestoord is. Geruststellende gedachte gek genoeg; kom ik er ook niet zo bekaaid af. O ja, en mijn blog in boekvorm uit gaan geven, dat zei hij ook, met een link naar een plek waar dat gratis kan.

.

Tis toch verbazingwekkend iedere keer weer. Heb ik net weer een beetje geleerd zonder alcohol en tabak een vredig bestaan te leiden komt er weer zo een prachtige vrouw in mijn leven om mijn begeerte eens flink op te stoken en dan ajuus te zeggen, mij verlamd achter latend. Hoe doen ze dat toch iedere keer? Een vriend zei me vorige week dat ie er ook verbaasd van stond hoe vriendinnen opeens een knop om konden zetten om ergens anders vrolijk verder te gaan; hijzelf lag dan in puin op de sofa. Ja, en ik, ik ga dan altijd eventjes naar de slijter voor een kalmeringsmiddel die me alleen nog maar bozer maakt. Werkt ook niet echt. In ieder geval niet in de mate waarin ik dan consumeer. En ik heb wel weer gezegd dat ik zou stoppen maar er moesten nog wat duiveltjes uit mijn doosje komen. Ik wou hen ook de doorgang niet ontzeggen. Don resist evil. Ze zijn er nu wel allemaal uit dacht ik zo dus ik kan verder.

.

Dat junkgedrag van mij heb ik wel vaker zomaar uitgezet, in ene keer. De laatste twee keer alcohol en rookwaar tegelijk aan de kant. Zo wil ik het weer, voor altijd en geen gezeik. Ik weet dat de eerste week fysiek nogal onwennig aanvoelt maar daarna zal ik toch behoorlijk opgeknapt zijn. Een wijntje bestaat voor mij niet, dan trek ik binnen de kortste keren het hele universum de goot in. Subjectief gezien dan, maar een ander leven dan een subjectieve heb ik niet dus daar doe ik het wel mee. Ik moet me eigen subjectiviteit eens ordenen en alle troep eruit donderen die mij en niemand dient. De laatste keer dat ik vrij was van tochtjes naar de slijter en de verkoper van rook, dronk ik opeens absurd veel koffie. En sterk ook. Kreeg last van restless legs. Die kant moet het ook niet op want dat is pittig irritant. Toen het koffiegebruik omlaag ging werden de klachten weldra minder. Dus thee, gewoon thee of water, de laatste eventueel met bubbeltjes. Ik weet dat ik zonder de giftige genotsmiddelen meer geniet; ik ben dan ook een beetje gek. Maar ook dat herstelt zich altijd razendsnel, dus niet getreurd en gaan ervoor!

.

Overmorgen wandelen met een broer; als ik gebruik drinken we samen bier en wijn in de duinen. Niet heel erg veel maar tis wel op de dag en met een avond voor de boeg wordt dat dan toch wel weer een mateloos gebeuren. Denken om na die dag te stoppen klopt niet; er is nooit een geschikt moment om te stoppen als je zo blijft denken. Er is altijd wel wat met alcohol in de buurt binnenkort. Hij is wel zo aardig dan ook niet te drinken, maar ik zei hem: gewoon wel doen. Geleerd van een andere broer die al jaren droog staat en voor iedereen alcohol klaar zet als dat de wens is. Dat is mijn beeld van de afkick ook: dat deze zo volledig is dat ik er geen alcoholische gelegenheden voor hoef te mijden. Zo was het mijn laatste afkick ook: ik zag amper verleiding in een glas wijn. En het gekke is dan: dan kan het dus wel weer. Nou, ik heb gezien wat er weer van heeft mogen komen. Tis echt niet aan te raden.

.

Er zijn een aantal mensen die mijn geploeter kennen en me door dik en dun steunen in wat ik doe. Ze zien mijn domme streken ook wel maar vinden me best een aardige vent. Ze nemen geen stelling, dat is het eigenlijk. Ja, ze nemen geen stelling. Ze weten dat ik het allemaal niet kwaad bedoel maar wel eens met mezelf in de knoop zit. Verrek ja, dat droomde ik vannacht! Ik droomde dat er een patroon van touw rond de leuning van een stoel was gespannen en dat ik het probeerde te ontknopen. Het raakte alleen maar meer in de knoop! Toen ik het zat was heb ik een schaar gepakt en de hele zaak doorgeknipt. Toen was er opeens niks meer aan de hand.

.

En die vrienden hoef je niet al jaren te kennen. Het kan iemand zijn die vandaag mijn blog leest, reageert, en dat ik er morgen mee wandel. In mei waarschijnlijk een ontmoeting met een fotograaf die al ik weet niet veel hoeveel jaar droog staat en me steunde toen ik afkickte, en dit bleef doen ook na meerdere van mijn terugvallen in de drank. Ik mag dan alcoholische gelegenheden niet hoeven te mijden, goed gezelschap is ook niet gek. Hij raadt mij aan naar zo een club te gaan waar ze je een beetje in de gaten kunnen houden. Ik twijfel daar aan om redenen die we bespraken maar hij zei ook weer goeie dingen dat ik benieuwd ben of ik morgen ga. In Haarlem zit een dependance van de Buitenveldertgroep, een zelfhulpgroep zonder professionele basis als ik het goed begrepen heb. Het gekke is, als ik er nu over nadenk, dat ik niet afhankelijk van welke club dan ook wil zijn. Wel van de fles? Nee, ook niet van de fles. Als het me niet lukt ga ik volgende week alsnog. En wie weet zelfs morgen al, ik durf het echt nog niet te zeggen.

.

In het blogbericht van gisteren, waarin ik aangaf dat wat de een mooi en ontroerend aan mijn schrijfsels vindt, voor de ander a pain in the ass kan zijn, werd me iets kenbaar. Daarbij valt het me op dat er mensen zijn die me kwalijk nemen dat mijn zicht is wat die is. Ik zou niet goed kijken. Mijn kijken doet het echter prima en zo zie ik het gekkenhuis waar ik in zit. Bouw maar geen muurtjes want er is geen ontkomen aan. Ik kan mij niet verantwoorden over dit zien omdat dit zien het enige is dat er is. Misschien ben ik volgens DSMV wel een autist, so what? Ieder zijn eigen telescoop zou ik zeggen. Maar de telescoop is alleen die sterrenkijker als je een zoekende blik vertoont. Anders is de telescoop in ruste en wordt er alleen maar vrede gezien.

.

Maar ja, dat zeg ik nou wel: had gisteren een vriend aan de lijn die in het meest passievol gesprek de naam van een vrouw noemde en opeens voelde ik een gemis. Zou zij soms… Meteen! Tis onuitroeibaar. Het maakt zo onrustig ook, heb U dat niet? Dat moet maar en dat moet maar. Kunnen we nu niet eens gewoon televisie kijken? Zijn lach is magnifiek, diep en innemend; ik weet wanneer ie zich gesnapt voelt. Hij weet het van mij ook maar wacht op zijn grotere slag. Zo gaan die dingen. Spreek ik binnenkort nog wel, gniffel, gniffel.

.

Mijn belangrijkste vraag was wel, aan mezelf gesteld: ¨waarom altijd zoveel drama Lips!¨ Mijn innerlijk wat gniffelend antwoord zei dan: ¨zodat ze me beter horen!¨. Nou, ik heb van me laten horen maar of zij het juiste hebben gehoord waag ik te betwijfelen! Wat dat betreft kun je net zo goed je bek houden. Of mijn uitvoering deugt niet, dat kan ook. Ik ben niet zo handig weet je. Dus er gaat wel eens wat de mist in.

.

En altijd uit die mist verschijnt er iets en dat voelt dan warm en goed. Daar kan je dan wat mee. Daar doe je het mee want je kan niks anders. En zo is het voorlopig wel lieve mensenvrienden, en niet anders.

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza, vrijheid en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s