Handen uit de mouwen en geen gezeur

 

.

Vanmorgen weer uren naar Anthony de Mello geluisterd. Die man doet krasse uitspraken die er bij mij nog niet echt in willen. Zo stelt hij dat als je je bedrogen of verraden voelt dit geen reden tot frustratie is; gewoon je lousy judgement erkennen. Das makkelijk gezegd. Hij gaf erbij aan dat we in een gekkenhuis leven en je niet kunt verwachten dat altijd alles maar oprecht en op rolletjes verloopt. Er is geen reden de ander te veroordelen en ook zelfverwijt is niet nodig. Maar jeetje, hoe voorkom je dat in godsnaam als de geest tekeer trekt en de verwijtende sfeer in getrokken wordt keer op keer? De Mello stelt dat geluk mogelijk is ook al is er sprake van pijn en ellende. Hoe kan dat nou? Ik denk aan Etty Hillesum die in het concentratiekamp, waar dagelijks mensen vergast werden, overal maar God zag. De Mello noemde een man die opgesloten zat en iedere dag gemarteld werd maar wel in staat was meest hartverwarmende woorden in brieven aan zijn familie te schrijven. En ik, ik ben helemaal ondersteboven als zij vertrokken is? Was totaal verbijsterd dat ze een keuze maakte die totaal niet strookte met wat ze me onze tijd samen voor hield. Maar zo kan het dus gewoon gaan.

.

Mijn focus ligt op verlies en das niet handig; zo kom ik niet verder. Sta nu echter ook weer niet te springen om morgen Koningsdag mee te vieren. Maar wellicht lukt het door deze weerstand heen te breken en toch op pad te gaan met camera. Doodgewone menselijke contactmomenten doen me goed merk ik als ik boodschappen doe; de liefde op een persoon fixeren is natuurlijk vragen om moeilijkheden. Geen verkeerd idee een meer sociaal bestaan op te bouwen. En gewoon accepteren dat mensen, net als ik, met regelmaat vals kunnen spelen en rottigheid uithalen. De Mello heeft gelijk: dat leeft een stuk makkelijker. It´s all in the game.

.

Ja, morgen gewoon op pad gaan en ervaringen op doen die me vrij stellen van het imaginaire probleem dat er liefde verloren is gegaan. De puinhoop die ik zie is letterlijk fantasie want de zon schijnt nog steeds, er is eten in de koelkast en als ik niet denk is er niks aan de hand. Dus met de Panasonic camera de hort op en doen wat ik graag doe. Spijt is verloren tijd, zei de Mello ook ergens.

.

Handen uit de mouwen en geen gezeur

.

Heb weer een beetje geschilderd. Acryl. Een nogal druilerig werk. Wens er de komende tijd wat meer licht in te brengen. Moet maar eens wat extra tubes wit en geel kopen; dat zal helpen. Naar een betere tijd toe kwasten. Een wat hogere frequentie in het leven brengen; de zwaarmoedigheid tot lichtvoetigheid omtoveren. Blik op het licht gericht en niet langer treuren. En in beweging komen; overtollige kilo´s verliezen. Ja, een terugval is makkelijk gerealiseerd maar weer opstaan lijkt dan opeens weer een enorme klus. Maar oké, zoals nu wel bekend: stapje voor stapje en niet moeilijk denken.

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza, schilderij en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s