De heilige geest

 

De heilige geest

.

Er zit schot in; het begint zowaar ergens op te lijken. Wit is op; dat moet er wel weer komen want de zaak mag nog veel fleuriger. De suggestie van een gezicht met een scheve bek is groot. Misschien trekt ook dat bij als ik eraan verder werk. Volgens mij gaat ie fraai worden. Eerder stop ik gewoon niet. Kan wel maanden, wat zeg ik, jaren duren. Het gaat om de lol, het ontdekken, kleurwerking, vormverbanden, het is steeds spel en ontspant me goed. Als er geestelijke crisis heerst en de woorden maar moeilijk komen omdat het steeds dezelfde riedels zijn die komen zeuren, dan is schilderen een prima weg om tot rust te geraken.

.

De gitaar heb ik deze week slechts een keer aangeraakt. Alsof muziek alleen voor de vrolijke uurtjes is. Maar dat is niet zo, want toen ik deze wel pakte en wat akkoorden met stevig slaggitaar liet volgen, viel me de intentie, intensiteit en het bevrijdende van het spel meteen op. Als ik de mij toebedeelde uitlaatkleppen niet met regelmaat benut gaat het meestal niet zo goed met mij. Louter schrijven is te krap; schilderen, muziek maken en ook fotografie vergunnen mij uitingen waarin ik mijn plek en ziel herkennen kan; anders ga ik maar verdwalen. En eigenlijk hoort dansen er ook bij. Ik danste altijd erg graag in mijn jongere jaren; gewoon maar een eind heen bewegen en dan opeens merken dat het ritme op je heupen zit en alles vanzelf gaat. Dat zijn de mooiste momenten. En ik denk dat als ik te down ben om mijzelf die dingen te gunnen, dat ik me dan gewoon vergis. Als je zwaar in de kop zit is een dansje juist lekker; daar hoef je echt niet dolgelukkig voor te zijn. Wel even een muziekje opzetten misschien, hoewel het ook best zonder kan. Swingend het leven door. Goed idee.

.

Ik had niet weer hoeven gaan drinken maar ik deed het wel. Ik had niet boos hoeven worden maar ik werd het wel weer. Zag vele momenten van irritatie langskomen voor het geestesoog; ja, ik was zeker snel geprikkeld. Zeven weken continu op elkaars lippen was misschien ook wat teveel gevraagd. Zo liep het en zo liep het af. Ik begin er vrede in te voelen en wens je een goed leven. Blij dat we ontmoet hebben. Ik hoef het niet te snappen. Je bent niet iemand waar ik boos op kan blijven. De bittere pil hier te slikken neem ik als die wijze les.

.

Je noemde het de hufter in mij. Die stond vaker op. Je vond hem liefdeloos en ongevoelig. Je sprak ook met hem als je zei dat mijn boosheid steeds sneller weg was. Jij wil harmonie en ik overschrijd grenzen. Mijn boosheid noemde je wijsheid omdat ik sprak met hart en overtuiging; opeens keerde je visie zich om en vond je me maar een dictatortje. Ik denk dat het zo gegaan is. Ik snap ´m.

.

Jezelf herpakken, leuk gezegde is dat. Je draai hervinden, das er ook zo een. Ik weet nooit hoe dat moet. Ik ga dan altijd naar de slijter en draai wat flessen open. Joost de draaier. Je moet van jezelf houden, ook een geinige. Alsof je met zijn tweeën bent. En jezelf op kunt pakken als een Baron van Münchhausen. Alsof niet alles al draait en je nog beweging hervinden moet. Liefde kan ergens heel goed de pest over in hebben, ook iedere nuance verliezen, en als ik dat erken kan ik mijn excuses aanbieden. Ik ben nooit met zijn tweeën, soms verdwaal ik alleen.

.

De heilige geest is niet een geest ergens anders. De heilige geest is als er geen weglopen is. Dat is wat ik zie. Zien zelf is al heilig, het weglopen van wat gezien wordt is dat niet. Spijt is verloren tijd van het zien vermijden. Zien vermijden overtreedt de tien geboden. Wie dit ziet heeft geen tien geboden nodig. Als het me goed gaat vergeet ik alles; bij tegenwind weet ik opeens van alles. Mijn weten doet moeilijk; de heilige geest nooit.

.

Het deel van dit leven dat ik persoonlijk acht is nog nooit persoonlijk geweest. Zodra ik dat wel zo opvat begin ik met iedereen ruzie te maken. Niemand uitgezonderd. Dan maak ik mezelf onmogelijk. Mijn zelfbedachte belangen zijn lachwekkend en leiden direct naar de hel. Leiden mij naar de hel. Daar willen niet veel mensen bij zijn. Ik begrijp heel veel mensen wel en dat mijn telefoon niet vaak rinkelt ook al ben ik best een aardige jongen. Het huftertje staat altijd om de hoek.

.

Gisteren schreef ik op een papiertje ¨Levend dagboek¨ met als idee dat dit de titel voor een verzameling weblogberichten kon zijn. Nu valt me in dat ik graag een manuscript schrijf en publiceer die iedereen die mij ook maar kent, en met wie ik mot heb gehad, kan lezen en dan zeggen: tis zo een kwaaie pier nog niet. Tis een sukkel, dat weten we allemaal, maar wat ie hier zegt is waar en hartelijk. Dat iedereen mij in ene keer vergeeft voor al mijn zonden.

.

Lachen hoort er wel bij. Anders kan je net zo goed dood zijn. En ik had niet zoveel gelachen de laatste tijd. Het was eerder vloeken en duiven verjagen. Demonen verdrijven. Dat soort dingen. En die tv die natuurlijk al een week niet aan stond omdat ik met mezelf bezig was schakelde ik in en de eerste de beste figuur die ik zag maakte een toffe opmerking en ik bulderde! Ik doe mezelf wel eens schromelijk tekort. Er zit gelukkig schot in de zaak.

.

Alleen. Hoe heeft dat nou ooit een probleem kunnen worden? Snap het nog steeds niet. Alleen is alleen ook al ben je van de guruclub en ook als je in de Himalaya´s verkeert; het maakt geen enkel verschil. Als je liever daar dan hier bent heb je wel een probleem. De heilige geest is nooit daar. Die is altijd hier.

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza, schilderij en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s