De volgende stap

.

Gisteren belde een broer en vandaag is ie jarig. Hij vertelde me dat ie geïnspireerd was door mijn zeven weken droog staan en niet roken ook wat gezonder te gaan leven. Dat hoorde ik met genoegen terwijl ik wijn voor me had en zat te stomen. Een andere broer die al weet ik veel hoeveel jaar niet meer drinkt had hetzelfde gezegd; door mijn gifloze koers was hij in de slipstream ervan al gestopt met roken op zijn werk. Het geeft aan dat verlangen naar genot overstegen wordt door verlangen naar vrijheid van middelen. Nu inspireren beide broers mij op hun beurt weer uit mijn terugval op te staan. Deze dag van de jarige Job zal bekend staan voortaan als de dag dat ik mijn laatste glaasjes met alcoholisch spul heb genuttigd. Leven zonder is werkelijk mooier en ik ben dan een aardiger mens. Ik had even een zetje nodig; eerdere voornemens faalden afgelopen week.

.

Ik zal in dit verhalen over mijn situatie ongetwijfeld in herhaling vallen; ik beschrijf loops die steeds hetzelfde zijn. Je kan iets pas loslaten als je het volledig gezien hebt zei Nisargadatta. Anthony de Mello hoorde ik vanmorgen hetzelfde zeggen: renunciatie is jezelf vastzetten in wat je los wilt laten en een controlezaak; wakkere waarneming toont dat je nergens aan vast zit en is de ware oplossing al. Dan laat je de drank niet los maar de drank jou. Maar die wakkere waarneming verdrink ik nou juist! Demonen moet je niet bevechten, zei de Mello ook, dat maakt ze alleen maar machtiger. En zo is het: mijn vechten tegen de fles zet de aandacht op die fles; kan me beter richten op wat al vrij van het probleem is en dat groter in mijn aandacht maken.

.

Er zijn meer mensen die ik wil bedanken die ertoe hebben bijgedragen dat ik tot dit besluit kom. Ik wil ze wel bij naam noemen maar ben dan toch incompleet en bovendien behoud ik graag hun privacy totdat ze me laten weten dat ik openlijk over hun naam mag spreken. Zo is er die lieve weblogster die me onlangs vroeg waarom ik mensen binnen twee minuten tegen me in het harnas weet te jagen. Als ik dan iets teruglees hoe ik dat met haar deed dan weet ik het alweer en kan ik mijn eigen walging niet onderdrukken. Dan moet ik naar de biechtstoel van openbaar erkennen. Zij waardeert dat en vergaf me meteen wat ik gedaan had.

.

Of neem de man die me af en toe checkt en blij voor me was toen ik droog stond. Ik zei hem dat ik de AA na een bezoekje al niet zag zitten. Daar zeggen ze, ook als ze 30 jaar droog staan, dat ze alcoholist zijn en ik vind dat een affirmatie uit angst. Moet dan weer aan de Mello denken die abstinentie door controle geen oplossing voor de kwestie vindt. Deze vriend schreef ik gisteren dat er in Buitenveldert te Amsterdam een groep zit, die hebben een filiaal hier in Haarlem. Misschien ga ik er toch wel heen, of ik loop er langs, direct door naar de slijter. Hij schreef terug wat precies paste op wat ik voelde: ¨Ik denk dat het belangrijk is dat je iemand vindt die niet zo AA-psycho is maar meer gewoon jouw kan bijstaan door te checken, te kletsen enzo.¨

.

Er zijn mensen die altijd door mijn gesodemieter heen blijven zien en mijn diepere lading zien zelfs al gedraag ik me als een draak. Mijn gesodemieter als egoïsme aanmerken mag maar de hartstocht om grenzen te overschrijden zal ook zonder drank in me bestaan, hoewel wat rustiger. Had deze week een vriend op de koffie die ik mijn excuses maakte voor mijn exuberant gedrag; had hem ook eens eerder afgeserveerd vanuit irritatie. En hij antwoordde: ¨Nee broeder, nee, dat vind ik juist zo mooi aan je. Je kunt heel veel voor anderen betekenen als je iedere dag een demon weet in te leveren.¨

.

Dat vond ik mooi gezegd. En ik ben een enorme zeikerd als ik wil bepalen wie mij wel of niet ontmoet. Dan word ik humeurig, staat de tweede dorst op en scheld ik de hele wereld uit. Maar tis niet wat ik wil. En ook ken ik dat diep contact met die andere vriend die met mij drinkt als ik drinken wil en zo niet dan neemt ook hij koffie of thee. Hij doet niks aan me en hoort me altijd. Dat ik ervan huilen moet want weerstandloosheid laat me smelten.

.

Ik zag op advaitasites allerlei mensen en de meeste konden niet tegen mijn gezanik. Maar er was er een die vond ik zo helder en bescheiden spreken dat ik om een wandeling vroeg. Die kwam er. Die was fantastisch. Ik heb een ontmoeting gehad live ( ´lijf´ schreef een minderbegaafde die blijkbaar beter zag eens ) en ik besprak toen met hem of er een antwoord op verslaving bestaat. Hij zei meteen nee. Ik was onmiddellijk geheel op mijn gemak. Waarom zou de hele geschiedschrijving van oorlog en oplichting zoiets ook beloven? Tis ieder moment mijn zaak oprecht te zijn als dat het belangrijkste is en dat maakt de volgende stap. Zonder eis heb ik gezegd dat ik graag weer eens met hem wandel. Een overbodig schuldgevoel want hij hoorde me al.

.

Het bijzondere is wel, in al mijn gedoe alleen thuis, dat ik hiermee een selectie van mensen maak waarmee ik verder kan, alsof ik zelf een club heb. En dat bedoel ik niet. Ik bedoel dat ik dankbaar ben dat mij mensen gegeven zijn, die komen en gaan, waarvan er altijd enkelen blijven een periode om iets geheel mee door te maken. En dan denk ik aan haar en mijn boosheid over haar vertrek. Dan bied ik ook haar mijn excuses aan en dank haar. Ze wou niks uitpraten en was straight op haar eigen manier.

.

Van de goeroes hou ik simpelweg niemand over. Er is geen ander dus dat verhaal eindigt hier. Ik heb last van herinneringen die ik geloof en zonder dat ben ik voor iedereen aanwezig. Dus dit is mijn toewijding. Het lijkt een volgende stap maar intentie nu maakt het beleven. Er volgt niks, dit is het al.

.

En dan zijn er altijd nog al die anoniemen die mijn blogs dagelijks lezen. Ik ken ze niet maar omdat ze me lezen weet ik dat hun hart geraakt wordt door wat ik zeg. Dat maakt me blij. Anoniem is beter dan welke vereniging dan ook.

.

Anthony de Mello wordt op een video aangekondigd als ´member of the Jesus fellowship´ of zoiets maar als ik hem hoor praten hoor ik niets van dat. Hij benut wat ie zelf heeft ervaren, de taal die ie leerde, om de vrijheid te benoemen die er altijd al is. En hij test het volledig publiek ermee door specifieke vragen. Hij was nooit een guru; ik beschouw hem als mijn beste coach vandaag weer. En hij is al dood. Maar iedere keer als ik de video zie en beluister vind ik nog meer in deze hartstochtelijke spreker die niks aanhangt en zich volledig bekend maakt. Even niet moeilijk doen over gebrekkige geluidskwaliteit; hoor de schoonheid hier gegeven.

.

.

Er zijn echt meer mensen die ik wil benoemen en danken. Mijn dochter bijvoorbeeld. Die heeft mij moeten missen en ik haar, omdat er van scheiding sprake was. Het gaat hier niet om de geschiedschrijving en wel om het Hart. Ik erken mijn fouten en had gewild dat we vaker contact hadden. Maar jij hebt de regie ook niet verzonnen. Ik hou van je Schat! En van je moeder ook al maken we liever ruzie dan liefde. Kom ik ook op terug.

.

In vroeger dagen had ik de goeroes hoger dan wie dan ook omdat ik hun taal verstond. Maar het heeft mij apart gezet van waar het werkelijk om gaat. Ze noemen het bliss om dit te zien maar ondertussen schaam ik me kapot. Flesje laten staan, goed idee. Ik ga het met iedereen goedmaken, naamloos.

.

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in non-dualisme, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s