Bach, Regina en voelendheid

.

Lukas Passion BMW 246 op de achtergrond. Heb het muziekapparaat dat je niet terug had hoeven brengen in het raamkozijn rechts van de computertafel in de werkkamer gezet. Wou een muziekje toen ik, na weer eens een vastloper met Afbeeldingviewer binnen Ubuntu te hebben beleefd en ook een geïnstalleerd fotobewerkingsprogramma zijn best niet wilde doen, alle corrupte software verwijderd. Heb het eenvoudige en goed werkende Gwenview om foto´s te bekijken en Gimp om deze te bewerken geïnstalleerd. Lijkt allemaal prima te werken. Heb een foto van je eerste schilderwerkje gemaakt en de afbeelding met Gimp wat geoptimaliseerd. Omdat je er niet zo tevreden over was laat ik deze niet zien. Je vroeg mij eraan verder te gaan maar dat heb ik niet willen doen. Zonde. Daarvoor in de plaats toon ik hier de behangrol waar we een avond met veel lol aan werkten.

DSCN0948

Bach werkt helend. Zo graag als ik schrijf zo weinig luister ik echter naar teksten. Daar mis ik heel wat mee kun je zeggen maar ik vind het heerlijk de muziek te ervaren zonder die inspanning te doen. Zoals ik enorm geniet van, noem eens wat, Elis Regina from Brasil bijvoorbeeld, en haar muziek met extase beleef terwijl ik ongeveer geen woord Portugees versta. Of het moet bunda zijn.

Volgens mij heb ik je het gevoel gegeven dat ik je op wilde sluiten en hebben voor mij alleen. Als het kluizenaartje sprak zal ie vast vaker dan een keer die indruk hebben gewekt. Ik heb gekeken of het waar kon zijn. Ja, ik kan die neiging wel traceren hoewel ik die onderweg ook steeds corrigeerde. Het was wat ik moest leren; de liefde boven die jaloerse hufter te stellen. Was ik dan zo in overtreding? Ja, vaker dan ik meteen na je vertrek wilde toegeven. Tis allemaal weer langsgekomen en het spijt me werkelijk. Ook zonder drank en rook maak ik dezelfde fout dus geregeld: mijn zicht als waar te ervaren en er dan dwingend naar de ander mee te zijn. Lelijk trekje van me. Je zei dat het ook niet makkelijk was met die hooggevoeligheid van me. Maar tegelijk zou ik kunnen stellen: met die hooggevoeligheid zou ik juist die fout niet hoeven maken, laat staan herhalen. Van hetgeen ik menig non-dualistisch leraar beschuldigde werd ik zelf slachtoffer: arrogantie en dualisme.

Er is gewoon heel voel goeds gebeurd. Ik moest mijn hoofd stoten blijkbaar en das goed gelukt. Het is onzin je wat dan ook kwalijk te nemen. Ik ken je situatie en snap je redenen. Het hele idee dat je een relatie moet vasthouden zorgt ervoor dat je uit elkaar drijft; ik geloof dat het zo werkt. Vreemd en tegelijk overbekend mechanisme. Zo gaan die dingen en geen denken kan dat veranderen. Maar uit de valkuil blijven kan altijd.

Doet me denken aan een uitspraak van Wolter Keers. Zijn leraar Krishna Menon hield wel van een potje schaak en als je schaakt dan gelden er regels waar je je aan te houden hebt. In het beeld van Keers zijn er in de vormenwereld regels dus je kunt bijvoorbeeld niet met 120 kilometer per uur je auto opeens in een haakse hoek een andere kant op sturen. Het schaakspel stond in zijn retoriek voor de vormenwereld en de maatschappij als je het mij vraagt. Zijn conclusie was dat je het dus niet in je hoofd haalt met de dame een paardensprong te doen, dus er zijn regels, maar niemand verplicht je om te schaken!

Anders gezegd: als ik iets wil van de wereld dan gaan daarmee allerlei mechanismen in werking die nooit problematisch kunnen worden als dat eerste verlangen niet gevolgd zou worden. Liefdesverdriet is precies dat: gevolg van het begerend deel dat ziet dat de ingebeelde controle een farce is. Pakken is hier hetzelfde als verliezen. Liefde gaat de achterdeur uit als de originele vrijheid door eigen wil wordt gemanipuleerd. Geliefden maken elkaar niet zelden het leven onmogelijk. Dan is het niet ´I love you yeh!‘ maar ´I claim you yeh!´ en kun je op de tranen wachten.

Het verhaal van Adam en Eva krijgt meer diepte deze dagen. Eerst het onverdeeld paradijs en door het eten van de boom van kennis ellende en rampspoeden; dat wisten we al. Ik zou eraan willen toevoegen: er zijn heel wat mensen die het onverdeeld paradijs verkondigen maar allang weer van de verboden appel snoepen in hoeken die ze vaak zelf niet beseffen. Door hetzelfde euvel als wat mij nu slaat: zicht als persoonlijk opvatten en er dan mee de boer op. Schaken en door vals spelen gestraft worden.

Ik ga nooit op retraite want je krijgt me niet naar buiten. Die hele spiritualiteit is flauwekul als het zijn werk heeft gedaan; dan komt het op subjectief bestaan zelf aan en jezelf niet door gebrek aan integriteit op de tenen te trappen. Met of zonder iemand erbij, dat bepaalt iedereen zelf. Het onzekere idee dat je iemand nodig hebt is vals. Zoals de ander nooit een ander en altijd jezelf is.

Mijn moeder dacht ooit dat ik gek zou worden. Of er grote kans op maakte. Dat zei ze niet tegen mij; dat had ze ooit een schoonzoon toevertrouwd. Ik hoorde het pas toen ze al lang dood was. Wat zag ze dan? Het hield me bezig. Hoe moet ik dat dan aanpakken, gek worden? Of ben ik al gek en wacht ik alleen maar op symptomen die zij voorzag? Het hield me jaren bezig. Maar nu weet ik het antwoord. Ik kan niet gek worden. Weet je nog ma dat ik als 22jarige naar het ouderlijk huis en je toe liep op een zomerdag omdat we onze bakkies koffie te slurpen hadden? En dat ik je toen zei dat ik jullie kind niet was? Je schrok je een ongeluk! De koffie ging alle kanten op. Maar ik bedoelde toen gewoon wat ik hier allemaal verkondig. Ik kan pas gek worden als ik mijn gedachten geloof; dat doe ik wel eens maar als het me te heet onder de voeten wordt ben ik, na liefst een vriendelijk excuus gemaakt te hebben, weg. Dat was toen zo, dat is vandaag zo en dat bedoelde ik.

Ik heb altijd een probleem gekend tussen openheid en privacy. Ik moest leren hoe alles te zeggen zonder een ander persoonlijk te benadelen. En ik had daar helemaal geen taal voor omdat mijn inzicht nog niet was opgegroeid. Ik zie mijn inzicht niet als een vast punt; ik zie iedere suggestie in bewustzijn als een indicator van waar ik me mentaal begeef, voor de rest doe ik mijn boodschappen net als iedereen. Mijn innerlijk beleven heeft een kracht die naar buiten wil en spreken moet. En niet zelden verkeerde dingen zegt, foute inschattingen volgt en, godbetere!, uit boosheid de vuile was van anderen wel even in het openbaar zal ophangen. Daar werd ik op gewezen en toen corrigeerde ik me ook. Onvoldoende om niet in nog veel meer gedaanten van diezelfde valkuil te stappen. Leer ik het dan nooit? Nee, ik leer het nooit en ik zie het wel goed. Ik kan weer lachen.

Bach is ermee gestopt. Voor het industriële tijdperk moest je naar buiten als je wat wilde beleven; nu zit het hele werk van Johann Sebastian op een stickie. Moet niet gekker worden. Door overvoerdheid niets meer horen. Stilte is niet iets om na te streven, het is in alles al. Onmiddellijk valt alles stil. Erop letten is herrie; luisteren is al stil.

Zo is dat met schilderen ook: iedere eerste daad onwillekeurig en spontaan en iedere kleurkeuze en streek erna heerlijk uitdagend. Het kind zijn waar Jezus het over had, zei je toen. Ja, onmiskenbaar de speeltuin van onwetendheid. Dat is het mooiste: als de spirituele zoektocht in dit ondervinden nooit meer hoeft op te staan. Ik ga ook weer schilderen. Je zei dat je weer doeken ging halen. Goed zo. Ik schilder hier met je mee als het vervloeien van ware intentie met alles dat die intentie deelt. Je bent vrij. Met jou schilderen wel zo fijn!

Ach ja, die wijn. Tis heel vreemd dat een mens kan denken dat die wat brengt terwijl het verleden zo een conclusie geheel tegen spreekt. Waarom is dat laatste dan toch zo? Wil ik zelfgecreëerde rampspoeden om een potje literatuur te spelen met dit als de regel? Kegelen tegen mezelf? Tis weer mooi geweest, en lelijk zat er al in. Mijn moeder zag het wel goed maar ik was het niet. Het is het leven zelf. Met mij als excuus.

Schilderen bij muziek is een belevenis. De muziek neemt de kwast over lijkt het en toch blijft het je eigen hand. Tis een samengaan van Bach en mij dat ik ga schilderen. Met de muziek waarmee ik afsluit. Misschien luister je er ook naar als je je bewegingen op het doek plaatst. Goed dat je weer doeken haalde; opdoeken is nooit een slecht idee. Heb je lief.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in bach, muziek, proza, schaken, schilderij en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s