O zo!

 

.

Tis een rotzooitje in mijn brein. Staat geen steen meer op de ander. Hoe hier nu weer kaas van te maken? Het was weer een heftig avontuur. Van passie naar agressie. We keken samen nog naar Ramses Shaffy en spraken daarna over overgevoeligheid en de wijn. Die we niet meer dronken. Maar toen jij vanhier weg verhuisde toch weer lonkte; we dronken slechts enkele glaasjes aanvankelijk. Nou oké, dat was het dan, stof van de mouwen slaan en verder. Maar das wel makkelijk gezegd. Ik kom deze dagen tot niks en ben zeer geneigd in wat we hadden te blijven hangen. En dat is vruchteloos en dat doet pijn.

.

De gordijntjes die je zo mooi vond houden een halve meter uitzicht open. Zie de straat, de huizen en geweldig fraaie witte wolken partijen. Maar zoals je zei en leerden van Into the wild is het delen van geluk toch net even mooier. Ga opnieuw leren het genieten dat mij goed afging voor de tijd dat ik je ontmoette. Tis een oud verhaal hè: eerst liefde, dan het verdriet. Konden we dat niet voorkomen? Ben nog niet in staat het verhaal uit te gaan en te laten rusten. Waarom moest dit gebeuren? En vanwaar deze zinloze vraag? Tis altijd weer hier beginnen. Kan niks ouds herstellen en morgen wordt nooit bereikt. Ik voel me berooid.

.

We hadden het over die zenleraar die beschuldigd werd dat ie zijn buurmeisje zwanger had gemaakt. Ze kwamen hem de baby brengen en zeiden dat hij er maar voor moest zorgen. ¨O¨, had ie alleen maar gezegd. Maar na enige tijd kreeg het buurmeisje wroeging over haar leugen, openbaarde dit en toen zijn ze die baby weer komen halen. Hij gaf de baby weer af en zei: ¨O¨.

.

Nou, die ¨O¨ voel ik nog niet echt hoor; ik ben het weer eens reuze oneens met de realiteit! Tis zulk een zinloos stampvoeten dit gedoe maar het moet er blijkbaar weer even uit. Ik geef er maar aan toe; heb toch niks anders te doen. Mijn goedheid wat kan ik de boel lekker in het honderd laten lopen! Zonder gevoel voor humor overleef je zoiets niet. Nu de zon haar laatste stralen op de daken tussen de gordijntjes werpt ben ik ook wel weer een beetje opgelucht dat de dag ten einde gaat en dat ik deze vooralsnog heelhuids ben doorgekomen. Als ik niet aan je denk is alles gewoon goed. Maar ik denk zo graag aan je. ¨O, zo!¨

.

Goed beschouwd kan ik wel een en ander maar als ik teveel op een ander ga leunen dondert de hele boel in mekaar. Ik heb het al zo vaak gezien; een ezel leert sneller. Tis gewoon een blunder een prachtige tijd met iemand kapot te maken door te geloven dat die tijd langer had moeten duren en ik daar recht op heb. Ik heb helemaal nergens recht op, dat blijkt wel weer. Tevreden zijn met wat ik heb is een groter rijkdom dan al die eisen van mij. Nou ja, zoals het vogeltje gebekt is dan maar, maar dat eisenpakket inleveren voor het spontane plezier van onhebbelijk ontmoeten please; ik weet heus wel dat dit het antwoord is.

.

Feitelijk is er niemand anders. Er is pas iemand anders als ik iemand anders bedenk. Dat kan ik alleen op mijn kamer doen of als ik iemand voor me heb. De ander is op afstand; als je vrij kijkt bestaat die afstand niet. Niet op mijn kamer of elders. Dit leer ik: dat het leven in de vorm pijn doet maar dat de pijn wel uit de eigen input volgt; het kan ook zonder. En dan bedoel ik de mentale pijn die we het lijden noemen. Ik ben een sufferd en een hufter vaak, dat weet ik ook wel. Het hoort bij het vreemde spel dat mijn leven heet. Ik speel feitelijk vals als ik een ander zie.

.

Je hoorde me goed. En je dacht dat ik wijs was. Ik wees je op mijn gekten. Maar je ging voor me. En opeens was je weg! Eerst pakte je me in en toen liet je me zo staan!

.

Dat deed je goed. Ik zei dat je mijn leven vakkundig naar de knoppen had geholpen. Zulke dingen zeg ik wel vaker als ik boos ben. Je noemde dat de hufter in mij. Ik zie hem nu ook en het is geen fraai gezicht. Gadverdamme, wat een hufter! Je zei wel eens vaker dit als je dat bedoelde maar naar mij toe speelde dat euvel niet, was mijn droom. Dat was een beste vergissing! Neem het je niet kwalijk; een ieders belangen wegen anders en ik was ongevoelig als ik dat anders wilde zien. Heb nooit kunnen denken dat ik je aan mijn eigen onbegrip kwijt zou kunnen raken. En tis wel gebeurd. Weer gebeurd. Een oud verhaal.

.

Met iemand zijn zonder te eisen is volgens mij het hele ding. Die heelheid halveer je als het een onderling handeltje wordt. Die fout dachten wij niet te hoeven maken en dat was precies onze arrogantie die de val bracht. Wij konden er niks aan doen. Is het niet maf dat je meent controle te krijgen en in dat idee het beiden verziekt?

.

Zelfonderzoek is voor mij niets anders dan het zien van de structuren die mij het lijden bezorgen. Die structuren liggen er eenvoudig en kunnen niet weg; dat te wensen is escapisme. Maar ze kunnen wel doorzien worden, met als gevolg dat ze hun bindende kracht verliezen. Dit is steeds het belangrijkste voor ieder individu en een belang dat aan relatie vooraf gaat. In de wereld kun je je eindeloos verliezen maar als je de weg terug naar huis niet meer weet wordt het erger. Zelfonderzoek is de enige oplossing, niet om verlicht te worden, maar om nergens meer in te stinken. Ik bedenk me dit soort zinnen vooral als ik uit mijn bek stink; dat dan weer wel. Ik ben een vrij absurd verhaal.

.

De drank en de rook weer de deur uit; de ceremonie van beklag mag wel weer eens ten einde zijn. Wegwezen, neem die fanfare met alle hulpstukken ook maar mee, breek alles hier af en vergeet de waarheid. Liefde is geen cement tussen twee mensen; liefde is. Liefde als hulpstuk te zien is een vergissing. Kennis is hulpstuk en een leraar ook maar het zien is onontvreemdbaar dit. Zonder hulpstukken. Dus wegwezen iedereen!

.

Hoe vaak ben ik al niet een identiteit ingegaan en uitgekropen? Tis toch om gek van te worden? Een vrij gestoorde situatie. En we doen het ermee vandaag. En het maakt me moe. Zo moe dat ik het allemaal opschrijf. Jekyll and Hide. Ik heb dat boek niet gelezen maar het klinkt wel leuk. Zonder tierelantijnen ben ik natuurlijk nergens.

.

Tis lijden. Niemand klooit ooit maar wat aan; geboren zijn is gewoon hard werken. Voor iedereen, stuk voor stuk. Aan de slag mensen! Wat we aan het doen zijn weten we niet en we werken ons uit de naad. De een noemt het ambitie, de ander intentie, maar het is wellicht gewoon een absurde bedoening. Haal al die etiketten er maar af, dan hou je dit over.

.

De wereld en de uitgang? Nou, de uitgang stond al in dat boekje van Störig dat ik als 20jarige las: de wereld is een last maar bevrijding bestaat. Heb toen Advaita Vedanta aangestreept, want daar was de uitgang bekend. Maar je moest wel eerst het boek in om er uit te komen als het ware. Nou, ik heb ze allemaal gelezen. Tis vuilnis!

.

Mijn schrijven zie ik als een vrijwillige psychose. Wat er gedacht kan worden van mij en over een ander zet ik te kakken. Dat vinden heel veel mensen niet zo leuk. Voor hen doe ik het allemaal.

.

O ja, nog effe wat: waar is hier de plee?

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s