Tandje lager

 

.

Het kan er wel eens op lijken dat ik mijn gedachten stuur maar in feite worden ze eenvoudig waargenomen, zijn ze stuurloos. De handtekening die ik eronder zet is onterecht. Oké, het beestje moet een naam en de schrijver auteursrecht hebben maar eigenlijk is het onzin je ergens op te beroepen. Geloof in verdienste en schuld zijn twee kanten van dezelfde medaille. Vandaag, als het verleden me pijnigt met beelden die zich opdringen, ervaar ik de hel als mentaal en het zien als de hemel. Zien zelf doet geen pijn.

.

Tis ongelooflijk hoeveel pijn ervoor nodig is om dit te durven zien. Je ego verliezen als alles op rolletjes loopt is ligt niet voor de hand; rampspoed is meestal nodig om de ogen te openen. En ook al bestaat er geen schuld, toch doet het erg pijn te weten dat ik haar gekrenkt heb. Zoals ik mij erin verheugde als ze mijn gebaren liefhad en bewonderde.

.

Ik las een prachtig citaat op Facebook vandaag, van Rumi: Het doet er absoluut niet toe, wat men van je denkt. Ik las het bij Hans Tibben die erop liet volgen: Stap uit de zelfreflectie en interne consideratie. Dat kwam binnen. Of ik viel uit mezelf, dat kan ik net zo goed zeggen. Het was opeens stil.

.

Dat ging er fout denk ik. Omdat ik mijn ideeën nogal stellig gaf dacht ze dat ze het ook zo moest zien vermoed ik. Ze maakte mij zo een rechter in haar hoofd. Ik was geloof ik iets te stellig geweest. Wat eens inzicht was werd door haar steeds lovende woorden arrogantie en zo vergaloppeerde ik me. Verloor zachtaardigheid.

.

De verlichting, waar mijn denken zich zo bezig hield, is niet-denken, dus dat was een vreemde situatie. De woorden die ik tot haar sprak waren gemeend en spontaan maar ik begon te denken dat ik het zag! En das niet goed voor de gepaste bescheidenheid.

.

De laatste jaren van mijn leven was ik erg bezig met het bedrog binnen de spirituele wereld. Op een gegeven moment ga je het overal zien. You become what you meditate on. Het heeft cynisme in me gebracht waardoor de essentie van bestaan verduisterd werd. Focussen op gebreken brengt gebreken. Ik heb me flink verkeken.

.

Deze grote mond spreekt niet zo rap meer. Ook al zei ik wellicht ware woorden toch heb ik me versproken. Zo voelt het. Te opdringerig en onaardig. De liefde opdringen is geen goed idee. Hoe ben ik zo dom geworden? Nou ja, kan iedere onbenul gebeuren; verder niet zeuren. Gewoon even wat kalmer aan.

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s