Sterven aan jezelf

 

.

Tis wel vreemd, bedacht ik me vandaag, dat je ook dood kunt zijn. Ervoer bij het ontwaken dit lijf als een telescoop waar tijdelijk door gekeken mag worden. Eerst besta je niet, dan vrijen je toekomende ouders en opeens word met je de wereld geboren. Moet er wel voedsel in gestopt worden, anders gaat het lijf niet lang mee. Tis een groot wonder, maar vaak ook erg pijnlijk. Door overmacht en stommiteiten. Domme dingen doen is ook een vorm van overmacht vond ik toen ik op stond vanmorgen. Ik leer wel eens ergens wat van maar ik maak nog altijd de grootste blunders. Das niet lekker wakker worden.

.

Dat denken zet je niet zomaar uit. Maar wel zag ik, toen ik in de supermarkt liep vandaag, dat de ellende niet continu is; er zitten gaten in. In die gaten heerst gewoon vrede. Besprak dat laatst nog met iemand die zei al een maand depressief te zijn. Ik zei: een maand depressief zijn suggereert continuïteit maar die is er helemaal niet. Als je het per moment bekijkt is het maar af en toe. Maar het denken aan de pijn is hardnekkig; een ramp wil toch niet onopgemerkt voorbij gaan. Heeft me vast iets te zeggen. Misschien steek ik er wat van op.

.

De wereld is waar de aandacht gaat. Aandacht is scheppende kracht. Misschien leer ik dit wel deze dag: de aandacht te richten aan ieder probleem vooraf. Ga ik me in verdiepen. Voelt als sterven. Zelfreflectie is een merkwaardig ding. Er klopt niks van. Tis gewoon herrie. Daar helpt geen gedachtedokter aan.

.

Het ging om de waarachtigheid. Dat was ons gesprek. Maar die liep nogal verkeerd. Wat eerder in mij gewaardeerd werd werd opeens geheel anders beoordeeld. Als bemoeizucht. Dat was het ook op momenten, zie ik nu. Een beetje laat, helaas. Moest zo zijn zegt het cliché dan. Maar wat heb ik aan zo een opmerking? Je kunt er een tekst mee vullen maar verder zegt het niks. Simon Carmiggelt zei eens dat het warempel wel leek of Gerard Reve een periode gelukkig was en vervolgde: fijn voor hem maar wat een ramp voor de literatuur. Doe dan maar alle boeken weg; pijn cultiveren acht ik een vreemde zaak. Toch kan ik blijkbaar weer eens niet anders. Zelfbeklag verdient geen schoonheidsprijs. Misschien tijd mijn waanzin eens te accepteren. Intelligentie is een groot goed en je kunt er een hoop mee verpesten. Vertel mij wat.

.

Wat een vreemde tekst is dit. Woorden als knarsende tandwielen. Alles doet pijn. Spijt komt altijd te laat. Tis het enige dat ik nu heb.

.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s