Mijmeringen onder donderlucht

 .

Was begin deze maand veel op zoek geweest naar Marie’s Oil, een goedkope set olieverf. Nou ja, een set zou het dan niet worden; zo een doos tubes van rond de vijf euro wordt natuurlijk niet per stuk gekocht. Maar het lot wilde dat ik deze nergens vond tot opeens, vorige week, vijf dozen olieverf voor twee euro de doos lagen te pronken in een schap bij de Lidl. Gisterenavond voor het eerst sinds jaren weer met dit medium in de weer gegaan. Het is een vrij wild doek geworden; staat nu op een kast in de hal te drogen. Het hele appartement gaat ernaar ruiken. Hoe lang duurt het ook alweer voor de boel droog is? Goede kans dat ik er dan nog eens met de natte kwast op voort ga.

De sollicitaties zijn vandaag weer de deur uit gegaan. Altijd binnen de gezondheidszorg gezonden. Als groepsbegeleider van verstandelijk gehandicapten had ik het altijd reuze naar het zin. Na het verlies van mijn baan in maart vorig jaar heb ik het werk niet gemist; het was zelfs heel goed helemaal los van dat denken vol protocollen en vage plannetjes te komen. Een verademing. Maar als ik dan in het straatbeeld een groepje van die minder begaafde mensen met hun begeleiders zag gaan, dan leek het mij soms ook wel weer wat. Maar toch voelt het nog meer als een regressie als ik die kant op denk; ik heb genoeg dingen die ik zelf wil doen en de vrijheid mijn eigen dagen in te vullen bevalt me uitstekend. Vind wel, na al het geklus in deze woonruimte, dat het een prima idee is weer wat discipline in mijn dagen te brengen. In de ochtenduren schrijven en ook de dagelijkse wandeling opnieuw invoeren. Merk dat de 53 jaren gaan tellen; kom duidelijk wat moeilijker van mijn buikje af en ben sneller geneigd tot inactiviteit. Op de fiets zit ik ook al erg weinig; laat het er allemaal een beetje bij zitten terwijl die fysieke inspanningen iedere dag me juist een goed gevoel bezorgen.

Wat betreft het manuscript bestaan er al wat ideeën maar mijn gevoel is nu veeleer te starten vanuit niets en dan gewoon te zien waar de verbeelding me heen voert. Avonturen die ik in blogs beschreven heb zijn meestal bruikbaar maar daar kan ik altijd later naar kijken, om te beginnen steek ik van wal zonder op eerder geschreven teksten terug te vallen. Een chronologisch verhaal wordt het niet, ik laat het ik-figuur een beetje door de dag heen gaan met rijk gevulde dromen van andere tijden. Een lekker open concept; kan zo dwalen door de tijd zo het me belieft. Ideeën voor een titel rijzen regelmatig op; ik heb er nog geen gekozen. En op momenten zie ik opeens voor me hoe de kaft eruit zal kunnen gaan zien. Maar dat is allemaal voor later. Voorlopig verheug ik me erin dit werk aan te gaan en alles dat in mij leeft maar nog geen stem in de wereld heeft gekregen tot bewegen te laten komen op een wijze die mijn geliefde lezer net zo bevalt als het mij beviel toen ik het schreef. Met menig lachsalvo graag, want er moet regelmatig wat leuks te beleven zijn.

De onpartijdigheid hervinden. Ja, zo kan ik het wel noemen. Dat is wat ik verlang. Afgelopen maanden weinig tijd alleen doorgebracht en me in dialogen nogal eens fel opgesteld met een streng uitgesproken oordeel. Dat mag wel wat minder vind ik. Opschrijven oké, maar verder in gezelschap een beetje dimmen met mijn standaard antwoorden, mensen weer ruimte geven zonder dat filter van mij. Het is prima om met mensen te identificeren, zo begrijpen we elkaar makkelijker. Maar als we elkaar tegen de haren in willen strijken en onze opinies opdringen dan is het weer even tijd voor solitair bestaan. Een beetje zelfreflectie op zijn tijd kan zeker geen kwaad.

Er was een weeralarm. Vanuit de kust onweersbuien met mogelijk hagel en hevige windstoten. Ik vond het wel leuk, al dat dreigend donker aan het firmament. Maar de opbrengst viel een beetje tegen. Misschien komt het nog. Tis altijd zo heerlijk huiveren als het licht voluit flitst en de donder stereofonisch over Schalkwijk trekt als een woeste draak. Het maakt de mens bescheiden, denk ik dan. Ik besef dan tegelijk mijn nietigheid als het overweldigend feit dat ik ervoor nodig ben om dit allemaal te laten gebeuren! Een lekker noodweer intensiveert dit gewaarworden wat voelt als een reiniging, een opruiming van te kleine denkbeelden. De zware wolken zijn nog niet vertrokken; ik ga het beleven.

Eigenlijk heb ik alles. Dat ging vandaag door me heen. Maar, dacht ik later: vanwaar heb ik dan nog momenten van opwinding en heftige ontevredenheid over het gedrag van bepaalde mensen? Omdat ik meer dan alles heb; ik weet teveel. En dat weten dient me niet meer. Laat iedereen zelf bepalen hoe die zich gedraagt; als ik me ermee bemoeien wil moet ik wat van die persoon. Dan kan ik beter openlijk vragen mij te geven wat ik wil in plaats van die rare spelletjes van beter weten te spelen. Ik zie het op mijn manier maar daar heeft een ander toch helemaal niks aan? Die ziet ook maar wat ie zelf in me ziet; die hoort alleen maar wat ie hoort en niet noodzakelijkerwijs wat ik zei. Zo liggen de zaken. Kan er beter in ontspannen, das voor iedereen leuker.

Alleen zijn is mij een vreugde. Het is ook alleen zijn als je met een ander bent. Maar je kan op zeker moment zo sterk met een ander vervlochten zijn dat je weer jezelf verliest en dat lijkt me de bedoeling niet. Dus dan verkies ik de eenzaamheid en onderga de echo’s van afgelopen dagen, verkrijg een nieuw en vers aangesneden perspectief, kan zo altijd weer verder. Dit kan gebeuren tijdens het schilderen, het schrijven van woorden of gewoon gedurende het zitten op je kont en het kijken naar niks in de lucht. Diegene die eenzaam zou moeten zijn is onvindbaar. Zoals ik de laatste maanden ook heb ontdekt dat diegene die dacht niet goed samen te kunnen leven niet op de proppen kwam. Tis altijd weer anders dan het achterlijk denken bedacht had.

Toen ik daarnet zei dat ik alles dat ik wens eigenlijk wel heb, eraan toevoegde dat ik eerder teveel heb, dan bedoel ik met dat teveel wat de Engelsen attachment noemen. Ik vind attachment een sterk woord in deze omdat het goed voelen laat dat attachment een handeling is en geen toestand. Iemand tegen komen en liefhebben is het feit; menen dat iemand er moet zijn voor de liefde om te bestaan is echter een toegevoegde gedachte die voor enorme ellende garant staat. Waar is een relatie bindend? In een compromis waarin beide partners hun essentie inleveren vanuit attachment, dat idiote grijpen naar een sjabloon van hoe het moet zijn. Dat filter doet pijn. Tis de controle willen hebben over wat stroomt en ondefinieerbaar subtieler is dan het menselijk begrijpen. Vergis je niet: de hoogste kennis is nog attachment als het geheugen belangrijker dan zien zelf wordt geacht. Zien zelf was altijd al vrij.

Ik heb sterk geoordeeld over bepaalde leraren binnen de spiritualiteit. Vaststellen dat er ergens iets op oplichterij duidt is prima; als ik dat zie is wegkijken geen mogelijkheid meer en kan ik me uitspreken. Maar hier op voortborduren, als een soort missie, voorkomt alleen maar dat ik de ware parel van mijn zeer gewaardeerde leraren in zicht hou en dien. Er hoeft niks rechtgezet te worden. Dit is het.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in non-dualisme, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s