Lekkage verholpen

.

Straks krijg ik bezoek van de woningbouwvereniging. Niet voor de gezelligheid, nee, hoewel ik natuurlijk van ieder moment van het leven het beste probeer te maken. Dus misschien bied ik mijn gast wel een kopje koffie aan, maar koffieleuten is niet het doel van zijn ( of haar, dat kan ook ) bezoek. Aanleiding tot visitatie op mijn adres is het probleem dat een woning lager is ontstaan. Hieronder woonde tot enige maanden terug een lief oud dametje die geestelijk al langere tijd behoorlijk de weg in dit bestaan kwijt raakte en op een zeker moment genoodzaakt was, door dood of andersoortige overmacht, de woning vrij te geven voor een nieuwe bewoner. Onlangs stond in het appartement met de deur open een jonge vrouw met haar opa te kwasten en behangen. Enkele dagen later stond diezelfde vrouw voor mijn deur: ze had aangebeld om me te vertellen dat er stevige lekkage in haar juist geschilderde badkamer was opgetreden. Aha, dacht ik, terwijl mij een lichtje op ging. De vorige dag had ik met een juist aangeschafte nieuwe douchekop, welke een stevige massagestraal levert, meteen maar even de tegeltjes afgespoeld, daarbij een ventilatierooster niet ontziend. Dat was blijkbaar niet zo handig geweest. Ik deed meteen melding van mijn zonde die op stommiteit berustte en kreeg een blik van zowel afkeuring als medeleven om mijn aangeboren idiotie retour. Tja, slim is inderdaad anders. Maar onze verhouding bleef op het oog goed. De dag erna hing een briefje op mijn deur waarin vermeld werd dat de woningbouwvereniging deze vrijdag langs zal komen om de zaak nader te inspecteren. Ik besloot na lezing van dit handschrift een etage te zakken en aan te bellen om te vragen of na mijn laatste doucheronde nog lekkage was opgetreden. Jazeker, er was weer sprake van lekkage geweest en de vlekken in het pas aangebrachte witsel, zo wist opa me te vertellen met minder vrolijk gelaat dan de afgelopen keer, waren groter geworden. Volgens mij was de beschaving die hij bij zijn eerste handdruk aan mij had voorgespiegeld flinterdun en nu al doorbroken.

De vorige buurvrouw, die lieve oude dame, had ook wat met mijn waterhuishouding te stellen gehad. Op een dag kwam een van haar dochters me melden dat ze lekkage vanuit het plafond in het toilet hadden geconstateerd. Ik respondeerde daarop meteen begrijpend door te verklaren dat ik die ochtend een plas water uit mijn wc-ruimte had verwijderd; een toevoerkraantje was gaan lekken. Gezien mijn status als mijnheertje procrastinatie, ofwel mijn vaak niet langer latent talent om zaken die om oplossing vragen uit te stellen, koos ik ook nu voor het plaatsen van een emmertje onder de plek van lekkage zonder het euvel werkelijk te verhelpen. Dat was enige dagen goed vol te houden; eenmaal per etmaal de emmer legen was afdoende. Maar zoals dat gaat bij mankementen: ze hebben de neiging te groeien en ook het gat in de waterleiding nam steeds groter vormen aan zodat op een gegeven moment de emmer binnen het tijdsbestek van zo een negen uur tot de rand gevuld was. In die tijd had ik nog een baan en soms sloeg de schrik mij om het hart als ik op mijn werk tot de realisatie kwam dat ik vergeten was die morgen het emmertje te legen zodat ik de rest van de dienst in de spanning verkeerde bij thuiskomst wellicht een onderbuurvrouw in paniek te moeten aantreffen maar dat viel dan telkens toch weer mee. De situatie werd ondertussen wel zo nijpend dat ik tenslotte de telefoon heb gepakt om dan toch eindelijk tot een oplossing van de kwestie te komen waarbij ik meteen maar melding heb gemaakt van de kapotte wc-pot, het lekkende dubbele raam en vele andere mankementen in dit huis zodat er opeens van alles opknapte en de ingeslagen koers, die nu nog altijd gegaan wordt, langzaam leidde tot een woning om trots op te zijn.

Ondertussen is het bezoek geweest. Een man met kitspuit. Hij kreeg geen koffie. Nadat we de handen geschud hadden liep hij zonder verdere woorden naar de doucheruimte. Niet bepaald het spraakzame type. Ik vertelde hem over mijn schoonmaakwerkzaamheden en het ventilatierooster. Hij hoorde me aan maar detecteerde al snel dat er beneden iets mis was; tussen de tegeltjes en de badvloer was in de hoek over zeker veertig centimeter voegsel verdwenen. Aha, dat was het dus. Niks geen ventilatieroosterproblemen dus mijn zonde was me alweer vergeven. Ik nam me meteen voor dit de opa van beneden binnenkort even te laten weten ha! Tot vanavond negen uur mag er niet gedoucht worden en drie dagen lang mag er niet op de nieuwe kit geboend worden. Nou, dat laatste hoefde mij niet gemeld te worden want dat zal ik vast de komende maanden zelfs niet doen. Hoewel ik moet toegeven dat ik de laatste tijd wel opvallend proper gedrag begin te vertonen. We zullen het zien; de woning is ondertussen in ieder geval weer een stukje in kwaliteit gegroeid. En ik zag dat het goed was.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s