Wat vond ik nou weer?

.

Het was afgelopen avond bijna negen uur toen ik me opeens realiseerde dat ik nog niet buiten was geweest. Ik had me binnenshuis blijkbaar goed genoeg vermaakt zodat ik niet eerder op het idee was gekomen de wandelschoenen aan te trekken. Zat al te gapen en dacht aan bed maar na voornoemd besef kwam daar verandering in; tijd om de titel van mijn weblog eer te betonen. Het mp3-spelertje had ik voorzien van een hoop muziek; de wandeling startte met Peter Gabriel op de oren. Een album uit 1977, heerlijk om weer te horen. Had ik me de dag ervoor bepaald niet optimaal gevoeld, nu was het lopen een feest van ongecompliceerde presentie en plezier. De Heer heeft het lijden geschapen opdat daarna in contrast ook feestelijkheid in het humeur mag gedijen. Goed geregeld!

De tocht nam een koers die op voorhand niet verzonnen was; ik liep maar een eind heen en was benieuwd waar het me zoal brengen zou. Toen Gabriel uitgezongen was belandde ik opeens in zwijmelende soulmuziek: The Four Tops! Wauw, dat was leuk! Oude associaties werden nieuw leven ingeblazen; volgens mij heb ik de hele tijd lopen glunderen. En na deze zanggroep volgde Teddy Pendergrass met zijn liedjes over tenderness; het kon niet op! Op een gegeven moment zag ik op de Zijlvest een etalage die me beviel en mijn aandacht naar de pocketcamera in mijn rechter borstzak verplaatste; tijd voor een foto.

Wat vond ik nou weer

.

Even later liep ik op de Kinderhuisvest langs het pand waar mijn dochter Tamara geboren is. Heb even naar binnen gegluurd; kon het niet laten. Moest lachen toen ik dacht aan de tuin erachter waar mijn toenmalige vrouw en ik indertijd drie enorme wietplanten hadden staan waar we lange tijd flink van hebben gerookt, zo veel coffeeshopkosten besparend. De tuin werd van een kinderspeelplaats gescheiden door een schutting waar ik op een dag een zaag in had gezet om er een deurtje in de maken zodat we met Tamara toegang tot klimrek, wip, schommel en zandbak kregen. Maar de buurt was het hier niet mee eens; de speeltuin was van het schooltje en niet van ons, zei men. Domme regels; ze mochten hun speeltuin en gelijk houden! Schoot in de lach toen ik me dit bedacht. Voelde er wel voor nog wat foto’s te schieten. Dacht aan mogelijkheden hiertoe, bijvoorbeeld op de Nassaulaan waar etalagepoppen mijn wens tot vervulling brachten.

Wat vond ik nou weer (1)Wat vond ik nou weer (2)Wat vond ik nou weer (3)

.

Was zo lekker in ritme aan de tippel dat het me bijna speet om weer huiswaarts te keren; ik was al een dik uur onderweg. “Voor spijt geen tijd” hoorde ik me zeggen en ik dacht aan koffie om me weer naar huis te lokken. Pendergrass had wel leuke liedjes maar ook wat minder geslaagde composities; die zou ik er thuis weer aflazeren, zoveel was wel zeker. In de Grote Houtstraat hield ik halt voor een slijterij en bestudeerde daar de verboden flessen. Flessen port van 10, 12 en 15 jaar oud voor respectievelijk 50, 60 en 70 euro. Met een brede lach las ik hoeveel geld ik met mijn abstinentie bespaarde; dat was snel verdiend! Des te grappiger vond ik het dat ik even later op de Buitenrustlaan, waar ik onlangs bij een glasbak nog aardig serviesgoed had gevonden, nu op precies dezelfde plek een schitterende cocktailshaker mocht aantreffen. God speelde een spelletje met me; ik kon er hartelijk om lachen.

Wat vond ik nou weer (4)

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s