Via een omweg huiswaarts

.

Aan de wandel gaan zonder bestemming is altijd leuk; tis steeds weer een verrassing welke afslag er genomen wordt. Al na enkele honderden meters nam ik een alternatieve route dan de gebruikelijke en ik hield me slechts sporadisch bezig met beeldvorming van hoe daarna verder te gaan. Zo belandde ik al snel op de Schipholweg waardoor het idee ontstond eventueel op lijn 80 naar Zandvoort te stappen maar die bus reed net voor mijn aankomst bij de halte voorbij waarmee ik dat idee liet ik varen. Ondertussen had ik me ernstig verbaasd over het hekwerk dat men aanbracht op de balkons van nieuwbouw; afzichtelijke metalen bladeren, ook nog eens in overtal, ontsierden het toch al stilistisch armoedige geheel.

Via een omweg huiswaarts

Ik had er flink de pas in en de ongemakken van deze afkickperiode waren deze vijfde dag al flink afgenomen; het was lekker de gevoelige longen goed te doorluchten. Al dagenlang moest ik af en toe boeren alsof ik een etmalen vullende hyperventilatie episode meemaakte, en iedere keer bij zo een gasontlading voelde ik stevige pijn in de linkerschouder. Je gaat af en toe ongemerkt aan enge ziekten denken maar ongerust maakte me dit niet; wel zorgde dit ervoor dat ik de dag ervoor flink veel broccoli had gegeten omdat deze groente, zo had ik eens gelezen, prima werkt tegen de zogenaamde vrije radicalen die het leuk vinden de menselijke gestalte naar zijn grootje te helpen. Byron Katie had ik nog horen zeggen dat kanker ook recht van leven heeft en als het zo is, is het zo, maar ik stond nou ook weer niet te dringen. Met de broccoli die over was heb ik de erwtensoep, die vandaag mijn maag zou vullen, verrijkt want het leek mij eerlijk gezegd nog iets te vroeg me te laten kisten. Terwijl ik dit soort gedachten langs zag komen en af en toe in een daverende lachsalvo schoot bleek dat ik ondertussen het Rozenprieel doorstak. Daar wonen niet veel creatieve mensen, was mijn vermoeden, want of het nou een kinderopvang, een kringloopwinkel of een snackbar betrof, men koos er steeds voor ‘De Roos’ als naam te nemen. Je kan maar het best goed traceerbaar zijn, dacht ik nog.

Via een omweg huiswaarts (1)Het was iets na enen in de middag toen ik langs het Groot Heiligland liep en me inviel: “weet je wat, ik ga het Frans Halsmuseum binnen!” Dat was nu eens een cultureel verantwoord idee en met mijn museumkaart kostte me dit bovendien geen enkele cent. Nou ben ik niet bepaald een fan van oude schuttersstukken en regentenportretten maar een beetje studie dicht op het doek kan geen kwaad om daarmee, zo mogelijk, mijn eigen penseelvoering wat te verheffen. De afbeelding van Jezus is van de hand van Maerten van Heemskerck, uit het middenstuk van het Ecce homo-triptiek. Ik werd snel daarna vergast op een prettige verrassing; er hingen  post-moderne werken van de schilder Glenn Brown.

Via een omweg huiswaarts (2)

Ik kende deze schilder niet en las op internet dat iemand schreef dat Brown zijn motieven van andere kunstenaars jat om er dan zijn eigen kunstje mee te flikken. Zal wel; ik vond het reuze fraai! Die collectie was echter zeer beperkt zodat mijn aandacht met camera vervolgens vooral uitging naar bezoekers. Het was echter net alsof dit kabinet van oude werken al net zo een stoffig publiek aantrok, maar oké, ik had het naar mijn zin en het leven is mooi. Gecharmeerd was ik van een dame die tegen haar vriend een opmerking maakte over de speciale titel van een van Brown’s schilderijen: ‘The Great Masturbator’. Het leek wel alsof ze na het lezen van de titel nog meer het werk in gezogen werd zodat ik me afvroeg waar de niet geschilderde linkerhand zich daadwerkelijk bevond.

Via een omweg huiswaarts (3)

Nog wat voortgesjokt langs porseleinen en metalen voorwerpen, weer wat van die portretten die ik vanaf mijn jeugd al kan dromen, toen ik een man achter me aan zijn twee mooie vriendinnen hoorde vragen: “waren die mensen vroeger allemaal zo lelijk of konden ze toen gewoon niet schilderen?” Ik draaide me om en liep nonchalant langs zeggende: “ze waren allemaal hartstikke lelijk” daarbij drie grijnzende tronies in ontvangst nemend. Tenslotte bij een vitrine nog een foto gemaakt alsof me het om het tinnen goed ging; wist dat mens veel dat ze een topfotograaf tegenover zich had?

Via een omweg huiswaarts (4)

Het museumbezoekje was zo intrigerend geweest dat ik helemaal vergeten was dat ik met lichamelijke klachten te kampen had gehad. Nu ik weer in de binnenstad liep viel me op dat de minder gewenste fysieke sensaties andermaal afgenomen waren en wel zozeer dat ik wel trek in een sigaretje kreeg. En weer en nog meer als ik anderen zag roken. Ik ging echter, mijn gezonde boerenverstand benuttend, niet naar de verkoper van rook maar stapte een Kruidvat binnen om er een potje pommade vapo-air, ofwel, vapo-lucht zalf aan te schaffen. Mijn zelfrespect steeg met de minuut kan ik u vertellen en eenmaal weer in de drukke winkelstraat smeerde ik een lik van die zalf op mijn bovenlip om er vervolgens ernstig en langdurig aan te snuiven. Goed bezig! Als beloning heb ik bij de Hema een zak chips aangeschaft. Doe ik eigenlijk nooit, chips eten, maar de bolognese chips was slechts 50 cent en het werd tijd dat ik mezelf eens flink zou verwennen. Niet een beetje maar flink, dus hup, ook een zak zoete drop van een euro erbij. Niet te zuinig doen op een feestdag als vandaag.

Het liep tegen vieren; de bus naar huis leek me wel wat. Op een bankje bij de halte zat een jonge vrouw heel druk te tikken op een touchscreen. Ze deed dit zo vaardig dat ik meende dat ze waarschijnlijk nooit iets anders deed. Zelfs nadat ze gezien had dat de bus eraan kwam tikte ze nog even driftig vijf volzinnen erop; ze had amper tijd om in te stappen met haar grote papieren modetas. In de bus ging die tas open en nam ze er een schoenendoos uit, deed deze open en zette de boel op de foto. Dit nogmaals met een tweede schoenendoos. Zozo, die had geld! En dan schoot ze nog een selfie, tikte er nog een eind op los en drukte ze op verzenden. Van de busreis had ze geen ene moer meegemaakt maar al haar vrienden wisten weer dat haar derde kast met schoenen thuis nu ook definitief uit zou puilen. En ik, ik liep op mijn ouwe sloffen naar mijn woning om er de soep met broccoli tegen de vrije radicalen op te warmen want ik had, dat moet gezegd, beste trek gekregen.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, kunst, proza en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Via een omweg huiswaarts

  1. Corline zegt:

    Met plezier gelezen! Tomaten zijn ook erg goed!

  2. Joost Lips zegt:

    Aha, dank voor de tip Corline; ik heb vrijwel altijd tomaten in huis en eet veel salades. Budgettomaten voor de kleine beurs.

  3. De balkonhekwerken lijken zelfs op fietsenrekken.
    Ooit waren hier alle balkonnen voorzien van een privé / gestolen IKEA winkelwagentje.
    Verbaasde groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s