Jezus

.

Vanmorgen vier sollicitaties verricht. Van het UWV krijg ik met regelmaat vacatures binnen die bij mijn cv zouden passen maar dit feitelijk zelden doen. Ook voor de derde keer bij het Leger des Heils gesolliciteerd maar die wijzen me steeds af omdat ik geen praktiserend christen ben. Zeggen dat Jezus van Nazereth desondanks mijn maatje is, is niet genoeg voor hen. Toch nog maar eens geprobeerd want de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Het gaat hier om de functie van woonbegeleider van mensen met psychiatrische achtergrond en verslavingsproblemen. Geinig, vind ik, want van addictie en labiliteit heb ik ook wel kaas gegeten. Maar als ik aangenomen word zal ik mijn beste beentje voor zetten en een extra Weesgegroetje bidden. Nou ja, extra? Ik zal er een bidden.

Ik zeg wel heel banaal dat Jezus mijn maatje is maar het gaat echt wel wat dieper dan dat. Mijn jeugd, die katholieke opvoeding meemaakte, vond de kerk meestentijds maar een dooie bende, ieder woord van Jezus echter sprak mij altijd aan. Ik moet me nuanceren want de kerk ademde wel degelijk een sacrale sfeer voor mij bij tijd en wijle, met name als het kerkorgel voluit blies en wierook de zondige gedachten op een ander plan leek te zetten. Het koortje dat in onze kerk te Bennebroek altijd zong was kwalitatief van zulk abominabel  gehalte dat we ze binnen het gezin neerbuigend als The Louter Sisters aanmerkte. Nadat de suffe prediker van de dag zijn verdoemenis had uitgesproken maakte hun gekrijs de belofte meteen waar.

Het leuke van de Rooms Katholieke kerk is wel, moet ik erkennen, dat het met de zonde niet zo nauw genomen wordt als bij, laat ik zeggen, de protestanten, gereformeerden of andere Godvrezende lieden. Die lui op de kansel, vond ik altijd, hadden helemaal geen fontein in hun hart. Jezus wel, en die zal niet zo monotoon gesproken hebben als die droge heren van de preek. Dus ik groeide de kerk uit en stak mijn licht op bij wat er zoal meer in de wereld aan wijsheid te koop was. Dit overigens zonder dat ik ook maar een enkele keer in mijn leven de bijbel goed gelezen heb. En dat wil ik nu graag wel eens doen. Want wat ik leerde van Taoïsme, Zenboeddhisme, Advaita Vedanta en Dzogchen heeft de woorden van Jezus niet achter gelaten maar juist meer dan ooit leven in geblazen.

Jezus was geen dogmaticus maar juist heel praktisch in zijn uitspraken die toegesneden waren op wat hij voor zich zag. De hoer kreeg zijn compassie en de schriftgeleerden zijn toorn. Advaita Vedanta breekt op dezelfde wijze met de Veda’s, Zenboeddhisme breekt met de traditie van oude wijsheid door het huidig beleven steeds weer centraal te stellen. Van Dzogchen weet ik te weinig om er veel zinnigs over te zeggen maar als ik teksten uit deze school las had ik veelal dezelfde ervaring als bij de woorden van Nisargadatta Maharaj: de woorden kwamen zo aan dat ik stil viel. Nee, zelfs dat niet, ik viel weg.

Het lijkt mij geweldig bevredigend om de inzichten van de verschillende tradities in overeenkomst met de woorden van Jezus op essentiële punten op te schrijven. Dat valt buiten het bestek van dit blogbericht maar als ik eraan denk maakt dit hart toch steeds weer een vreugdesprongetje, dus ik weet dat dit deel zal uitmaken van mijn manuscript. Gisteren was er opeens een moment dat ik de tafel aan de achterkant van mijn appartement, waar ik mijn bezoek altijd ontvang, een kwartslag draaide zodat het opeens een werktafel werd. Met uitzicht op een sloot waar zwanen en ander gevogelte op drijft als ze zin hebben. Met die gedraaide tafel wist ik dat mij iets te doen stond. Een leeg werkboek van A-4formaat heb ik ter linkerzijde op het tafelblad gelegd, twee vulpennen heb ik uit een verloren hoek gevist en hun verdroogde staat gerepareerd tot functionerend schrijfgerei en ter rechterzijde ervan neergelegd. Dit had ik niet verzonnen, dit was goddelijk ingrijpen.

Er is van alles over Jezus beweerd, ook dat ie niet bestaan zou hebben. Ik vind het prima en gezegend; als Jezus fictief is dan heeft ie nog steeds mijn hele jeugd geïnspireerd met krasse taal in moeilijke situaties. Ik vind Jezus de Clint Eastwood van de religie als het ware; het waren de twee helden van mijn jeugd. Ik vond dat ook Clint altijd zo adequaat met absurde mensensituaties omging. Dan zag je hem in beeld, was ie in totale rust en vreselijk alert zodat je al wist dat iedereen dood kon gaan behalve Clint. Als de helden vallen ben je zelf feitelijk ook nergens. Laat ze maar eens vallen, dan weet je het wel.

Ik voel me als een verloren zoon. Ik voel het verdriet van wie de grootste blunders van het leven allemaal persoonlijk op zijn naam heeft geschreven. Het was me een toer! Maar de hel is nu af, we kunnen verder. Er is werkelijk niets waar ik trots op ben want wat ik goed kan is een talent van de Heer en wat ik niet goed kan is het gesukkel op mijn conto. Zo werken die dingen gewoon en ik kom er ook niet onderuit.

JezusIk heb twee afbeeldingen van Jezus hier in zicht. Een is een pentekening van mijn vader, de ander een schildering van een mij onbekende kunstenaar. Ik heb heel veel zin om Jezus te schilderen zoals ik hem voel. Niet die gecodeerde beelden, maar het vrije gevoel van liefde met kwast en kleurenpalet in de hand. Ik weet dat deze toewijding mijn vrijheid al is en niet hoeft te worden. Jezus is geen geloof maar het onmiddellijke pad. De naam Jezus werkt als een mantra; het maakt me meteen stil. En wie stil is kan schilderen.

Jezus (1)In een map bewaar ik een tekening van Jezus die ik lang geleden maakte, weet niet goed wanneer. Er is goed in te zien dat ik in die tijd bestaande beelden van Jezus kopieerde, inbracht in mijn tekening. Volgens mij kan dat ook anders. Dat wil ik gaan proberen. Ik zie er nu heel veel kleuren bij. En geen lijden. Dat is de reden dat ik ooit op Koninginnedag een beeldje van Jezus die geen kruis meer had heb gekocht. En voor een spiegeltje had gehangen, een spiegeltje dat vroeger in de hal van het ouderlijk huis hing voor iedereen om in te kijken.

Jezus (2)

Ja, tis waar, zonder kruis maar middels mijn creatie hangt Jezus nog altijd in de touwen en daar ben ik uiteindelijk niet tevreden mee. Dat komt natuurlijk omdat je van God geen afbeeldingen mag maken gezien het feit dat je je dan altijd vergist, maar vanuit God mag gelukkig alles weer, nu zonder het innerlijk conflict dat er een werkelijkheid en ik tegenover elkaar staan.

Ik zag gisteren een filmpje waarin gesteld werd dat als je dankbaarheid voor dingen voelt en erkent dit je geluksgevoel ten goede komt. En als je het desbetreffende persoon ook laat weten dit nog in een veelvoud ook. Jezus is dood zeggen ze maar ik voel dat niet. Ik zie geen mensen met immense liefde voor Jezus en machinegeweren tegelijk. Ik eer Jezus in iedereen die ervoor open staat. De verloren zoon komt thuis. Tis nergens niet.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza, tekening en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Jezus

  1. Johan zegt:

    Ik heb ook nog een bijbel ergens in een hoekje liggen. Zou ‘m misschien weer eens moeten herlezen …

  2. reinejragolo zegt:

    Erg mooi geschreven. Ik ben overigens niet gecharmeerd van de militaire presentatie van een groep christenen. Hun werken zijn goed.

  3. fredvanderwal zegt:

    De praktische kant van het Leger des Heils imponeert. De uniformen outdated.

  4. Joost Lips zegt:

    Tis een interessante hernieuwde kennismaking met het boek voel ik Johan.

    Reinejragolo, dank je. Tja, en soldaten neerschieten voor de vrede is wel wat maf.

    Als ik zo een uniform aan moet ben ik weg Fred; dat spreekt voor zich.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s