2014, daar zijn we weer!

.

Het hele jaar lang stond ik tevergeefs op mijn balkon in de avonduren, statief en camera bij de hand, om een eventueel verschijnende vuurpijl te fotograferen, maar nee hoor, dat werd steeds niks. En dan afgelopen avond zeg! Ik dacht: wat is dat voor een herrie? De pijlen vlogen me om de oren! Verrek, dacht ik, tis natuurlijk oudejaarsavond! Ik heb heel wat foto’s geschoten terwijl er bommen afgingen alsof het oorlog was. Illegaal vuurwerk is lekker in opmars. Er lopen hier al wekenlang gasten rond ( -tenminste, ik neem aan dat zoiets in je eentje doen die lol niet geeft- ) die explosieven afstaken op de gekste uren en op verschillende plekken in de wijk. Een a twee per etmaal. Ik schrok me iedere keer te pletter. Je hoorde het geluid zich tussen de flats door dringen alsof er niet genoeg ruimte was, waardoor een enorme knetterende echo ontstond. Op een gegeven moment was ik er op ingesteld en kon de hevigste klap mijn gestel niet meer op tilt zetten. Ik schrok pas als het doodstil was. Hè, gelukkig, de eerste flauwe grap van het jaar is gemaakt. Ik begon me al zorgen te maken.

Een nieuw jaar, een nieuw begin. Ik vind het een mooi idee. Je kunt iedere dag, ja, iedere seconde een nieuw begin noemen. Ik vier dat ik besta. Verkondig dat 31 december alleen doorbrengen een feest is. Dat als ik de taal even niet wens ik me in schilderen verlies; ik sta versteld van de schouwtonelen die zo tevoorschijn komen. Ik verveel me nooit. De meeste doeken zijn producten waar ik al jaren aan werk. Als ik denk dat een doek definitief is kom ik er net zo makkelijk op terug en krijgt ie weer een lik. Er is geen wet te volgen dan het spelplezier zelf.

De serie foto’s die ik na middernacht schoot bevat enkele fraaie opnamen; die zal ik later tonen. Afbeeldingen van het schilderwerk komen ook een andere keer; bij daglicht zal ik de doeken fotograferen. Ondertussen ben ik blij dat ik mijn speeltje taal weer heb hervonden; tis heilzaam even zonder te zijn maar dan ook weer heel prettig de arena van woorden te betreden, weer te ervaren hoezeer woorden in staat zijn, of niet, mijn beleven zo weer te geven dat de lezer er iets soortgelijks bij ervaart. Dat heb ik het liefst in plaats van eindeloze betogen over de natuur der dingen. Als iets de natuur der dingen is dan kun je dat gerust aan de natuur der dingen overlaten; tis mijn zaak niet. Zou het mijn zaak wel zijn dan zou dat een zeer onnatuurlijke toestand opleveren, dat kan ik je wel vertellen. Voel me veeleer als het kind dat de domme mensentweesprong nog niet genomen heeft en de dingen beleeft alvorens er een interpretatie op wordt losgelaten. Zo dwaal ik door mijn appartement en zie van alles ontstaan en ook weer verdwijnen.

Het digitale modellenbureau voor de tekenaar/schilder is af. Nou ja af?; er komt niemand meer in. Tis gestart toen ik dacht: foto’s van mooie dames in allerlei posities verzamelen en dan een selectie van de allerbeste platen maken. Das wel leuk gezegd maar het verzamelen zelf werd verslavend; schoonheid neemt zoveel vormen aan! Wat vroeger seksboekjes waren is nu Lulu van de pixels. Want ja, dat ging wel door mijn hoofd natuurlijk: onder het mom van de Schone Kunsten een beetje zitten geilen op mooie wijven! Ja, tis waar, ik verzamelde en verzamelde en het gevoel voor esthetiek nam ras af naarmate mijn opwinding groeide. Later, als ik weer wat gekalmeerd was, gooide ik alle slettebakken er weer uit op weg naar het meest gewenste modellenbureau voor de ieder zichzelf respecterende kunstenaar. Met enige bedremmeldheid geef ik toe dat ik dan toch een voornemen heb: mijn modellenbureau wordt niet meer uitgebreid, er kunnen alleen nog meiden met ontslag. Ik ben te oud om te verzamelen, tijd om alles af te schrijven. Vanavond, als Michael van Gerven in de wereldkampioenschapfinale zijn pijltjes gooit, doe ik ondertussen nog effe een grote opruimbeurt om al het onbetamelijke uit mijn galerie der schonen te werpen en de zo lang verwachte en zeer begeerde link naar deze wereld van wonderen eindelijk prijs te geven.

Dat modellenbureau doet me denken aan de keer dat ik als kind ontdekte dat mijn vader seksboekjes had, enkele exemplaren slechts, onder zijn tekenmappen. Hij had hetzelfde excuus toen als ik nu. In de boekjes werd niet geneukt maar de dames waren wel naakt. Het meeste in zwart-wit. Het waren geen seksboekjes maar modellenboekjes natuurlijk. En nu weet ik dat ie dat meende zoals ik ook nu, met mijn geile bek. Ondertussen heb ik echter wel boter bij de vis gedaan door verschillende van de modellen reeds in tekeningen gestalte geschonken te hebben. Deze laatste zin kraakt een beetje als je het mij vraagt.

Een van de mooiste feiten van het afgelopen jaar: ik ben een fan van de nieuwe paus. Hij is het alweer een tijdje, dat weet ik wel, maar voor mij blijft ie nieuw. Hij is fris en niet van kerkelijke dogma’s gebouwd. Hij heeft een naam die hem past. Hij geeft me een glimlach als ik zijn gezicht zie. En dat ie toevallig de herder van de Katholieke Kerk van Rome is, is bijzaak en mooi meegenomen tegelijk. Wat een fijne man is dat! Bij zijn aanstelling voorspelde ik dat hij de kerk zou veranderen en iemand wierp tegen dat de curie dat niet toe zou staan. Ik antwoordde: Franciscus is de curie de baas. Amen.

Nee, nog niet weggaan, das te vroeg. Nog even luisteren want ik ben nog niet klaar. Ik heb namelijk nog iets geleerd dit jaar. Niets is gegeven en toch is alles. Ik bedoel: niets kan ik hebben en ik heb toch alles maar. Nog niet duidelijk? Dat wat het niet is, is het wel. Nou goed? Mijn meest simpele ontdekking is deze: tis een onzalig idee liefde te projecteren waar deze nu niet is terwijl ik gewoon de liefde kan zijn. Was dat nou zo moeilijk? Het leek zojuist wel even zo.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op 2014, daar zijn we weer!

  1. Soms vind ik het genoeg alleen even met een like te laten weten dat ik je blogs gelezen heb. Tegen zo’n virtuoos woordenspel kan ik immers niet op. En dat ga ik ook niet proberen. 😉

    Ik hoop je in 2014 nog vaak te lezen Joost, alle goeds!

  2. Joost Lips zegt:

    Haha, je fijne woorden warmen me.
    Beste wensen voor jou Emily!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s