De oorspronkelijke toestand

.

Vanavond een fietstochtje naar en door de binnenstad, opmerkelijke rust in mijn waarnemen, nergens wrijving te bekennen. Terwijl kerstlichtjes op mijn netvlies schitterden bedacht ik me dat het denken nooit eenheid kan vinden en eenheid eenvoudig al het geval is als het denken niet op staat. Maar om daar nou een heel boek over te schrijven? Toen Ramana Maharshi, aldus hoorde ik Eckhart Tolle vertellen, eens de vraag kreeg hoe je op het spirituele pad vooruitgang kunt meten zei Ramana dat het antwoord simpel is: de vooruitgang is toegenomen naarmate het denken is afgenomen.

Tijdens de fietstocht mengde dit inzicht zich met wat ik Anthony de Mello zoal heb horen zeggen. De Mello beweert dat mensen niet gelukkig willen zijn en toont dat aan door keuzes voor te stellen: als je moest kiezen tussen de persoon waar je het meest van houdt of geluk, wat zou dan je keuze zijn? Zou je al je geld inleveren in ruil voor permanent geluk? Het blijkt dat de meeste mensen niet willen opgeven waar ze het meest aan hechten. De Mello benadrukt steeds weer dat geluk onze natuur is maar dat voorwaardelijke overtuigingen als een saus erover heen liggen om dit licht te verduisteren met verlangen en angsten. Door dit goed te onderzoeken kun je deze gevangenis uitlopen. In feite loop je dan je denken uit, namelijk, het denken dat er iets, wat dan ook, nodig is voor geluk. Tis een vreemde eigenwijsheid die pas geluk wil toestaan als ie eerst zijn zin heeft gekregen.

Het is ieder moment van ongeluk waarneembaar: het is altijd een gedachte die de oorspronkelijke rust verstoort. Tis wel leuk dat ik naar dit en dat verlang in dit leven maar vervulling van wensen als eis stellen is het procedé voor doffe ellende. “Eerst moet ik een partner hebben, dan zal ik vrede kennen”. “Als ik eenmaal mijn rijbewijs heb, dan ga ik pas leven!” “Hoe kan ik gelukkig zijn als die gozer zijn excuses niet aan biedt?” Verzin er zelf maar eens een paar; tis leuk om te doen en er zijn zat voorbeelden van hetzelfde euvel te vinden. En het is natuurlijk gewoon waanzin.

Er bestaat een ongefundeerde vrees voor de leegte die rest als je het denken met rust laat. Gedachten voorkomen is een onmogelijkheid maar door het denken niet meer als een slaaf te volgen ontstaat er een vrije ruimte waardoor dat mentaal geruis meer op de achtergrond speelt en alleen waar nodig nog geraadpleegd wordt. Rust in de tent. Das lekker hoor! En gaandeweg wordt het steeds makkelijker het denken daadwerkelijk voor te blijven of althans te negeren en in zien zelf, zonder interpretaties, te verblijven. In deze omstandigheid een leegte te zien berust op een optische illusie want alles zit in dit licht en een gedachte is genoeg om uit dit licht weer vorm te scheppen. Maar tis niet langer dwangmatig scheppen; tis een vreugdevol en creatief spel geworden om de oorspronkelijke toestand mee te bezingen.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in non-dualisme, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s