Alweer vader geworden

.

Dankbaar om ons weerzien na al die jaren. Ik zal er niet teveel over zeggen om haar privacy te bewaren maar jeetje, wat een Onnoemelijk geschenk vandaag! Ze had een sollicitatie voor een stageplek in Hoofddorp maar was drie kwartier te laat op het gesprek verschenen vanwege treinvertragingen her en der. Ze had er geen verwijtende opmerkingen over gekregen; men was blij dat ze twee keer gebeld had om oponthoud te melden. Als gevolg van dit alles zagen wij elkaar niet om vier maar vijf uur vanmiddag op station Haarlem. En daar was ze!

De jaren dat mijn dochter en ik elkaar niet gezien hadden drukten zich uit niet in een intense omhelzing maar een reeks van drie wangkussen waarin zowel hartelijkheid als gepaste afstand bestond.

“Wat gaan we doen?”, vroeg ze.

Ze had eerder voorgesteld dat we ergens wat zouden kunnen gaan eten maar daar was nu geen tijd voor; ze had al zes uur reizen achter de rug en nog zo een tweeënhalf uur, als het nu wel mee zou zitten, te gaan. Ik stelde voor om in het supermarktje in het station wat eten op te halen voor als ze weer naar huis zou gaan; dan zouden wij het uurtje gebruiken om ergens koffie te drinken. Ze stemde hiermee in en terwijl ons gesprek wat wendingen nam voelde ik dit alsof we elkaar vorige week nog gesproken hadden. Waarschijnlijk was ik nerveuzer dan zij geweest; wat een sociale souplesse vertoonde ze!

Ze had gekozen voor sandwiches “hoewel die niet te eten zijn” waarna we een koffiestek vonden onder het overkapt gedeelte aan de voorkant van het station. Ze wilde wel een ‘café caramel latte’, maar ik heb nu het gevoel dat ik me die terminologie niet goed herinner. Ik heb caramel altijd een aardig smaakje gevonden en zei de vrouw achter de balie dat ik hetzelfde wilde. “Nee, geen slagroom”. Terwijl ik dit communiceerde vroeg lieve of ik gekrompen was of zo. Dit verraste me want ik had juist een dikke pens gekregen. Omdat er twee interacties door elkaar liepen duurde het even voordat ik door had dat ze mijn lengte bedoelde waar ik dit lijf in de breedte zag. Misverstanden kunnen heel ontspannend werken; ik schoot in de lach.

We namen plaats aan een lange tafel, tegenover elkaar. Jeetje, pas nu zag ik haar moeder zo sterk in haar gezicht. Niet de hele tijd, maar zeker als ze haar grappen maakte. En die maakte ze, met mimiek en prachtige gebaren erbij. Ze ontlokte me een spontane lachsalvo toen ze op deze wijze aan me overbracht dat drie van haar rijinstructeurs zeiden dat ze dat rijbewijs wel zou halen. Maar, vulde een van die drie aan: ze was wel gewaarschuwd dat haar manoeuvreren als durfal achter het stuur niet gewenst is als bij het afrijden een oud mens naast haar zit, want die zal daar naar alle waarschijnlijkheid minder op gesteld zijn. Ik vroeg haar naar een voorbeeld. Ze zei dat als je ergens net met een centimeter verschil langs kan rijden met die kar dat ze dat dan ook gewoon deed zonder twijfel. Ik verhaalde over mijn diensttijd, de ik geloof wel zes verschillende instructeurs die ik kreeg, waarvan de ene aan mijnheer Lips vroeg of het wat sneller kon en de volgende vroeg of het wat kalmer aan mocht. Dit herkende ze meteen. Maar ze is duidelijk, zag ik al de hele tijd voor ogen, zeer evenwichtig en nooit op drift met de gedachten van een ander. En zei me op de vraag naar zenuwen over grote studieschuld maken zonder garantie op slagen dat ze sowieso niet zo snel nerveus wordt en het wel ziet. Ik dacht even dat ik bij mezelf in de leer was maar zag wel dat ik die oorsprong tezelfdertijd ook verloren was, reden waarom ik nerveuzer was dan zij: zij snapt veel beter wat ik bedoel dan ik zelf!

Zoveel schoonheid, hartelijkheid, intelligentie en bereidwilligheid in dit uur ontmoeten dat ik totaal flabbergasted was in de bus terug. Werkelijk, er was geen tijd, ik was er niet, er was alleen een bus. Het was zozeer zo dat het onbeschrijflijk is: ik vond alles dat ik kon denken blijkbaar op voorhand al dommer dan dat zo een gedachte op kon staan. Gisteren, tijdens een wandeling, had ik met een vriend nog besproken dat zelfs de best willende mens dezelfde domme fouten blijft maken en dat ik geen uitzondering ben kan iedereen regelmatig van mij lezen. Ook mijn dochter. En toch kwam ze. Toen haar bus zou komen dacht ik dat ik flauw zou vallen van zelfverwijt maar dit keerde zich om in voor wie ik voor haar wilde zijn. En ik voelde me wel hier en daar de onmachtige vader vandaag, maar groter was haar bereidheid en zeggen met die mierzoete en vreselijke koffie.

“Ik drink eigenlijk nooit koffie”, zei ze op een gegeven moment.

Lieve Schat, ik neem je inspiratie mee in de minder aardige trekken van de persoonlijkheid die je vader heet. Ik vind je geweldig dat je daar doorheen hebt gekeken en vandaag kijkt. Ik heb de mooiste ontmoeting van dit jaar beleefd vandaag. Ik wou je op het laatst, voor je de trein in ging, iets beloven. Maar je was wijzer en was me voor toen je zei, volstrekt authentiek, wat iets voor jou is. In die bus naar huis was ik nergens. Ik heb mijn guru nu pas ontmoet? Je zal wel een heel stomme vader hebben en Jezus wat ben jij bewijs van het tegendeel, want een stomme vader kan nooit zo een dochter hebben. Dus ik liep in complete vergetelheid naar de bus en zag alleen maar je lieve hart. Ik hou niet van opsmuk; jij ook niet. Niets van je is gelogen. Ik was nergens in die bus. Dank je Schat en ik zeg ja, op wat je wel vroeg: “Voorzichtig zijn”

Het grappige is ook hierbij dat ik, toen ik naar ons ontmoeten en Haarlem Station wandelde, een moeder met een jochie van pakweg drie jaar zag lopen en dat jochie liep zomaar de straat op omdat toch niks iets betekende. Moeder zei tegen zoontje dat dit ‘gevaarlijk’ was en dat ie het nooit meer moest doen. ‘Voorzichtig’ vind ik een mooiere term omdat het voor zicht op gevaar en veiligheid uit gaat. Als ik je vroeg naar psychisch ongemak zei je steeds stralend nee. Ik heb vandaag ontvangen wat niemand me kon geven. Alles waaruit ik besta zal dit signaal nooit meer vergeten. Het valt niet uit je leggen. Zo diep diep diep blij met je Schat, woorden komen ernstig tekort.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in liefde, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s