Val van wonder in wonder

.

De dagelijkse wandeling is me weer een grote vreugde. Was ik het lang gewoon ’s avonds de bus naar het station te nemen om dan weer lopend huiswaarts te bewegen, de afgelopen drie dagen koos ik ervoor in de morgen op stap te gaan naar het centrum van de stad om vandaar weer een busritje terug te pakken. Het is een prettige ontwikkeling vanuit het grauwe Schalkwijk langzaam aan het oude centrum van Haarlem te naderen en de Grote Sint Bavo te zien verschijnen. En weer zulk een kalm gemoed vandaag; lekker rustig in de kop en dan is genieten makkelijk. Mijn geest was altijd aan het onderzoeken, poogde wakker te zijn, maar deze dagen zie ik de futiliteit van al dat pogen in, immers: hoe zou ik niet kunnen zien? Het hele idee om verlicht te worden klinkt nu raadselachtig en vreemd want wie zou dat dan moeten worden? Geen idee.

Het zelfonderzoek middels de vraag ‘wie ben ik?’ schiftte in feite steeds het geziene van de ziener en kwam zo tot eenpuntige gerichtheid die nog afgescheidenheid inhoudt. Maar nu is er helemaal geen eenpuntige gerichtheid want waar zou ik me op moeten richten? Er is alleen maar wat er is en de geest is kalm. En ik maal er niet om of er al dan niet gedachten spelen, streef geen enkele zuiverheid na. Juist uit dit conflictloos beleven ontsproot vandaag de gedachte dat het nalaten van alcohol- en tabaksgebruik nu wel eens heel makkelijk kan zijn. Geen verbod dat ik me opleg; ik voel een innerlijk gemak en de sterke suggestie dat ik nu probleemloos zo de hel van verslaving uit kan wandelen.

Een wandeling beschrijven kan heel ver gaan want ieder moment bevat wel iets interessants maar het lukt me niet iedere seconde te memoreren. Ik wandel niet alleen door de stad, ik wandel ook door alle gewekte associaties, alle opgeroepen beelden en sferen. Als je nog verlicht moet worden kun je denken dat dit geestelijke ruis is en dat de spiegel van bewustzijn gepoetst moet worden, maar als ieder zoeken gestopt is dan doet alles mee en bepaalt iedere zogenaamde afwijking de rijkdom van ervaren. Tis van een enorme schoonheid dat veronachtzaamde plastic tasje over het asfalt te zien schuren om dan op te waaien en te dansen in cirkels van plezier. Het bladerdek in de berm, gevoelens welke door stralende bruingele tinten worden opgewekt. Lees ook de gezichten van mensen die passeren en kan zien dat velen helemaal niet hier zijn maar in gedachten andere tijden bezoeken. Vaak geen leuke tijden kun je aan menig grimas aflezen.

Weet je, ik voel af en toe gewoon pijn als ik in het openbare leven zoveel mensen te pas en te onpas op hun kleine schermpje, die de hotline met de wereld is, zie kijken. Advaitaleraar Alexander Smit noemde het mobieltje eens ‘de elektronische halsband’, wat ik een zeer rake duiding vind. Temeer ook omdat mensen deze halsband vrijwillig om doen vanuit de wens altijd maar bereikbaar en online te willen zijn. Het zou de communicatiemogelijkheden en de wereld van de mens moeten vergroten maar in werkelijkheid zie ik vaak mensen claustrofobisch op een schermpje turen, ongevoelig voor de majesteit van huidig bestaan. En dat vind ik jammer en ja, dat voelt als pijn.

Vandaag kwam ik in een harmonicabus waarin weinig klanten zaten. Ik koos ervoor achterin te zitten, wat ik vaker doe omdat daar de middelpuntvliedende krachten in het bochtenwerk tijdens de rit meest optimaal zijn, wat het reisje nog iets van een kermisattractie meegeeft. Links van mij zat een oma met twee kleinzoontjes van ik schat drie en vijf jaar. Beiden hadden ze steil helblond haar en heerlijk tevreden smoeltjes. Die jochies hadden ook reuze lol met de bochten en maakten er voor zichzelf een spannend avontuur van door zich goed vast te houden en ‘oooh!’ en ‘oei hé!’ en dat soort kreetjes te slaken; het was een feest dit te aanschouwen. Het oudste ventje vroeg aan oma waar de stopknop was. O ja, dacht ik, ik wilde vroeger zelf ook graag duwen op zo een knopje. En ik had al van oma gehoord dat ze terug naar huis in Hoofddorp zouden gaan dus ik wist al: ik zou dat ventje van vijf straks vragen of ie voor mij effe op het stopknopje wilde drukken. Maar dat bewaarde ik voor later.
“Ja, daar is weer een bocht!’ zei de vijfjarige.
“Komt zo een nog grotere bocht”, zei ik en het manneke keek me aan en ik zag dat smoeltje heerlijk uitglijden, en hij de mijne en snel keek hij weer elders; hij moest opletten want die bocht kwam er aan! Het ging goed, hartstikke goed zelfs. Toen keek ie me nogmaals aan en weer die lach welke mijn hart deed smelten.
“Wil jij even voor mij op het knopje duwen?”, vroeg ik hem nu.
Met grote ogen keek ie me aan, ja, dat wilde ie wel! Hij was opeens zo opgewonden dat ie mis drukte, de vier gewenste rode letters verschenen niet en oma kwam er meteen met haar tengels bij. Flauw vond ik dat van oma, maar oké.
“Dank je wel” zei ik tegen het jongetje toen het wonderlijk symbool wel verschenen was.
“Dank u wel” zei oma terug, het jongetje voorschrijvend wat ie nu moest zeggen. En het jongetje herhaalde, met twee vingers op de onderlip, automatisch wat oma als echo wilde horen terwijl hij bewonderend naar de door hem opgeroepen en rood oplichtende letters STOP staarde. Ik wenste hen gedrieën nog een fijne dag en zelfs oma, die mij begin van de reis nog wat nors had opgenomen, lachte me nu hartelijk toe.

Thuis stond me weer een aantal verrassingen te wachten. Ik besloot begin van de middag al de rijst van gisteren met een fijne salade te eten. En verder zat ik maar wat te lanterfanten geloof ik, er hoefde niets speciaals. Ik nam plaats in de luie stoel van mijn zaliger vader en las wat van Neem Karoli Baba, hoe hij dieven had betrapt, zijn deken afgegooid had en ze achterna was gerend. Trots als een kind kwam ie terug bij zijn leerlingen zeggend dat ie er een zo bang had gemaakt dat ie in zijn broek had gezeken! En vroeg er achteraan: “heb ik goed gedaan niet?!” Sta altijd weer verbaasd als mijn buiklach dan door de ruimte mag schallen omdat ik zojuist wat drukletters las en begreep. Dat zijn sowieso altijd al verrassingen. Maar ik vond het ook een verrassing dat als ik het boek weglegde ik niet naar een volgende ervaring of een volgend moment hoefde; ik zat daar gewoon en alles was goed.

Later die middag zette ik de tv even aan. Programma waarin lichamelijk en verstandelijk gehandicapten optraden en die in mijn hart sloeg als een bom. Boefff! Tranen uit mijn tenen! Er werd even op een enorme tempelbel van 21 jaar werkervaring geslagen dat het me volstrekt pakte en ledigde, ik voelde pure liefde. Het maakt niet uit wat filosofen denken of zelfs al is dit universum een hologram. Volslagen leven is een zegen en ik zag het geluk ook in dat spastisch lijfje van dat jonge meisje die haar boordcomputer op de elektrische rolstoel met haar ogen kon bedienen en aan het praten kreeg. Kippenvel.

Er is geen tijd behalve die welke ik nu verzin. Wandelen is tijdloos het mooist; stap voor stap naar nergens anders. Hoe zei John Lennon het ook alweer? “Life is what happens to you, while you’re busy making other plans”  Natuurlijk moet ik straks mijn huur betalen maar ik moet niet 24 uur van alle dagen mijn huur betalen want dan ben ik crazy. De mind is handig als er dingen geregeld moeten worden en het is een kletskous als ie zich daarna nog langer met dingen bemoeit. Zo zie ik het.

Kijk, wat er in mijn brein gebeurt is net zo mesjogge als in die van wie dan ook en iedereen, alleen heb ik de kunst van de waanzin wat meer opgevoerd dan een ander misschien. Ik dwaal nu al af, teken dat maar meteen als bewijsvoering van de zin hiervoor aan. Maar wat heb ik er mee te maken dat iedereen gestoord is? Helemaal niks, precies! Ik vind het wel leuk eigenlijk. Ja, niet als de gekken meteen uit moorden gaan en zo, maar in wat mildere omstandigheden kan ik er ernstig om lachen. Ik denk dat compassie vrij gekunsteld is als je niet eerst ziet dat je zelf een enorme sukkel bent. Bescheidenheid kunt je niet aanmeten; het ontstaat als je je eigen belachelijkheid ziet. Dat vind ik zo leuk van Anthony de Mello, die me zeer aan Godfried Bomans doet denken en waarmee ik graag besluit omdat ie het zo mooi eens zei: “I am an ass, you’re an ass, so what’s the problem?”

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s