De Advaita-shuffle en nagelbijten

.

Andrew Cohen is de bedenker van bovenstaande term en heeft enige tijd geleden zelf moeten erkennen in deze valkuil te zijn gestapt. Nou ja, hij zal niet precies deze zonde erkend hebben misschien maar wel moest hij, nadat hij van verschillende van zijn leerlingen sterke signalen had gekregen, erkennen dat in zijn benadering van mensen wel degelijk ego meespeelde en dat alles niet zo ‘verlicht’ was als hij eerder zelf dacht. Zijn moeder, die ook leerling van hem is geweest, heeft een kritisch boek met de flagrant ironische titel ‘The Mother of God’ geschreven. Het boek ‘Enlightenment Blues’ beschrijft wat André van der Braak binnen de organisatie rondom Andrew Cohen zoal beleefd heeft en geeft inzicht in hoe machtsstructuren ontstaan en door de goegemeente vanuit gevoelens van loyaliteit geloofd en overgenomen worden tot in de meest schandelijke praktische uitvoering ervan.

Om te verstaan wat met de Advaita-shuffle wordt bedoeld is het handig dat ik eerst vertel wat Advaita Vedanta is. Ik ben geen schriftgeleerde dus de lezer moet het doen met mijn standpunt en beperkt zicht. Advaita staat voor niet-twee en wordt ook wel aangeduid met de term non-dualisme. Vedanta staat voor het eind van de Veda’s. De Veda’s vergelijk ik graag met het Oude Testament uit de bijbel; Vedanta is in dit voorbeeld als Jezus die de schriftgeleerden van repliek dient en de tollenaars de tempel uit sodemietert. Vedanta betekent feitelijk het einde van het oude weten en terugkeer naar het Hart van huidige presentie. Zowel bona fide Advaita-leraren als Jezus wisten dat Liefde omvattender is dan welke cerebrale kennis dan ook en traden hier dan ook zonder aanzien des persoons tegen op. Waar kennis verdeelt wijzen ware leraren als Jezus op wat altijd al onverdeeld het geval is.

Oké, wat is de Advaita-shuffle? O, ik ga te snel! Ik moet nog even vertellen dat mensen die met Advaita Vedanta in aanraking komen vaak in eerste instantie erg opgelucht kunnen reageren, omdat Advaita de persoonlijkheid als illusie voorstelt, en dus ook het auteurschap over een actie en daarmee lof en blaam. De shuffle treedt in als iemand deze verademing beleeft en hier vervolgens prat op gaat! Of als iemand een ander pijn doet maar alle klachten af doet met de opmerking dat ‘het Onverdeelde’ in actie was en er geen vrije wil bestaat. Ik zeg het hiermee nog vrij ongenuanceerd; mijn samenvatting in andere woorden zegt het wellicht beter: de shuffle treedt in als de onwetendheid die net werd aangetoond als persoonlijk bezit wordt opgevat.

Ik vergeet nooit hoe Nisargadatta Maharaj me te grazen nam. Ik wist helemaal niks van de man toen ik een boek uit de plaatselijke bibliotheek uit de kast haalde en open sloeg. Ik zag dat het een boek met alleen maar dialogen was en mijn ogen volgden enkele regels en Klap!, dicht boek, die neem ik mee! Ik voelde al dat ik een belangrijke ontdekking had gedaan maar had geen idee welke. Dit alles speelt rond 1989 schat ik. Ik ben niet zo goed in cijfers en tijdsrekening maar weet dit vrij aardig te memoreren want het was juist voor ik de moeder van mijn dochter zou ontmoeten. Ik werkte in die tijd voor Parkeervoorzieningen Haarlem en had een nachtdienst op garage de Kamp in Haarlem toen ik het boek van mijn leraar sindsdien open sloeg. Nu ik dit schrijf gebeurt me weer wat daar gebeurde: woorden ontvielen me door de woorden die ik las! Niet een keer, maar achter elkaar en mijnheer Nissargadatta was niet zuinig met zijn Wijsheid! Ik zat daar in dat hokje met een garage die de hele nacht open was voor ongeveer niemand behalve ik en als ik las verdween ik ook! In een parkeerlokethokje, kijkend in lantaarnlicht buiten, vlak voor ik weer verdween. Ik was diep verwonderd, las terug wat ik zojuist gelezen had en weer: herkenning gevolgd door absolute stilte! Zat het in die woorden? Ik weer kijken. Nee! Nog eens lezen. Ja! Nee! Ja! Wat wil die man van me? Ik wilde vervolgens iets van hem waarvan ie me altijd spiegelde dat ik ervan wegliep. Ik heb het over de belangrijkste leraar uit mijn leven die ik nooit in levende lijve heb ontmoet.

Terugkomend op de Advaita-shuffle: tis goed dat een verdeeld denken leert zien dat er een achtergrond is die al het geziene mogelijk maakt. Maar tis niet goed om te zeggen dat je dus alleen die achtergrond bent, want dat is cerebrale Advaita die aan bloedarmoede lijdt en als zodanig verdeeld. Ik heb sinds het ontmoeten van Nisargadatta Maharaj mij in nogal wat spirituele circuits met het label ‘non-dualisme’ gemengd en kwam de meest verdeelde fratsen erin tegen. Toen ik er tegenin ging was ik ook verdeeld dus ik heb dat soort fora, met enkele uitzonderingen, verlaten toen ik zag dat mijn reageren meer van hetzelfde was. Om mijn ergernis toch wat lucht te geven wat voorbeelden.

Er zijn advaita-aanhangers die tegen me zeggen dat ik er allemaal niks aan kan doen wat ik doe. Dat klinkt liefdevol en wijs maar als ik dan iets verkeerd zeg vinden ze me een vieze vuile gore klootzak wat ze dan hopeloos binnen het hun aangeleerd non-dualistisch jargon nog pogen duidelijk te maken terwijl ze al lekken aan alle kanten omat de woede uit hun onvrijwillige oren stoomt.

Er zijn ook non-dualisten die mij niet één genoeg vinden hahaha!

Ik stop liever met die voorbeelden; je vindt er zoveel als in ieder gekkenhuis. Hoe dan ook, waar ben ik gebleven?

O ja, daar was ik weer, nu kan ik de continuïteit van dit verhaal volbrengen tot het onvermijdelijk eind. Komt er, dat zal je altijd zien, toch weer een voorbeeldje boven drijven. Advaita-Nederland is een industrie. Iedere industrie kent ook goede mensen maar je moet ze wel zoeken. Aangezien mijn zoeken gestopt is kom ik ze gewoon tegen ha! Maar die Advaita mag wat mij betreft helemaal de deur wel uit! Help; ik word weer door onzin belaagd!

Nisargadatta, dat was het voorbeeld dat me net weer te binnen schoot, stuurde mensen na een beperkt aantal ontmoetingen weer weg en zei: nu weet je het, wees jezelf! In Nederlend werkt dat anders en is de boodschap steeds: je weet het nog net niet, blijf betalen, jaar in jaar uit.

En het toppunt van de Advaita-shuffle is nog wel dat we elkaar iedere dag in woorden vertellen dat we een zijn. Ik ben blij dat ik daar vanaf ben: stelletje klootzakken! Zijn ze helemaal gek geworden of zo?

Ik lees momenteel in het boek ‘Nothing to grasp’ van Joan Tollifson. Met haar woorden heb ik hetzelfde als indertijd en nog altijd met Nisargadatta: ze weet waar de fixatie zit en met haar woorden, als een doorn die een andere doorn uit de huid verwijdert, laat ze opluchting over. En ook Joan beschrijft de fout die je dan kan maken door hier weer eigen doenerschap in te zien, en dit steeds gaandeweg haar prachtige betogen. Ze heeft zelf een verleden met ontelbare verslavingen en vindt het een wonder dat ze nog leeft. Ze beschrijft consciëntieus voor mijn ogen wat er in al haar pogen om van verslaving af te komen in haar speelt en haar oprechtheid maakt me stil; ik zie dat mijn boze innerlijke buien zo ook verstaan zijn en tot niets mogen vallen. Alcohol en drugs, black-outs, knokpartijen, noem maar op; ze was erin betrokken. Ze wilde beter en zag het ook beter gaan maar intentie heeft niet zomaar patronen van jaren verbeterd. Ze omzeilt de Advaita shuffle prachtig door haar laatste compulsie toe te geven: nagelbijten. Heeft ze nog steeds last van deze meester. Ze noemt die compulsie iets dat haar wakker houdt om niet te snel over die van een ander te oordelen. Wauw! Ze heeft geen last van het verschil tussen eenheid en verdeeldheid, zuiverheid en neurose en komt ervoor uit met magistraal licht dat mij zalft. Ik las eindelijk eens een boek zonder nagelbijten. Eindig  heel graag met wat qoutes die Joan Tollifson zelf in haar boek heeft onder gebracht.

*

I have been through some terrible things in my life, some of which actually happened.

Mark Twain

*

Reality is not as it seems. Nor is it different.

Lankavatara Sutra

*

Not one, not two

Anonymous ( forgot the name )

*

There is a great difference in having the belief that you are not the author and not having the belief that you are the author

Wayne Liqourman

*

Beware of clinging to one half of a pair.

Huang Po

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in non-dualisme, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De Advaita-shuffle en nagelbijten

  1. elips2012 zegt:

    Hoe meer je weet, hoe meer je niet weet in het kwadraat..
    Ik lees net dat het universum dat we kunnen waarnemen zo groot is als de snelheid van het licht..als we sneller dan die snelheid zouden kunnen waarnemen zien we niets meer..wil niet zeggen dat er niets is, of dat er dan nog iets is. Komt bij dat het universum zich uitbreidt sneller dan lichtsnelheid. Heb je net een galaxy ontdekt en krijg je beelden binnen waaruit blijkt dat deze, als je het ziet 28000 lichtjaren ver weg is..en zie je die met je hubble telescoop ie al weer verdwenen.
    Hebben we het nog niet eens gehad over licht- en materiezuigende zwarte gaten..waardoor elk verhaal wordt opgezogen en geen enkele metafysicus iets zonnigs en zinnigs over kan zeggen…vanaf de terminale opzuiging.
    Om stil van te wezen..
    Maar dat terzijde..
    Het doet me shufflen..
    Hugerik

  2. Joost Lips zegt:

    “You see nothing!” zei UG Krishnamurti omdat je pas iets ziet als je het bedenkt. Weten is denken en niet waar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s