Gekte en vrede

.

Had afgelopen avond slierten van donkere gedachten langs zien komen die ik, toen ik in de bus naar de stad reed, in een klap zag verdwijnen en serene stilte restte mij. Er zat als het ware niemand in de bus; geen lastige zelfreflectie en wel hobbel de hobbel naar het station. Dit is mij opgevallen: ik vertoon trekjes die aan het borderline syndroom doen denken maar als ik niet loop te slapen is er geen enkele reden de waanzinniger gebieden van de mij toegedichte persoonlijkheid te betreden. Na 52 levensjaren zitten bepaalde patronen goed ingesleten; die patronen verander ik niet zomaar maar ze betreden is niet nodig. Voorbeeld: als ik een wijntje drink worden het er altijd veel en veel meer en dat heb ik nooit kunnen veranderen; dat is zo een patroon. Maar ik ben natuurlijk niet verplicht dat eerste wijntje te nemen en dat patroon in te gaan.

In de bus zag ik dat als ik niets interpreteerde en het denken geen ik projecteerde mijn leven prima en dik in orde is. De boze gedachteslierten van eerder op de avond hebben een enorme suggestieve kracht en leveren neerslachtige gevoelens af; ertegen vechten is vechten met spoken dus ik bleef het gedoe aandachtig aanschouwen zonder in te grijpen als herinneringen oude pijnen in me aanraakten. Na de busrit wat door het centrum van de stad gewandeld en me er weer eens over verbaasd hoe onnodig ik dingen kan compliceren terwijl daar gewoon te wandelen een eenvoudige vrede is waar ik probleemloos mee leef. Het hele idee mijzelf te moeten vinden scheen me rijkelijk absurd toe; er ging onzin in me rond of het was stil. Er was helemaal geen vraag over de werkelijkheid.

Tegen mijn eerder idee in besloot ik niet naar huis te wandelen maar nogmaals de bus te nemen. Hetzelfde overkwam me: het was heerlijk stil in me en als er een gedachte opstond zag ik meteen hoe die de wereld verknipte. Het kleinste oordeel voelde als pijnlijk aan; ik vond de geest maar een grote kletskous die totaal vruchteloos greep op de werkelijkheid probeert te krijgen waar de mindloze aanwezigheid perfect op de niet langer gespleten werkelijkheid is toegesneden. Ongelooflijk, het verschil met de onrust daarvoor; eenvoudig door helder waar te nemen temde ik iedere gedachte die een grote muil op wou zetten. Toen ik eenmaal thuis was voelde dit opeens als een leegte; ik zag dat al mijn verslavingen terug te voeren zijn op verslaving aan het denken met zijn controlezucht en verhalen.

Als verhalen zich blijven opdringen kun je je afvragen of je er wat mee moet. Als ik steeds aan een belastingformulier denk is het handig die fiscale kwestie gewoon af te handelen. Als een persoon mij steeds maar door het hoofd blijft schieten is het mogelijk dat ik nog wat af te handelen of te zeggen heb. Maar voor het overgrote deel gaat er een hoop loze gedachten voor mijn geestesoog langs en als ik er niks mee hoef verliezen ze vanzelf mijn aandacht. Het kan erg kaal voelen, dan zomaar te zitten op een stoel zonder metafysica in het brein, maar ik weet dat deze leegte zich altijd weer onverwachts kan vullen met probleemloos en vloeiend bestaan. In feite is die leegte ook nog een interpretatie die vallen mag.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s