Slenter- en sluimervreugde

.

Afgelopen avond lekker gelopen en begin deze nacht nog een flinke wandeling gemaakt. Tijdens de eerste schoot ik in de lach toen ik dacht: “ook al heb ik gelijk, toch heb ik niet gelijk”. In de bus naar het station voor de tweede dropping dacht ik: “Ik heb al heel wat aanslagen op mijn leven overleefd. Ik heb niemand aangeklaagd. Ik was het steeds zelf”. Wandelen is goed voor mij; ik kom er mijn waanzin in tegen zonder dat iemand zich ermee bemoeit. Ik kan het dan zien en laten gaan. En ik heb er nogal wat van dus brandstof voor wandelingen zat.

Lang uitgeslapen, ik overweeg wakker te blijven deze nacht en dan de komende avond lekker op tijd erin. Maar drie uurtjes rusten luisterend naar Eckhart Tolle spreekt me ook aan. Hij heeft een prettige stem en zegt veel zinnige dingen waar ik nu wel wat aan heb. Over het latent aanwezige en als een kat sluimerend pijnlichaam dat opspringt en destructief gedrag vertoont als je even niet waakzaam bent bijvoorbeeld. Tis bij mij vredig of helemaal hommeles lijkt het wel; de gulden middenweg is mij nog niet blijvend bekend want ik ben er erg makkelijk van afgeleid. Luisteren naar Eckhart met zijn heerlijke grappen en fijn geluid doet mij altijd goed als het psychisch zwaar weer is.

Meende eigenlijk dat ik deze nacht niet zou schrijven; ik was de woorden een beetje zat. Het kan iets dwangmatigs worden alles maar in taal onder te willen brengen, alsof de stilte erachter niet wenselijk is. Te vergelijken met een fotograaf die niet kan kijken zonder aan foto’s door dat kijkgat te denken. Een evenwicht tussen rust en activiteit, tussen stilte en geluid, lijkt me voor het menselijk welzijn niet minder dan een voorwaarde. En ik heb blijkbaar zoveel kabaal gemaakt dat ik vandaag het woordeloze wandelen beoefende om een en ander weer te compenseren. Een hobbelige weg tot op heden.

Had vanavond bijna de camera meegenomen maar zag er toch vanaf; lopen zonder doel was nu gewenst en niets anders. En vanavond viel ik op een moment uit een tempo dat op haast leek in een heel rustig en zeer aangenaam slenteren. Met iedere pas zag ik dat al mijn invulling van wat het betekende daar te lopen onzin was. Zo slenter ik me de rust in als het ware. ‘Nullen’ is het werkwoord dat broer Erik en ik hier wel eens voor gebruiken: weigeren enige gedachte te volgen, hoe geniaal die ook moge lijken. Ervan af zien welke verhaal dan ook in te gaan hoe mooi of interessant dat verhaal ook lijkt. Alle voorrang aan de stilte dus. Veel mensen gaan daarvoor op een kussentje zitten maar het kan eigenlijk overal. En ik acht de wandeling er erg geschikt voor.

De nacht ook, laat ik die niet vergeten; de rust van een slapende stad brengt mijn diepste geheimen makkelijker aan het licht. De veiligheid van de eenzaamheid. Mijn domheden durven zien, ook als er schaamte bij komt kijken. Laat mij alle oude dingen die aan mij kleven verwerken in mijn teksten, met de nadruk op verwerken. Laat de taal in mijn verhaal zichzelf maar helemaal opvreten zodat de vrede rest. Ik ga nu lekker liggen sluimeren.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Slenter- en sluimervreugde

  1. Ari Lips zegt:

    Mooi man…, dit…! Dit is schrijven.

  2. Joost Lips zegt:

    Mijn dank Ari; blij met je woorden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s