Gevallen hooghartigheid

.

Als kind was ik in gezelschap een stil en verlegen mannetje met hele goeie oren. Ik zei niet veel maar mijn bedremmeldheid werd toch wel vaker doorbroken als ik alle mensen aan tafel had horen spreken en me een prima evaluatie was ingevallen welke het gezelschap niet onthouden mocht worden en die ik er dan in een zin uitgooide. Niet zelden trof ik verbaasde blikken, alsof er net een wonder was geschied. Dat was ook zo, Joostje was gaan praten en wat eruit kwam bleek nog zinnig ook. Vandaag moest ik hier aan denken toen ik mijn actueel luistervermogen overwoog. Er is iets veranderd in vergelijking met toen; mijn luisteren is lui geworden en denkt vaak voorbarig dat het iets al gehoord heeft. Ben daar niet tevreden over. Wil weer terug naar het oprechte ventje van mijn jeugdige jaren en ik hoef daarvoor natuurlijk niet terug, dat manneke zit hier in mij.

Als kind was luisteren het opnemen van indrukken op een schone lei; als ervaren mens zijn er oordelen aangeslibd die in het luisteren meespelen en ruis veroorzaken. Vandaag werd ik me een aantal van die vooroordelen bewust; de een na de andere toonde zich en ik stond versteld. Ik kan bijvoorbeeld dialogen blokkeren door iets af te doen als New Age gebabbel; echt horen wat iemand zeggen wil is er dan niet meer bij. Toen ik er een ontdekte was het niet moeilijk er meer te vinden, een lawine van bewijsstukken kwam voor mijn geestesoog voorbij. Dan ontstaat er iets van schaamte dat ik zo dom heb kunnen zijn. Mijn oordelen had ik gezien als vrucht van levenservaring waar ik blind op kon vertrouwen. Nou, toch maar liever nog eens goed kijken; met mijn zogenaamde overtuigingen metsel ik alleen maar het leven dicht. Ik heb ze niet meer nodig.

Tis niet alleen kommer en kwel dat ik vandaag te zien kreeg, want het omgekeerde is ook waar, grappig genoeg. Mijn luisteren naar muziek is verbeterd in een belangrijk opzicht. In mijn jeugd had ik een oordeel lopen over the Tramps, en met vrienden deelde ik de vermeende wijsheid dat soulmuziek over het algemeen niks was. Maar wat wisten we? Tegenwoordig is er bijna geen muziek die niet interessant is, soulmuziek is geweldig en van het meest lullige Nederlandstalige muziekprogramma kan ik nog genieten zonder te lijden onder goede smaak. Vroeger was het oordeel duidelijk: prutmuziek uit Volendam. Wat versperde ik met mijn hooghartigheid een hoop plezier!

Ander voorbeeld, het visuele betreffende. In vroeger dagen kon ik denken dat er niks op tv was dat me interesseerde. Begin tachtiger jaren hadden een vriend en ik er lol in, geheel tegen de goede smaak in, samen te kijken naar een wekelijks praatprogramma van Henk van der Meijden. We vonden het een gelakte kwijlebabbel, maar dan wel een hele echte! Stiekem mochten we hem wel. We keken tv niet om de bedoeling van het programma maar juist om te zien wat er zoal aan mankeerde en daar dan hartelijk om te lachen. Zoals U.G. Krishnamurti het liefst naar reclames keek om te zien hoe mensen elkaar voor de gek kunnen houden. Als ik nu een tv aan zet let ik op veel meer aspecten dan het ventje van vroeger, dat Swiebertje keek, deed. Als een onderwerp niet interessant is kun je kijken naar vormgeving, gesprekstechniek, verhulde berichten, noem maar op, tis altijd wel om een reden interessant.

Tis opvallend dat ik juist op het onderwerp spiritualiteit een omgekeerde weg ben gegaan: van veelheid naar eenheid. Dat mag heel wijs klinken maar zo lovend is het niet voor mij: voor mijn innerlijke ontwikkeling is het prima maar niet in het sociale leven waar ik onnodig mensen met mijn maatstaven afserveer. Dom, dom, dom. Urenlang ging dit zien vandaag gepaard met zelfverwijt; een nutteloos mechanisme als je ook meteen naar de oplossing kunt gaan. Na die uren van zelfbeklag werd het feitelijk getoonde gewoon bekeken zonder spijt; op dat moment besloot ik dit blog te schrijven.

Laatst keek ik een filmpje over hoogbegaafde kinderen. Ik kwam tot tranen toen ze hun gevoelens in sociale situaties beschreven; ze hadden het over dat verlegen ventje in mij! En het ongeduld dat je kunt voelen als je dingen steeds weer eerder ziet dan een ander. Ik wil mij er niet op voorstaan hoogbegaafd te zijn; gezien de stupiditeit van de mensheid is dat niet zo gauw iets om trots op te zijn. Wel was ik blij dat ik iets terug gespiegeld kreeg door die kinderen, iets waar ik wakker voor werd geroepen door hen: draag je kruis en zit niet zo te zeuren. Feiten zijn feiten en als je hooggevoelig bent heb je daar rekening mee te houden. Er zijn een aantal richtlijnen in acht te nemen die het mogelijk maken in de wereld van vandaag niet af te stompen. Heel kort gezegd: alleen maar doen wat gezond is. Of zoals Nisargadatta  Maharaj zei ( ik parafraseer): een goede daad is dat wat je gelukkig achterlaat.

Sprak onlangs met een vriend die aan gaf dat zijn zoeken gestopt was. Dat bracht hem vele keren extase met heel gewone dingen en op andere momenten een enorm gevoel van teleurstelling ook, alsof alles leeg was. Ik noemde dat de donkere nacht van de ziel tijdens welke je in een onvruchtbare woestijn waant. Als angst hier niet de overhand neemt en dit geheel gevoeld kan worden neemt de subtiliteit toe en blijkt het rulle zand vruchtbare aarde te zijn welke wonder na wonder brengt. Adi Da Samraj zegt tegen kinderen: herinner je altijd het Mysterie om gelukkig te zijn.

Zeer gewaarde uitspraak van Adi Da Samraj: “Nobody knows what a single thing Is.” Dat is het Mysterie. Dit realiseerde ik me toen ik in de zonrijke achtertuin van het ouderlijk huis op 21-jarige leeftijd in de Tau Teh Tjing van Lao Tzu las. Het wonder dat ik überhaupt in die tuin zat werd me volstrekt duidelijk. Ik wist zeker: dit Wonder kan niet weg. Dus als ik in de clinch met mezelf lig en bewijs dat hoogbegaafdheid, als ik het al zou kennen, nog steeds geen intelligentie hoeft te wezen, dan sta ik even stil, stop alle handelingen en realiseer me het Mysterie dat ik ben. En niet hoef te weten wie of wat, want het is een Mysterie. Zoeken loopt de teleurstelling op dat er niks te vinden is en dan wordt de open baring evident zichzelf.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in non-dualisme, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s