Schrikprofetieën die zelden uitkomen

.

Reed vanavond hier in de buurt even snel op de fiets een driebaansweg over want het licht dat ik in de verte zag, ach, dat zou ik toch makkelijk voor zijn?  Maar ja, van zo een stip in de verte mag ik de afstand dan wel aardig kunnen inschatten, de snelheid van het voertuig had ik niet in de smiezen. En dat stipje kwam wel heel snel naderbij! Ik dacht nog, zal je zien, breekt nu mijn ketting! Maar dat gebeurde niet en de motorrijder hield even lichtjes het gas los toen ik zag dat het een politieman was. Ik moest lachen en was benieuwd of ik een bon ging krijgen maar zijn haastige spoed wees er toch wel op dat ie betere dingen te doen had dan dat.

Dat idee dat mijn ketting had kunnen breken is zo een noodlottige fantasie die ik dan kan hebben. Zo dacht ik eens, toen ik in het Tikipad zuurstofloos door een meanderende buis vol met stromend water heen suisde: “Ja, en wat als nu de stroom uitvalt?” Dezelfde inval had ik toen ik met mijn dochter Tamara een avond op een kermis een bungeejumpkooi die met elektromagneet aan de grond vast werd gehouden in stapte; ik dacht bij het instappen dat stroomuitval zou betekenen dat we de lucht in getorpedeerd zouden worden! Later viel me in dat de elastieken pas na het instappen werden aangespannen.

Ramesh Balsekar citeerde eens een uitspraak die in dit verband erg fraai is. Iemand had gezegd: “Ik heb een verschrikkelijk leven achter de rug maar gelukkig is er niets van uitgekomen”. De mens lijdt het meest onder het lijden dat ie vreest. Dat volgehouden stress ook tot fysieke aandoeningen leidt lijkt me geen fictie; profetieën kunnen uitkomen als je ze maar lang genoeg volhoudt. Hypochonders leven zo gespannen dat ze bevattelijker voor ziekte zijn. Wie het lichaam als identiteit opneemt ziet natuurlijk de hele dag overal gevaren. Toen een van mijn leraren, Nisargadatta Maharaj, hoorde dat hij kanker had haalde hij zijn schouders nog niet eens op geloof ik. Hij nam het voor kennisgeving aan en ging door met leven.

Je kunt voor zoveel dingen bang zijn. Feit is dat ongewenste dingen aan de lopende band gebeuren en we hier, zonder voorkennis, over het algemeen prima mee weten te dealen. Mensen denken vaak dat hun zorgen voor controle staan maar het tegendeel is waar. Wie zonder zorgen is heeft de omstandigheden van ieder moment in de gaten wat garantie is voor creatief bestaan. En dan bedoel ik niet dat we met zijn allen opeens gaan schilderen maar van iedere situatie niet de schrikreacties volgen en wel het zien dat altijd van de mogelijkheden van gegevenheden uit gaat.

Ik was niet bang mijn baan te verliezen en verloor deze wel na 21 jaar. Ik vond het niet leuk maar werd wel getuige van een adaptatievermogen die me meer vertrouwen geeft dan het hebben van een baan. En had ik een beter leven gehad als 21 jaar gedacht had dat ik morgen mijn baan wel eens zou kunnen verliezen? Nee, natuurlijk niet. Hetzelfde geldt feitelijk met alles buiten mij dat mij gelukkig zou moeten maken: dat kan ook weer wegvallen. Mensen die menen dat geluk van buiten komt leven met een continue stress dat er iets mis kan gaan. Ik kan al mijn schrikreacties en volgende stressvolle gedachten erop nakijken en het klopt altijd: ik had iets van iemand nodig. Wat van wie dan ook.

De enige profetie die zeker is: iedere boreling gaat ook weer dood. Bang zijn dat iets gebeurt terwijl je zeker weet dat het gebeuren gaat is natuurlijk zonde van de tijd die je wel hebt. Niet waar iets heen moet, wat er nu is! Er zijn mensen die alle angst terugvoeren op doodsangst, anderen op angst voor liefdesverlies; maar is dat niet hetzelfde als de liefde van buiten moet komen? Volgens mij is het precies hetzelfde. Als mijn geliefde de voorwaarde van mijn geluk is, is angst voor de dood en angst voor liefdesverlies hetzelfde als ze niet lang meer te leven blijkt te hebben. De dood zelf kan geen probleem zijn want wie dood is heeft dat probleem niet.

Wat is angst zelf? Even los van waar de angst voor bestaat? Een gevoel nietwaar? Een gevoel is nooit een probleem. Het mag niet comfortabel zijn maar het kan ook niet blijven omdat het er eerst ook niet was. Angst wordt in eerste instantie geïntroduceerd door biologisch aangelegde circuits die voor overleven zorg dragen. Angst is geen vorm van zwakte maar draagt zorg voor schrikreactie en alertheid als je bijna overreden wordt door een politieman op motor. De mens heeft daarbij het zelfreflectief vermogen te bedenken wat er had kunnen gebeuren. Met dat verhaal rijd ik door op mijn fiets; tis verbeelding zonder doel dan dat ik er een verhaal mee schrijven kan. Oké, ook leuk maar in werkelijkheid loopt mijn leven al goed terwijl ik allemaal ongelukken verzin.

En nu, waar staat de angst tegenover als we wel het verhaal in gaan? Kijk je map van zorgen na en je weet het. En wat hebben al die zorgen gemeen? Als ik mijn baan kwijt ben, ben ik in ieder geval niet meer bang deze te verliezen, dat is al gebeurd. Om die reden waren er lieden in het noorden van het land die zich opzettelijk met HIV lieten besmetten zodat ze niet langer bang hoefden te zijn het te krijgen en eindelijk veilig konden vrijen. De angst voor HIV wordt zo verwijderd, de angst voor gebrek aan seks niet. Wat hebben alle angstverhalen gemeen? Dat het volgende moment belangrijker is dan deze.

Het is groener aan de andere kant van de dijk. Die leraar weet het beter dan ik, daar moet ik morgen heen. Ik wil dat boek nog lezen en ik heb het al zo druk. Als ik die cursus gedaan heb stop ik met die hele spiritualiteit. Ik zei je toch al 21 jaar dat ik mijn baan ging verliezen? Ik wist wel dat je een terugval zou krijgen. Zie je wel? Heb ik dat weer?

Angst is tijd is mind. Niet als een hongerige leeuw voor je staat, dan ben je klaarwakker en zo volstrekt egoïstisch dat het je verlicht maakt. Maar de angsten uit schaal paranoïdie zijn allemaal gemaakt van een buiten dat niet bestaat. Als iemand een revolver tegen mijn kop zet voel ik de persoon echt niet als iemand buiten me. Toen ik zo iemand verzon en dit mijn leven verziekte was dat zo. Doodsangst maakt me alert en wie weet versla ik mijn vijand. Dit is werkelijk wat in het leven gebeurt: mensen menen controle te hebben en gaan op de basis van tijdsideeën de natuur kapot maken en hun God van Liefde met bommen verdedigen.

Ik voel angst bij machtszucht en ruik het vrij snel. Een doorgewinterde egoïst heeft van mij geen last, ik hou wel van oprechtheid. Als echter de natuur der mensen wordt verkocht met etiketten van Love, Peace & Joy, dan zie ik de kale koppen met dikke sigaren en hun lakschoentjes tevreden op hun bureaus gehakt. Platitude van mij, tis wel het beeld dat opkomt en hoe ze er nu uitzien kan me niet schelen. Ik ruik het van verre als de natuur der dingen een etiket krijgt waar bedrog achter steekt.

Mijn angst is geheel en al gemaakt van de verhalen in mijn hoofd. Als ik niet bang ben heb ik gewoon geen verhaal lopen. Ieder belang roept verhaal en de angst dat de bonus van dat verhaal te volgen niet komt. It’s all in the game. Er gaat helemaal niets fout, het is reuze spannend, ook als ik me extreem miserabel voel. Ik vind het verhaal alweer een stuk beter geworden. Je moet er even je eigen draai aan geven, das alles.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s