Om gek van te worden

.

Moest vandaag vier sollicitaties realiseren en dat viel nog niet mee. Het UWV suggereert mij passende vacatures maar als ik de teksten lees zie ik al dat ik zelden aan de functie-eisen voldoe. Ik solliciteer toch daarop omdat ik eigenwijs ben en me wel geschikt acht met psychiatrische patiënten te werken ook al mis ik gevraagde diploma’s; ik ben immers zelf gek als een deur dus ervaringsdeskundig van binnenuit. Daar kan men wel geringschattend over denken maar dat is dan toch jammer; ik hou er wel van buiten vastgestelde behandelplannen met creatieve oplossingen te komen die een beetje feest in de geestelijke gezondheidsbrouwerij te brengen. De vacatures vragen om stabiele persoonlijkheden maar volgens mij is dat alleen maar erg saai en motiveert dat niemand met een depressie om gelukkig te zijn. Een beetje reuring in de tent kan geen kwaad dacht ik zo. Dus als ik zo een baan krijg dan bouw ik eerst een vertrouwensband met die cliënten op waarbij ik niet boven maar naast hen sta en dan fluister ik ze in dat die medicijnen helemaal niet nodig zijn. Moet je eens kijken wat er dan gebeurt! Tis wel onverantwoord van mij, das mij ook bekend, maar van normale mensen word ik nu eenmaal stapelgek en er moeten toch keuzen in het leven gemaakt worden. Ik heb een andere benadering van de zogenaamde DSM V aandoeningen: lekker accepteren! Als je goed in de war bent en vindt dat je helder moet zijn maak je de zaak alleen maar erger. Bovendien, die etiketten suggereren veelal problemen die naar mijn duiding van een heel andere aard zijn. Tis niet zo vreemd dat gevoelige authentieke mensen in deze maatschappij, die aanpassing beloont en afwijking bestraft, van de leg raken. Je moet wel helemaal krankjorum zijn als je normaal bent. Maar iedereen weet dat onder het laagje beschaafd gedrag dat veel mensen naar buiten uitstralen en heleboel rotzooi en conflict verborgen gaat; praat een uurtje met ze en je bent er al aangeland. Dus laat niemand zich verbeelden dat ie gezond is; geschift zijn we allemaal. En das dus helemaal niet erg; das wel zo goed voor de verscheidenheid binnen de mensensoort en een zegen voor de schone kunsten en de Muzen die ook niet op voorspelbare werken zitten te wachten. Nee, de Muzen mogen zich dan in hoge en hemelse sferen begeven, ze houden ondertussen stiekem erg van het ongerijmde en de zonde. Dat denk ik ja. Wolter Keers zei eens dat ie liever bridge speelt in de hel dan harp in de hemel. Dat bedoel ik dus. Ik bedoel dat gevoel dat ik krijg als ik een New Age winkel in loop waar wierook geurt en een ieder zacht spreekt. Gatverdamme! denk ik dan. Ik vind wierook best lekker maar dat kunstmatige vriendelijke doet in mij alleen maar de aandrang ontluiken en enorme donder van een scheet te laten. Met bruine bonen. Voor straf. Moeten ze maar niet zo namaak doen. Dat wil allemaal maar verlicht worden; zijn ze gek of zo? Veel van die boeken ook zijn om de tranen van in je ogen te krijgen en niet omdat ze zo esoterisch ontroeren maar gewoon omdat ze van clichés aan elkaar hangen. Zo een winkeltje ademt alleen maar vrede voor wie er gevoelig voor is maar als je naar buiten loopt word je door een scooter voor je sokken gereden of je kan een stamp voor je kop krijgen. Er heerst binnen een andere werkelijkheid dan buiten; de waarheid zal wel weer op de drempel liggen of zo. Ach, wat doe ik ook in die winkels? Ik denk wel eens dat ik er expres naar binnen ga om me eens flink te ergeren. Stof op te doen voor een waanzinnig verhaal misschien. Kan toch? Alles kan. Als het niet kan kun je er ook niet aan denken. Gek maar waar. De werkelijkheid zelf is een beetje gek als je het mij vraagt; waarom zou je je dat persoonlijk aantrekken? Het gekke daarvan is dat je daar nu net niet over gaat haha! Daarom zeg ik: accepteren die hap! Geen gezeur; tis zoals het is en niet anders. Een beetje mezelf zitten verbeteren zeker, alsof ik met zijn tweeën ben. Wie heeft dat trouwens verzonnen? Kan die effe op mijn matje komen dan gaan we even een hartelijk woordje spreken! Ongein is het, wat anders? Ja, das wel waar, ik kan er ook hard om lachen. Maf is dat ja: het ene moment irriteer je je kapot aan iets, langdurig zelfs, en dan opeens breekt het probleem open en verdwijnt met een buiklach die ook het hele universum tegelijk en met hetzelfde gemak in ene keer opblaast. De mensen zijn best kundig wat dat betreft. Ik ga morgen in de New Agewinkel stiekem een boek over Fukushima neerleggen onder de valse titel: “Verlossing nabij!” Ben wel benieuwd wat er dan gebeurt. Misschien wordt het wel een bestseller. Ik zal er een gratis proefmonster radioactief materiaal bij doen. Dat hebben ze toch niet in de gaten die etherische zielen. Maar tis wel een gemene gedachte van me; hoe kom ik nou op dat soort dingen? Nou, ik verzin het niet hoor maar ik neem het waar zoals ik het zeg: de hele wereld staat in brand en in die Verlichtingswinkel is er nooit wat aan de hand en alles bliss. Dan krijg ik gewoon deze gedachten door, van boven. Of van onder, ik weet eigenlijk niet waar het allemaal vandaan komt. Volgens mij komt het nergens vandaan. Opeens is het er en opeens is het ook weer weg, rara wat stelde het voor? Misschien is het allemaal wel aanstellerij. Ik zocht vandaag nog een aanstelling in de aanstellerij en ben met iedere afwijzing blij. Het moet niet gekker worden. We nemen het zoals het komt maar hoe neem je iets dat nog niet gekomen of reeds gegaan is? Daar hoor ik nooit iemand over. Daarover bestaat alleen die oorverdovende stilte van mensen die in groepsverband hetzelfde ontkennen. Knap hoor. Ik wou dat ik dat kon, dan zag mijn leven er een stuk makkelijker uit. Maar ja, dat gaat nu eenmaal niet. Hoewel, misschien kan het wel. Ja, natuurlijk, als je altijd in crisis leeft en dit als je natuurlijk staat aanvaardt dan is er ook geen conflict. Tis toch altijd simpeler dan je bedenken kunt want deze laatste vondst kan ook niet bij me blijven. Wat dat betreft zitten we in dezelfde boot: we zijn volstrekt alleen. Wat zeg ik dat weer raar. Samen alleen? Ieder mens is een oog en dat maakt gemeenschap van delen mogelijk en dat zou een feestje kunnen zijn maar meestal loopt het in het honderd. Duizend en een, zeg dat maar liever. Wat een puinhoop is dat zeg! En dan willen ze mij wijsmaken dat ik het projecteer! Hoe durven ze?! Maar als ik hen nou ook eens geprojecteerd heb? Dan hebben ze gelijk want ik ga mijn eigen intelligentie toch niet beledigen? Daarom. We doen het ermee. Tis niet erg zolang je het niet erg vindt. En zowel dan vind je dat weer niet erg. Tis op de keper beschouwd een simpele zaak. Gewoon niet zeuren en doorzwemmen. Waarheen? Ja, dat weet ik ook niet. Zwem jij maar naar Corsica. Of hebben ze daar geen water? Ik weet dat allemaal niet. Nooit opgelet tijdens de lessen aardrijkskunde. Waarom moet ik van jou weten waar wat dan ook ligt als je ook je eigen troep op kunt ruimen? En waarom moet ik weten wat in een streek waar ik niet leef de grondsoort is? Tis allemaal een grond wat mij betreft: ongrond met vele namen. Ze zoeken het maar uit. Ik ben dat geouwehoer meer dan zat. Waarom kom ik nog in die winkels?

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Om gek van te worden

  1. Laila zegt:

    Succes Joost.
    Je Kunt het;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s