Het betere voetenwerk

.

Hoe kan dat nou? Heb al zo een twee weken last van mijn linkervoet, wat mijn wandelvermogen ernstig beperkt. Er is geen sprake van ondraaglijk lijden, dus ik wil er niet over zeuren maar nou net, twee minuten geleden, merk ik dezelfde pijn, maar nu rechts! Ik heb dat wel vaker gehad: ergens pijn voelen en dan gaat die pijn aan de wandel in dit lijf. Dan begin ik toch echt een psychosomatisch aspect te veronderstellen. Als ik terug denk aan wat er de laatste twee weken is gebeurd is het net of ik er iets van begrijp. Twee weken terug vond ik dat ik behoorlijk irritante kantjes als van een intrigant kon vertonen en kwam tot inkeer. Maar dat betekende niet meteen vrede, het querulantje in mij stond nog een aantal keren op. Nu echter niet met het gevolg dat afkeuring mij ten deel viel; ik werd zowaar gehoord en kreeg nog gelijk ook. En niet opdat ze dan maar van me af waren want ze kwamen het me uit eigener beweging melden. Zie je wel dat ik niet alleen uit rottigheid besta. Ik wist het wel.

Ja, kun je dan denken, maar wat heeft dat te maken met de pijnsprong van de linker- naar de rechtervoet? Nou, das vrij simpel. Ik maakte graag ruzie met non-dualisten en als ze me dan van repliek gaven dacht ik alleen maar: aha, dus jullie doen maar alsof  alles een is. Ik mag graag mijn imago in de waagschaal stellen om huichelarij aan te tonen. Zelfs al moet ik er daarna voor betalen met een flink stuk zelfverwijt. Maar als ik dan opeens een reeks instemmende responsies mag ontvangen dan smelt ik toch wel en word ik weer een stuk milder voor betrokkenen inclusief mezelf. De lezer kan zich wel voorstellen dat hiermede de astrale energiestromen door dit lijf rechtsomkeert zijn gaan vloeien en zo is dan uiteindelijk de voetpijn naar de andere kant gesprongen. Om een evenwicht te herstellen en dan te verdwijnen; ik verwacht binnenkort weer lange wandelingen te kunnen maken. Voor alles bestaat een verklaring nietwaar?

Heb in een ver verleden wel eens in een astrologisch boek gelezen dat Vissen erg kwetsbaar zijn in de voeten. Dat schijnt in de sterren te staan. Nou heeft iedereen wel eens last van zijn voeten maar als dit niet op je sterrenbeeld van toepassing is denk je ook niet dat die astroloog het bij het rechte eind had. Alles is uiteindelijk aannemelijk te maken als je maar je best doet. Bovendien heb ik die sterren er allemaal zelf opgehangen; niet zo gek dat ze mijn sporen dragen.

Heb ik nou nog iets geleerd van al dat gedoe hierboven beschreven? Ja, denk het wel. Als ik ideeën van mensen niet vond kloppen en dit zei werd dit vaak als een persoonlijke afkeuring beleefd. Dat vond ik nooit terecht, ik legde dan uit waarom. Ik had het standpunt: als het na drie keer niet ontvangen wordt dan geef ik het op en kijk ik verder. Dat was nog best wel netjes van me hoewel ook dit niet zelden als een motie van wantrouwen werd beleefd. Op een gegeven moment begon me dit zo op de zenuwen te werken dat ik er ongeduldig van werd en zelf meteen maar alles op de persoon ging spelen! Wat een tactische move! Zo leer je je vrienden echt wel kennen moet ik zeggen.

Natuurlijk heb ik arrogantie in mijzelf ontdekt. Das in het ongeduld dat onzuiver in de uitvoering werd. De arrogantie zie ik niet in mijn stellingname die als brandstof binnen contacten fungeert en ook niet in het afscheid nemen van mensen waarmee de chemie ten ene male ontbreekt. En wat is die chemie dan? Dat laat zich niet eenvoudig beschrijven. Maar een verschil tussen leuk en onmogelijk contact is me wel opgevallen. Ik heb oog gekregen voor het feit dat ik enorm struikel over mensen die ik ontmoet, in real life of digitaal, die alleen maar geïnteresseerd zijn in hun eigen verhaal. Die binnenkomen met een lading verhalen die geloosd moet worden en daar coûte que coûte mee doorgaan ook nadat je ze er op gewezen hebt dat je niet geboren bent om klankbord te zijn voor vooropgestelde agenda’s. Ze willen hun foto’s op de smartphone laten zien, ze willen je in de reden vallen, ze luisteren niet en paaien je met een compliment als je aandacht even verslapt. En als de gespreksstof even op is duiken ze in het verleden om verhalen die je allang kent nog eens op te dissen. Nee, dank u. Met die lui weet je vanaf het begin dat iedere associatie een chronologisch en langdradig verhaal wordt; ik hou daar niet van. Dat zeg ik dan ook. Diegenen die dat horen en accepteren blijf ik zien en dat zijn er niet veel. Das wel zo hygiënisch.

Het fijnste is te zijn met mensen die niet een lading verleden hebben uit te storten. Die ergens binnen komen en de sfeer proeven, aanvoelen wat in de situatie gepast en een bijdrage is in plaats van blind van wal te steken. Die je niet hoeft uit te leggen dat huidig bestaan en het actuele waardevoller is dan alle verhalen van de mensheid bij elkaar. Dus het is een kwestie van luisteren en afstemmen. Dan heb ik het gezellig. Dan heeft luisteren ook zin en maakt het de chemie mogelijk van twee mensen die niet alles van elkaar hoeven te weten en wat er nu is volslagen kunnen delen. Dat vind ik genieten.

Ik heb echt niet het makkelijkste karakter. Egocentrisme die ik een ander kwalijk neem vertoon ik zelf ook vaak. Mijn punt is niet dat we perfect moeten zijn. Mijn punt is dat contact van levensbelang is en dwangmatig verhalen vertellen en daar aandacht voor eisen obstrueert dit oprecht verlangen. Je kunt het maar beter meteen zeggen. Voorkomt onnodig leed aan beide zijden. Wat me doet denken aan de man die veertig jaar geleden verliefd werd op een mooie blondine. Ze hadden een date; zij zou voor hem koken. Het werd haar beroemde boerenkool. Hij vond het niet te vreten maar zei dit niet want hij was verliefd en had een ander belang. Je moet ze nu eens zien samen, achter het glas van hun woning als hij in de keuken met meest chagrijnige bek de zoveelste boerenkool naar binnen werkt en zij zegt: “is het lekker schat?” Hij knikt alleen nog maar, heel minnetjes, ja, zo verlamd als ie is door zijn leugen van al die jaren. Hij heeft het nog steeds niet durven zeggen. Toen ik hem laatst weer zag dacht ik: waarom vreet jij dit; maak je uit de voeten!

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het betere voetenwerk

  1. Apiedapie zegt:

    Toch maar even naar de dokter gaan.

  2. Joost Lips zegt:

    Vandaag weer flink gewandeld zonder problemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s