Ontslaven en onthaasten

.

Mijn voornemen om wat Facebook betreft op dieet te gaan kwam vandaag meerdere malen in botsing met de ondertussen ingeslepen gewoonte te pas en te onpas Facebook te openen. Mijn idee was dit voorlopig alleen ’s morgens en ’s avonds kort te doen om reacties op mijn berichten te lezen en eventueel te reageren, maar toen ik vanmorgen op het forum zat gleed de aandacht, eigenlijk zonder dat ik er aanvankelijk erg in had, al snel naar de startpagina en was het scrollen alweer begonnen. Zodra ik het door had heb ik de pagina meteen verlaten. Het bezoeken van Facebook om links van mijn blogberichten te plaatsen staat hier los van; dat kan altijd. Het verslavende aspect zit ‘m in de interacties.

Afgelopen nacht in bed viel me iets in dat hier mee te maken heeft. En vanavond op tv hoorde ik een onderwerp besproken worden die aan hetzelfde raakt. In het cahier dat naast mijn bed ligt scheef ik de volgende woorden:

*

Tegen je patroon in beslissen.

Verlegen? Praten!

Reactief? Stil zijn!

En zien wat er dan gebeurt.

*

Rond 1982 maakte ik eens een beslissing om mijn enorme verlegenheid te overwinnen: ik zou voortaan sneller praten dan dat ik bang kon worden! Dit werkte heel goed; het was bepaald een eyeopener voor me.

Vanavond op tv werd er gesproken over suikerverslaving. Er bestaat een kliniek waar je heen kan gaan als je bijvoorbeeld verslaafd bent aan chocoladekoekjes. De behandelaar haalt die koekjes dan de kliniek binnen en laat de cliënt aan het koekje ruiken en stelt dan de vraag: hoe groot is de zin om dit koekje nu op te eten binnen de schaal van 1 tot en met 100? De vrouw in beeld zei 83 en moest lachen; gek getal nietwaar? Maar goed, er mocht met de tong heel even geproefd worden aan het koekje om dat getal lekker hoog te krijgen maar van het koekje eten was niet de bedoeling. Deze werkwijze zorgt voor een nieuwe programmering: de opgewekte trek wordt consequent gefrustreerd en zo neemt de zucht naar chocoladekoekjes langzaam af.

Met Facebook werkt het ook zo. De eerste frustratie als ik Facebookbezoek zo krachtig minimaliseer maakt al snel plaats voor de positieve ervaring los van het medium te komen, meer ruimte en rust te ervaren. Heb vandaag bijna een geheel boek uitgelezen; dat kwam niet vaak meer voor. In de slipstream van dit besluit ook het openen van e-mail tot twee maal per dag beperkt. Buitenshuis heb ik sowieso geen toegang tot internet per smartphone want ik ben in het bezit van een meest eenvoudig Samsungmobieltje van €14,95.

In de notie van afgelopen nacht staat ook: ‘Reactief? Stil zijn!’. In plaats van ontketende emoties er maar uit te flappen en onnodig nare sociale toestanden te creëren kan de mens het zich aanleren die emoties als alarmbellen te zien, als een oproep tot stilte en onpartijdig waarnemen. Het vraagt even specifieke aandacht voor de kwestie maar op een gegeven moment is het een tweede natuur. Voor mij is dit van belang omdat ik in mijn uiten ongenuanceerd kan zijn. Voelde me vandaag wel ondersteund door de woorden van Anthony de Mello: “Fouten maken is normaal en gezond. Als je nooit fouten mag maken, is er ook geen risico, alleen berekenend conformisme. En zo zit het leven niet in elkaar, noch is dat de zin van de schepping, de ervaring van liefde of de boodschap van het evangelie.”

Dat idee van alarmbel ontleen ik volgens mij aan G.I. Gurdjieff. Deze spiritueel leraar kon flink peuken paffen maar stoppen met roken was ook geen probleem. Hij beschreef dan het nut van trek in een sigaret: die trek te gebruiken als alarmbel om waakzaam hier en nu te zijn. Ik heb nog wat peuken voor vanavond en dan is de tabak op; met de visie van Gurdjieff zal ik de nieuwe dag begroeten. De vorige keer hield ik het met plezier elf dagen uit; toen ik eenmaal weer wat rookte ging het vliegwiel van gewoonte weldra weer op volle vaart, de oude groeve van doorroken werd weer opgepakt daar waar ik gebleven was. Dan lijkt het opeens toch weer moeilijk te stoppen. En vind ik het goede moment maar niet. Na woensdag denk ik dan bijvoorbeeld, omdat woensdag Erik muziek komt maken en daar roken we altijd bij. Maar ook dan kan Gurdjieff’s principe prima werken om de muziek op hoger plan te brengen. Ieder moment is feitelijk geschikt en wat niet slaagt kan ook geaccepteerd worden.

Hier en nu zijn, daar komt het natuurlijk steeds weer op neer. Vandaag tijdens het wandelen was het bizar te zien hoe ik steeds weer in de molen van ergens te moeten arriveren werd getrokken; als ik het zag ontspande de boel zich en begreep ik niet waarom ik zo moeilijk zat te doen. Maar deed ik het? Het gebeurde, en als ik het zag was de betovering verbroken. Nog gekker kan het, hoor maar! Vanavond was ik onderweg naar een bushalte en ik had geen idee hoe laat mijn bus ging. Dat was vreemd, want ik liep wel versneld alsof ik de bus nog net kon halen. Hoe absurd! De kans dat ik door de snelle pas daar straks alleen maar langer zou moeten wachten was net zo groot! En bovendien: waarom een wandeling stressen en het wachten bij een bushalte haten als je ook beide situaties in totale ontspanning en overgave vieren kan? Mijn pas werd weer gemoedelijk en een glimlach verscheen. Tis allemaal niet zo moeilijk.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza, verslaving, vrijheid en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Ontslaven en onthaasten

  1. Elips2012 zegt:

    Helder weer..

  2. Joost Lips zegt:

    Dank Schat; morgen weer de gitaren! Love you!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s