Alleen zijn

.

De mens, dat is opmerkelijk, creëert structuren om het leven hanteerbaar te maken en kan zich vervolgens in de eigen uitvindingen gevangen gaan voelen. Bekend voorbeeld: je vindt je baan niet meer leuk maar kan deze niet verlaten vanwege de verplichtingen die gezin en hypotheeklasten meebrengen. In wezen kent leven de eenvoud van moment tot moment te stromen maar de structuren die we hebben aangelegd en meedragen in onze psyche maken het leven gecompliceerd. Uit dit inzicht is het ideaal van ascetisch leven ontstaan met de gedachte erachter: des te minder een mens nodig heeft des te vrijer ie is. Kluizenaarschap trekt dit principe nog verder door: geen mensen nodig hebben. Ik heb de laatste tijd veelvuldig naar de jezuïet Anthony de Mello geluisterd, en dit met veel plezier. Ook hij geeft aan, zonder fysiek kluizenaar te zijn want hij spreekt voor een vol zaaltje, dat onvrijheid bestaat uit het idee dat je iets van een ander nodig hebt. Aandacht, liefde of goedkeuring bijvoorbeeld. Het is dit idee dat ons gevangen houdt want geen ander zal je gevoeld tekort inlossen. Daarvoor moet je bij jezelf zijn.

Anthony de Mello stelt geen kluizenaarschap voor maar moedigt een ieder wel aan te zien waar ie zijn geluk afhankelijk van een ander maakt. Met een ander zijn, zegt hij, is een mooi beleven, maar menen de ander nodig hebben voor je geluk is gewoon een enorme blunder. Ik ben ook in deze valkuil gestapt, o zo vaak, en ga nog dagelijks in de fout als ik meen dat ik iets tekort kom wat alleen de ander mij geven kan. Intimiteit met een vrouw bijvoorbeeld. De Mello zegt ergens, ─ik zeg het in mijn woorden─, dat als de hunkering naar seks heerst een man de volledige vrouw en de vrouw de volledige man niet waarneemt maar ze beiden elkander als verlengstuk van eigen verlangen zien. Seks wordt niet veroordeeld, is een prachtige uitdrukking van liefde, maar de hunkering maakt er wat anders van. Open menselijk contact is onmogelijk als er vooropgestelde belangen spelen. Werkelijke openheid is niet bepaald gebruikelijk met als gevolg dat de schrijver Jack Kornfield over Nisargadatta Maharaj kon zeggen dat in diens aanwezigheid zijn zo bijzonder was omdat Kornfield nooit eerder in zijn leven met iemand was die hem liet voelen dat ie niets, maar dan ook niets, van hem nodig had.

Liefde, aandacht en respect hoeft niet van een ander te komen; dat kun je altijd onmiddellijk voor jezelf hebben. Als de seksuele drift overheerst zijn vele vrouwen aantrekkelijk en lijkt het alsof er iets te halen is, of anders gezegd, iets ontbreekt. Dat is echter een idee. Byron Katie zei eens heel eenvoudig, toen seksueel misbruik onderwerp van gesprek was: laat die erectie maar gewoon die erectie zijn. Alexander Smit refereerde wat dat betreft met een prachtige duiding aan de erectie: ‘geïrriteerde staat’. Dat klinkt treffend want een erectie die wil wat lijkt het wel. Maar als ik Katie beluister is de stijve pik geen acteur in een drama maar gewoon een stijve pik. Als je er niks mee hoeft blijft die energie bewaard, verdiept zich. Binnen de tantraschool, voor zover ik er wat van weet, wordt het orgasme dan ook vermeden, met als resultante dat wat Osho ook wel ‘dalorgasme’ noemde. Dalorgasme is als bestaande energie niet meer ergens heen hoeft en het altijd al actuele feestje viert.

Er bestaan allerlei opvattingen over energie; ik noem er twee. De een noemt alle energie seksueel, de ander zegt nee, alle energie is spiritueel. Maar zijn niet beiden standpunten te beperkt omdat seks heilig is en spiritueel niet betekent dat er geen erotiek bestaat? Seksuele en spirituele energie zijn dezelfde energie. Met die energie kun je verkrachten, met die energie kun je het celibaat aangaan en alles ertussen in. Goed beschouwd is iedereen die rondloopt er het bewijs van dat seks de wereld regeert. Zoals Alexander Smit eens treffend opmerkte: honderd jaar geen seks op de wereld en alle problemen van de mensheid zijn verdwenen.

Het leven is niet gecompliceerd; ik maak het gecompliceerd. Ik zal vertellen hoe. Ik heb het eigenlijk al gezegd. Ik kan lelijke trekjes vertonen zodra ik wat van wie dan ook nodig meen te hebben. Die nukkige karakteraandoeningen van mij liggen in mijn genenstructuur opgeslagen, daar kan ik niks aan doen. Wat ik wel onder mijn verantwoordelijkheid vind vallen is het activeren van die structuren. Ze worden alleen geactiveerd als ik geloof dat jij me iets moet geven. Ik vergis me dan altijd. Hier komt de Mello weer in zicht die ook zei dat de veroordeling door een ander je niet meer raakt als je eenmaal alleen staat. Niet uit afweer raakt het niet maar er is niemand meer die geraakt kan worden. Zo versta ik het.

Ik kan nog wel geraakt worden, anders word ik niet zo boos over een en ander op de sociale media. Ik schaam me om het te zeggen maar kom niet onder de vaststelling uit: ik heb niet mijn meest sympathieke kantjes getoond als ik vond dat ik niet op mijn wenken bediend werd. Het nam gekke vormen aan, waaraan ik in vorige blogberichten al refereerde. Irritatie over clichématige omgang met citaten van leraren non-dualisme, alsof werkelijkheid een democratische resultante is, maakte me niet zelden boos. Ook hier is sprake van neutrale energie die door het filter van mijn opvattingen persoonlijke lading krijgt; ik ben hier niet trots op en erken mijn arrogante dwalen. Mijn getetter gaat even in retraite.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in erotiek, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s