Een bijzondere dag

.

De eerste werkdag bij mijn laatste werkgever, waar ik 21 jaar zou werken, viel me erg zwaar. Het was 21 maart 1991. Ik had dienst van 14.45 tot 22.45 uur. Op een afdeling met diep zwakzinnigen staan als je er nog nooit mee te maken hebt gehad, dat valt reuze tegen. Wat deed ik hier? Ik voelde me knap onthand. Een cliënt stond langdurig op zijn tenen, met grote regelmaat met zijn handen te fladderen. De ander, Robbie heette hij, keek als hij zin had in de zon. Zo wekte hij een epileptische aanval op. Niet iets om tegen te houden; dit was Robbie’s enige mogelijkheid om spanningen af te voeren. In de avond deed ik Robbie in bad. Terwijl hij in de kuip wat lag te spetteren bemerkte ik dat ik geen handdoek in de buurt had. Rustig liep ik naar een andere ruimte om er een te halen toen het me opeens te binnen schoot: Robbie heeft epilepsie, die mag ik helemaal niet alleen in het water laten! Ik snelde terug en tot mijn geluk zag ik met mijn inmiddels rode hoofd dat Robbie er nog altijd ongedeerd bij zat. Pfff!

Op de fiets naar huis, toen nog in Haarlem centrum, bedacht ik me broer Nico te bellen en even stoom af te blazen middels een goed gesprek. Hij nam wel op maar Nico was moe en zei nee. Oké, dan zou het waarschijnlijk schrijven worden, ook dat helpt vaak goed onrust te kalmeren. Echter voordat ik mij hiertoe gezet had ging de voordeurbel. Daar stond broer Erik met een eenvoudige mededeling:
“Joost, je moeder is overleden”.
Op de kaartclub niet lekker geworden, naar het toilet gegaan en voor dat ze die bereikte dood neergevallen. Hartaanval op 62-jarige leeftijd.
“Waar is ze nu Erik?”
“In een ziekenhuis in Alkmaar; pa en de andere kinderen zijn er al, we moeten alleen Nico nog even oppikken.”
“Ik pak mijn jas.”
Wij naar Nico. Hij stond al buiten te wachten. Er kwam iets in mij op en ik draaide het autoraampje open, wachtte tot ik oogcontact met Nico had en zei:
“Maar zó makkelijk kom je niet van me af broeder!”
Zijn lach bulderde door de straten.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in dood, proza, verstandelijke beperking en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een bijzondere dag

  1. solidiann zegt:

    Zwarte humor en het helpt!

  2. Dauw zegt:

    Een erg persoonlijke manier van dodenherdenking vond ik dit …
    Het raakte wel.

  3. Joost Lips zegt:

    Dat deed het zeker Dianne; humor schept ruimte.en doet het vaak goed op begrafenissen en crematies; en dit is geen geintje!

    Dank je Dauw.
    .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s