Eerzucht en overgave.

.

Omdat niets dat geformuleerd kan worden de levende werkelijkheid bevat is alles dat een mens over zichzelf beweert feitelijk een hol vat, een tijdelijk statement die geloofwaardig gemaakt moet worden en waar men liefst respect mee afdwingt, maar waar verder geen woord van waar is. We moduleren ons zelfbeeld continu, daarom kun je feitelijk niet van een beeld spreken. Tis meer een soort soep, waarbij de krioelende gedachten de vermicelli vormen. De mens is verslaafd aan deze soep, het denken aan zichzelf, omdat ie zonder de soep niet bestaat, geen eer kan behalen. De meeste mensen vrezen de stilte, vooral als het langer duren gaat, want de zelfreflectie voelt dat dit de dood betekent en wil dit voorkomen. Daarom is het ook zo een grote kletskous natuurlijk.

De afwezigheid van de zelfoverweging wordt een staat van meditatie genoemd. We ervaren dit als we worden getroffen door ontzagwekkende uitzichten bijvoorbeeld; opeens is er extase! Seks is stellig zo populair omdat de zelfoverweging niet stand houdt in de geilste uren. En als we moe zijn is er niets heerlijker dan die hele wereld te vergeten en te verzinken in de zelfloosheid van de droomloze slaap. Daar is geen eer te behalen, want er is niemand, maar wel is er rimpelloze vrede.

Hiermee ben ik aangekomen op een oud conflict waar ik lang mee rond gelopen heb: als verlichting een ik-loze staat is, wat heb ik er dan aan? Das gewoon een hele goeie vraag. Je hebt er geen donder aan want verlichting is de afwezigheid van de eerzuchtige die zijn handtekening onder daden zetten wil. Het hele idee dat ik verlichting zoek is zo zelf al voorbehoedsmiddel tegen verlichting.

“Hoe gaat het met je?”
“Nou, goed hoor, ik ben de laatste tijd erg veel met verlichting bezig.”
Ik voel altijd pijn als iemand zo spreekt. Hoe kan dat? Hier geeft iemand een voorstelling ten beste waaruit blijkt dat ie zichzelf actief mentaal van de verlichting afscheidt. Dat kun je horen aan de zin die ie spreekt.

Het wordt nog gekker als er een hitlijst van ‘de meest Ontwaakten’ wordt samengesteld. Wie krijgt de eerste prijs voor het zichzelf overgeven? Een lachwekkende toestand dus, nog meer als je de argumenten bekijkt waarmee men tot de samenstelling van de hitlijst is gekomen. Ramana Maharshi staat bij velen nummer 1 ‘omdat ie niks meer wilde’. Nou en? Misschien was ie wel een luie donder! Mag graag een beetje scherts aanwenden om de idiotie aan te wijzen, de waanzin van het waarderen en vergelijken van leraren binnen het non-dualisme. Werkelijk non-dualisme wijst naar de luisteraar die zichzelf een luisteraar inbeeldt; dat is de richting van het onderzoek en niet de staat van de leraar en zijn concurrenten. Wat zullen we nou hebben zeg!

Het is opmerkelijk dat juist non-dualisten kunnen denken dat ze het bij het rechte eind hebben. Je zou van een onverdeelde toch verwachten dat ie alle zienswijzen omarmt als de bloembladeren van de bloem die ie zelf is. Maar dat blijkt vaak toch ietsjes anders te liggen waarmee menigeen verraadt dat het in zijn of haar geval om een mentale realisatie en tijdelijke en niet vol te houden focus gaat.

Zelfonderzoek, zoals Advaita Vedanta dat aanreikt, overhandigt een heel simpele en meest diepgaande vraag: “wie ben ik?” Er zijn mensen die voorkeur geven aan de vraag: “wat ben ik?” omdat de vraag naar wie persoonlijk klinkt terwijl de vraag naar het onpersoonlijke verwijst. Ik heb de vragen in beide vormen altijd graag bij me gehad; ook de formuleringen “wie ziet dit?” of “in wie komt dit op?” bleven me intrigeren. Niet omdat de vragen antwoorden gaven maar vooringenomenheden die mijn blik bepaalden werden er wel door aangetoond en konden zo gelost worden. Zelfonderzoek is niets anders dan een opruimingsdienst ten koste van wanen. Dat er uiteindelijk iemand overblijft die zonder waan is, is ook een waan, dus vergeet dat maar. Zelfonderzoek kent geen toekomst en laat hier en nu het valse sterven. Zelfonderzoek zegt niet goed of fout, vindt niet dat er iets weg moet of juist bij behoort te komen, is onpartijdig kijken naar het feit dat het huidige überhaupt verschijnt. Zelfonderzoek weet dat inzicht een tijdelijke fabel is en bewaakt om die reden de stilte door alle verstoringen tot die stilte zelf te herleiden en, tenslotte, in onvoorwaardelijke overgave aan die vormen de vormen als zelf te herkennen en dienen, zonder onderscheid.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in non-dualisme, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Eerzucht en overgave.

  1. madbello zegt:

    Gaaf blogpost 😉

  2. Joost Lips zegt:

    Dank je; ik moest meteen huilen toen ik zag dat je deze deelde; het voelt diep. Blij mee!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s