Werkelijkheid is verrassender dan we bedenken kunnen

.

Vrijdag en zaterdag zou ik er al wandelen maar ik werd ziek en heb twee afspraken moeten cancelen. De tweede afspraak kon vandaag alsnog voortgang vinden. Ik trof de goede vriend te Overveen voor een wandeling in de Kennemerduinen. Ik voelde nog altijd niet veel energie dus de gebruikelijke wandeling naar Parnassia leek me geen goed idee. Nadat we elkaar de hand geschud hadden liepen we richting de Zeeweg, welke we overstaken om bij het meer ’t Wed al neer te strijken voor koffie die ik in een thermoskan had meegebracht. Wonderlijk zacht weer. Bladstil en de zon gaf onbelemmerd warmte, zo rijkelijk, dat pakweg een tiental kinderen in zwembroekjes in het water speelden. Een fraai gezicht op 6 oktober; een weldadig verblijf ook zodat er van de wandeling verder niks meer kwam.

Ons gesprek raakt altijd wel aan spirituele zaken, zo ook vandaag. Maar er was wel iets bijzonders mee aan de hand. Ons gesprek was verre van hoogdravend en diepe inzichten werden in alledaagse gebeurtenissen herkend. Het was een doodgewoon gesprek waarin het begrip inzicht bijna lachwekkend werd toen we vast stelden dat alles precies is zoals het verschijnt. En dat je daar vrede mee kunt hebben of tegen gaat protesteren. Dat dit feitelijk het hele verhaal is. Lachsalvo’s vlogen regelmatig over het meer.

Er kwamen de prachtigste mensen langs. Mensen kijken is zo ontzettend mooi! Ik voel altijd wat de aanblik van een persoon met me doet. Voel ik er weerstand bij of smelt ik juist, meen ik een oppervlakkig karakter te zien of betreft het juist een temperament die doorleefd is en diep gaat? Er wordt beweerd dat we alles projecteren en in ons gesprek waren wij het daar ook over eens. Ik memoreerde de dagen van extase de vorige week en hoe alles in mijn voordeel toescheen. Ging alles nou ook beter? Nee, maar ik kon wel harder lachen om mijn stupiditeiten. Terwijl ik dit zei vloog er weer een enorme buiklach de ruimte in, kort en volstrekt.

Hij heeft hetzelfde sterrenbeeld als ik; dat heeft een speciale charme. We verstaan elkaar makkelijk en delen humor op een wijze die ik als uniek ervaar. Heug me verschillende keren dat hij zo getroffen was door de loop van ons gesprek dat hij letterlijk uitbarstte in, en omdat het aanhield zelfs ineenkromp van het lachen terwijl het water uit zijn oogleden rolde. Dat is altijd zo aanstekelijk dat ik in dezelfde trilling geraak en dan is het een dolle boel als je in een treincoupé tussen serieuze mensen zit. Wat ook lekker is tussen ons is dat we allebei van bondige doelmatige duidelijke uitspraken houden. In een ontmoeting als vandaag, die ruim vier uur besloeg, wordt op die wijze veel aan levensindrukken gewisseld en wederzijds aangevoeld; bij afscheid voelt het altijd als weldadig dat geen seconde van het ontmoeten aan verlaagd bewustzijn heeft geleden. En dit was ook zo in de tijd dat we samen nog flink wijn innamen op terrassen in Amsterdam en aan zee. Nooit een moment verveling want als twee Vissen stil zijn dan is het ook gewoon stil en dus niks aan de hand, haha!

Vrije wil, ja, die kwam ook nog even langs in ons gesprek. We waren er helemaal niet filosofisch over en gaven elkaar gewoon toe dat meest onbekende factoren ons leven bepalen. Vrije wil of niet, conflict maak je door tegen de feiten in te gaan en nodig is dit nooit. Hier waren we het dik over eens en het lachen was steeds meest blije vorm van yoga aan het ’t Wed dat daar zo overgegeven water lag te zijn en onze tred had onderbroken met haar heerlijk aanzicht dat onze domme gedachten in vriendelijkheid ontving.

Stramien, ja dat kwam steeds weer terug, bederft het leven. Relaties gaan stuk aan stramien. Kun je een leven lang samen met een vrouw zijn zonder de passie te verliezen? Dat was ons onderwerp ook vanmiddag. Ik zei ja, als je maar niet het stramien in gaat te menen elkaar te kennen. Hij benoemde dat eerste ontmoetingen om die reden vaak zo mooi zijn. Dat vond ik in de roos! Hoe zorg je ervoor dat de vrouw waar je al veertig jaar mee leeft de bloem voor je blijft als op die eerste dag? Mijn antwoord luidde: allebei zonder stramien zijn. Dat is nogal zeldzaam antwoordde hij. Ja, zei ik, en weer schoten we vol in de lach. Dat zoiets simpels zo onbereikbaar kan lijken! Je leeft in vrede of je hebt een conflict. Als je een conflict heb moet je even goed kijken wat de vrede verstoort. Meer is het niet. “Er is niks mis mee in conflict te leven” zei ie op een gegeven moment. Ik moest weer zo lachen! Natuurlijk is dat zo! Geweldig!  Als conflict weg moet, wat heb je dan? Precies: een vergroot conflict! Dan hoor ik liever Theresa van Avila die God verzoekt al zijn rampspoeden meteen maar op haar af te sturen omdat haar overgave er klaar voor is de realiteit te nemen zoals deze werkelijk is.

Daar kwam een prachtige oude dame aan. Ze was frèle en kwam tegelijk zeer krachtig over. Aan haar gelaat kon je aflezen dat die ogen veel gezien hadden en tegelijk dat de vrouw een weg had gevonden met alle tegenslagen van haar leven een mildheid te bewaren. Je wist dat, als zij je aan zou kijken, dit een zegenrijk moment zou zijn. Maar dat gebeurde niet, wel had ze de kracht gehad mijn volledige aandacht even op te eisen zodat ik aan mijn metgezel moest vragen: “wat zei je zonet; ik was even afgeleid”.

“Als het stramien valt is altijd alles nieuw. Daredevils zoeken het gevaar op om die nieuwheid te voelen maar het is de vraag of daar die extreme daden voor nodig zijn.” Ik was het onmiddellijk dubbel en dwars met hem eens. Ik ben ook nooit daredevil, behalve dan met drank en drugs geweest. Duidelijk is geworden dat niet de werkelijkheid saai is maar ongevoeligheid kan wel die indruk geven. Stramien. Stramien maakt ongevoelig. Niet alle stramienen moeten weg maar wat weg kan is wel mooi meegenomen qua vrij leven. Opruimen blijkt veel leuker dan inzamelen te zijn. En voor ons afscheid, zijn trein zou bijna komen, vertelde ik hem over een sympathiek oud heerschap dat eens onder een blogbericht van mij schreef dat met de jaren het leven alleen maar mooier wordt. Ik zei vanmiddag dat ik dat nu heel goed invoel. Aftakelen en gelukkiger worden, het gaat blijkbaar samen, zei ik met een schater. Het ongerijmde leven is fantastisch mooi. Ik zou er geen verstand van willen hebben want anders moet ik al dit moois missen.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s