Filosofische mood

.

Het was een heerlijk weertje, lichtbewolkt en als je snoof voelde je de herfst. Zoals dat al te vaak met voornemens gaat: het idee om zowel naar de binnenstad als terug te lopen ging niet door en werd vervangen door de optie heen met de bus te gaan. Hoe kwam dat? Omdat ik bij de deur een vuilniszak opmerkte die me naar een container richting bushalte voerde en me zo op dit ander idee bracht. In de bus zag ik allerlei blikken, mensen die al te goed wisten dat ze daar zaten en zich duidelijk bekeken voelden, anderen waren verdiept in hun smartphone of muziek op de oortjes. Nadat ik was gaan zitten bekeek ik hoe dat met mij was. Dat doe ik vaak: het verschil bekijken tussen hoe ik me opstel in gezelschap ten opzichte van als ik alleen zou zijn. Dit helpt meestal enorm om overbodige aangeleerde en automatisch getriggerde spanningen ter plekke in herkenning weer te lossen.

Tis gewoon, hobbel de hobbel, zitten in een bus en het is een wonder. Stil zitten en hier en daar gedachten gewekt zien worden, ze rustig lezen en ook merken als een associatie beknelling oproept, waarbij het lijf zich weer wat strakker zet. Dan de glimlach in het zien dat dit weer ontspant, gewoon, omdat ik er niks mee doe. Ik dacht aan het boek dat ik nog zou schrijven. Ik dacht aan de ijdelheid der dingen. En ik zag de Sint Bavokerk verschijnen denkende: we zijn tot veel in staat en er is niets dat we mee kunnen nemen. Het was geen wanhoop; ik was verwonderd en glimlachte.

Op het station eruit; de wandeling kon beginnen. Ik was in een filosofische mood en bedacht me dat de via negativa, de weg die alle verschijnselen als illusie af doet om bij het ware Zelf uit te komen en te verblijven ( althans, dat is het idee ), maar de helft van het verhaal is. Wie de illusies gezien heeft, heeft vervolgens alleen de illusies om mee te leven. Dat is de grap; het kan niet anders. Wie blijven steken in het benoemen van illusies vergeten het leven als spel te leven, nu we er toch zijn. Die blijven in vaste groeven jarenlang dezelfde klacht uiten en slagen er niet in het heden zo volop te leven dat het zoeken naar de oplossing voor een niet bestaand euvel ophoudt. Dat is tragisch te noemen.

De via negativa heeft wel nut, maar als het zijn nut bewezen heeft is die boot niet meer nodig en kan ieder moment er een van volledige bevestiging van het heden zijn. En ik doel hiermee niet op een of andere gelukzalige toestand; het kan ook zijn dat ik in vrede val met een chagrijnige bui. Conflicten ontstaan niet omdat de werkelijkheid niet deugt; ze bestaan uit mijn eisen aan de werkelijkheid, eisen die niet voldaan en consequent gefrustreerd worden. In mijn ogen is er geen ontkennende of bevestigende weg, alleen maar zien. Er is vrede of er is conflict en conflict ligt nooit aan de werkelijkheid, altijd aan mijn eis. Even goed zien en lossen die eis, lossen dat conflict.

In de bus, alsook tijdens de wandeling terug naar huis, was het stil zijn en zien wat er zoal opkwam. De suggesties dat de realiteit anders moet zijn kun je in grote hevigheid en in subtiele dimensies traceren; er komt een moment dat je voelt dat je hiermede geen probleem meer aan het oplossen bent maar een prachtig spel mee mag spelen. Dan ben ik werkelijk in mijn element. Zo was het vandaag.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s