Regenvreugde

.

De wandeling was heftig. Ik had mijn regenjas aan en de capuchon opgedaan; de stevige wind jakkerde de druppels op en zijdelings tegen het hoofdzeil, het was net of ik kampeerde. Ik hou van dat geluid. Rekketekketek! Ik wist van tevoren dat mijn trainingsbroek doorweekt zou worden want het water viel niet loodrecht naar beneden maar joeg ongeveer diagonaal op de doorlaatbare stof. Dat vond ik geen punt, ook niet dat het water van mijn jas omlaag sijpelde om het natte feestje daar beneden nog eens kracht bij te zetten. Een prima domper op mijn hitsige bui die geen bestemming kende.

Het regende meer wel dan niet en gezien het weerbericht zal het voorlopig niet veel beter worden. Lage temperaturen vergeleken met de periode van zeer warme dagen hiervoor. Wat ik daarbij miste was het onweer; ik was erop uit mooie foto’s te maken nu ik de manuele instellingen van mijn camera beter begrijp. Maar de warme dagen waren vooral ook droog. Ik kon daarbij herinneringen krijgen uit mijn jeugd, als ik met vrienden en vriendinnen in vakanties bijna dagelijks te vinden was op het strand van Langevelderslag vlakbij de Zilk. Bij tropische temperaturen konden we dan meest donkere luchten landwaarts zien drijven en het was dan altijd spannend het moment van vertrek te kiezen: niet te vroeg omdat het aanzicht zo imposant was, niet te laat omdat je niet doorweekt wilde worden. Maar als dit op een misrekening uitliep was er feitelijk niks aan de hand; de plensbui bleek dan verkoelend en zegenrijk en leverde opwinding en vreugde. En wat was het mooi als de eerste felle spetters vielen en op de hete stoepen en straten al snel vervluchtigden zodat midden op de dag de prachtigste nevelen ontstonden.

In mijn jeugd gingen we, op een keer na, nooit op vakantie. Ik denk dat het geld ontbrak. Mijn vader was boekhouder en van het verdiende geld moesten ook moeder en zeven kinderen worden onderhouden. Maar op een dag was het dan toch zover. De bestemming was Geulle in Limburg. Ik ontdekte voor het eerst in mijn leven het geluk dat ik voel bij stromende beekjes, uitmondend in grotere stromen. Het vinden van de bron van een stroompje had ook mijn speciale interesse en ik was zo verrukt met alle plensregen die de groene bladeren zo prachtig liet glanzen en dansen. De niveauverschillen in het landschap vond ik machtig interessant. Geulle kende een steile weg tussen het hooggelegen gedeelte waar ons vakantiehuisje stond en een lager gedeelte waar mijn ouders op een avond wat gingen drinken. Dat was dezelfde avond dat een enorme wolkbreuk zou plaatsvinden. Mijn goedheid wat was dat genieten! Onweer en gedonder en het water dat met extreme felheid tegen de ramen ketste dat ik dacht dat ze wel eens breken konden. De dag erop allemaal verhalen over volgelopen kelders. En dan wandelen in de opmerkelijk kalme windstilte bij heldere lucht; zien welke schade er was aangericht. Afgebroken boomtakken, uitgesleten bermen langs de weg naar beneden en in de bossen grotere stromen dan de dag ervoor.

Ik ben sindsdien altijd van Limburg blijven houden; het staartje van Nederland met zijn Bourgondische inslag. Ik zeg wel Limburg maar ik ken feitelijk alleen Venlo, Valkenburg en Maastricht. In Venlo, om preciezer te zijn, Blerick, heb ik een deel van mijn dienstplicht uitgezeten. Valkenburg heb ik tweemaal bezocht tijdens vakanties en was voor mij niet bijster interessant. Maastricht is mijn favoriet omdat je vanuit de mooie stad ook heel snel in het Geuldal zit waar de natuur zo rijk en schoon is dat mijn jeugdig hart er probleemloos opspringt. Tis waar, ik hou van een zonnetje, doch de regen van deze dagen streelt de mooie herinneringen aan weleer.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in natuur, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Regenvreugde

  1. solidiann zegt:

    Mooi.
    Ik denk nu ook aan een felle zomeregen en een natuurvijver die in aanleg was, de kortste weg naar huis en we dachten dat we, vriendinnetje, mijn zusje en ik, daar nog wel doorheen konden. De zuigende modder was geweldig en beangstigend tegelijk. Met schoenen was het niet te doen, die ben ik ook tig keer verloren :-}
    De onweersregens deden ons meestal in het schuurtje belanden, dat helse lawaai op het platte dak maar ons daar ontzettend veilig voelen; twee meter verwijderd van de achterdeur en er niet over piekeren om het pad over te rennen.
    Als ik mij te ongelukkig voelde in mijn jeugd, ging ik door de regen lopen. Dat hielp :-}
    Ik houd van regen maar niet van het donker dat er nu mee samengaat.

  2. Het voelt bijna als een gemis als je deze herinneringen niet hebt. Mijn jeugd speelde zich nauwelijks buiten af en al helemaal niet in de regen. Toch doet het lezen erover mij wat. Mooi, Joost en Solidiann!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s