Afkick forever op 9/11

.

Tis bijzonder. Wat? Dat zal ik vertellen. Mensen die me vaker lezen weten dat ik al jaar in jaar uit schrijf over alcoholisme en mijn gedoe ermee als grootgebruiker. Dat is al zo sinds ik een weblog run maar feitelijk al veel en veel langer. Toen ik enkele jaren terug mijn ladekast vol met teksten van voor het computertijdperk doornam om er de geslaagde stukken van op mijn weglog te zetten ( in de woordwolk onder ‘archief’ geplaatst ) viel me dat gevecht ook al op; steeds weer diezelfde gedachtepatronen over alcoholgebruik waar ik me niet uit wist te filosoferen, integendeel, de groeven verdiepten zich alleen maar. En ik dacht dat ik zonder wijn niet meer zou kunnen schrijven. Dat laatste, leerde ik tijdens verschillende afkickperioden, was ongegrond; ik schreef dan net zoveel en makkelijk als met de fles erbij.

Het voordeel van het voeren van een weblog is dat anderen de kans krijgen te reageren. En personen, vaak ex-alcoholisten, hadden geen enkele moeite om mijn vicieuze kronkels te herkennen en terug te spiegelen. Juist de ex-junkies wisten ook wat ik niet graag horen wilde zoals zij dat in het verleden ook liever ontkenden, dus ze gingen me dit juist zeggen. Das confronterend en kreeg niet altijd onmiddellijk mijn onverdeeld enthousiasme. Een broer van mij die ook geregeld mijn weblog leest kon me schouderophalend zeggen, als ik weer eens de wijn liet staan en dit beargumenteerde: “ach ja, dat is Joost”. Er sprak blijkbaar niet veel ontzag uit mijn goede voornemens en toch ging ik maar door deze te hebben en uit te spreken. Ik was goed op weg een belachelijk figuur te slaan en wist dit ook. Geen afkick was voor altijd en wie mij lazen zagen dat ook dus herkenden mijn ijdel gepraat.

Ik ken een aantal vreemde dwangneurosen. Ze slaan nergens op en geven toch de suggestie van structuur. Het gaat vaak om getallen. Altijd als ik de fles weer wilde laten staan keek ik naar een datum die betekenisvol was om welke reden dan ook. Nogmaals, tis volslagen irrationeel maar deed dienst als ik me wanhopig voelde omdat ik de verslaving niet wist te lossen. Droog staan een periode lukte altijd wel, maar voorgoed de wijn gedag zeggen zonder er ooit nog op terug te komen ging me altijd te ver. Hoewel ik meerdere keren gedacht heb dat ik zover was; het was toch nooit zo. Het waren steeds weer schijnbewegingen van korte duur. Ik deed het voor anderen en nooit werkelijk voor mezelf, nooit omdat ik mezelf gezondheid, vitaliteit en volstrekte helderheid wens.

Zoals gezegd, juist voormalige alcoholisten spiegelen met groot gemak waar ik mezelf om de tuin leid. Ik noem geen namen maar zij die hierin hebben volhard zijn belangrijk geweest en weten dat ze hierbij mijn appreciatie en dank ontvangen. Wat eerst als ‘koude douche’ en ‘makkelijk praten’ door mij vanuit afweer werd beleefd, zag ik later als dienstbaarheid en hartelijkheid aan mijn zaak. Dit eigenwijze sujet had die doortastendheid van verschillende kanten bepaald nodig.

Overmatig drinken wordt geassocieerd met pijn onderdrukken. Dat lijkt me terecht. Er is echter een belangrijk aspect dat ik hierbij lang over het hoofd heb gezien: gebrek aan perspectief en zingeving. Pijn maakt ieder mens mee maar iemand met perspectief zit niet bij de pakken neer. Die weet nog altijd wat ie wil. Ik wist dat niet meer door allerlei gebeurtenissen in mijn leven. Ja, mijn dagelijks blogje schrijven met een fles wijn ernaast; klein geluk beneden mijn peil vind ik zelf nu overduidelijk. Ik kan, met een beetje meer toewijding, meer brengen. En voel dat daarbij het instant applaus dat de blogger verlangt ook voorlopig de kast in kan. De discipline ontbrak daartoe echter.

Kom nu even terug op de dwangneurose. Ik dacht gisteren dat het vandaag 9/11 zou zijn. Ik vond dat best een betekenisvolle datum en dacht: this is my day! Irrationeel blijft het maar ik koos het als de datum voor mijn laatste wijntje. “Dus toch nog eentje” zeggen mijn criticasters vast meteen; dat is dan nog maar even zo. Ik zeg het hardop en maak me nog belachelijker dan ik al was. En zeg er met een glimlach bij: 9/11 is niet alleen de dag die een terreuraanslag memoreert, 9 september 2013 is de dag dat opeens de startmotor van deze schrijver waar het om het manuscript gaat volslagen aan de praat is gebracht. Dit vraagt nadere verklaring.

Er zijn, daar ben ik verheugd in, veel mensen die me graag lezen. En ik heb door de jaren heen, van spiritueel leraren tot voetvolk ( ─wees niet boos voetvolk; ik ben gek op voetvolk─ ), de hartelijke aanbeveling gekregen een boek te publiceren. Ik hoorde ze maar de instant karma wens in mij wilde diezelfde dag nog applaus via WordPress en was niet tot zulke toewijding bereid. Dat is vandaag, door laat mij zeggen genadige ingreep in de loop der dingen, helemaal anders. Een mij zeer dierbare vrouw is zo in mijn teksten geïnvolveerd geraakt, geeft zulke responsies daarop, dat het vliegwiel van mijn startmotor spontaan is gaan draaien! Ik heb haar gevraagd mee te blijven lezen en ze wil niks liever. Ze print alles uit dat ik haar stuur en gaat dit ook weer aan mij geven, zodat ik de verschillende teksten in structuur tot een mooi manuscript naar mijn hart kan vormen. Het is raar misschien maar 9/11 is een gezegende dag. Irrationaliteit is zo gek nog niet!

Als mensen vragen waar ik over schrijf word ik altijd een beetje verlegen. Ik schrijf volgens mij over alles. Ik kan het niet zeggen. Ik kan aspecten benoemen. Ik kan het pas echt zeggen door dat boek dat ik wil publiceren te maken. En hetzelfde te beleven als ik een tekst voor het weblog af heb en, na een paar keer doorlezen, werkelijk iedere letter goed vind staan: YESSS!!! Dan zit ik hier in mijn eentje te juichen; tis vast een fraai gezicht!

Ik sluit mijn blog niet, er kan altijd een gedicht of tekst tussendoor, maar met het lossen van de wijn en het aanvangen van het werken aan het manuscript zal mijn activiteit hier afnemen. Ik weet wel, ook dit soort zaken heb ik met mijn vicieuze brein eerder beweerd en als het niet waar is weten voormalige leugenaars mij echt wel te vinden. Hierop vertrouwend dank ik mijn criticasters hartelijk, en het goede hart achter wat voor mij wel eens aanvallend leek.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza, verslaving, vrijheid en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s