Junkfilosofie mijnerzijds & Anthony de Mello, verlosser van mijn lach

branding (2)

.

Heb mijn fotoarchief door de jaren heen niet goed beheerd. In de tijd dat ik nog op het Volskrantweblog publiceerde mochten afbeeldingen slechts 599 pixels breed zijn; daartoe heb ik menig foto verkleind. Nu blijk ik in bepaalde gevallen foto’s alleen in klein formaat op de externe harde schijf behouden te hebben. De foto’s tot pakweg 2003 zijn allen op cd’s terug te vinden; of dat voor de foto hierboven ook geldt durf ik niet te zeggen. Zal een heel gezoek worden op de ruim tien cd’s met per schijf vele mappen. Die vaak niet makkelijk openen. Nou ja, er gaat er wel eens een de mist in en dat zijn leuke klusjes voor mijn oude dag mocht ik geplaagd worden door immobiliteit.

Mijn digitale boekenwinkeltje loopt echt van geen kant terwijl ik hier en daar de prijzen flink verlaagd heb. Voor 14 boeken van Jiddu Krishnamurti vroeg ik het schappelijke gedrag van €40,00, nog geen drie euro per boek, krijg ik vandaag het bod van €15,00 binnen. Dat voelde ongeveer als een belediging en ik schreef terug: €30,00 plus verzendkosten en lager ga ik niet, en ik heb niks meer gehoord. Zo breng je roofdieren tot zwijgen dus. Volgens mij komt rond de 28ste de uitkering weer binnen; als de woningbouwvereniging en het ziekenfonds voordien de automatisch incasso laten werken heb ik mijn krediet overschreden. Tis nu werkelijk tijd krachtig te bezuinigen want marktplaats.nl biedt amper soelaas. En het is wel gek eigenlijk hè, bedacht ik me vanmiddag: dat armoede veel mensen in de armen van koning Alcohol drijft terwijl daar juist op bespaard zou kunnen worden.

Door de jaren heen heb ik al vaak voornemens op dit gebied geuit en nooit was mijn stap definitief. Ik kan het dagen, weken en maanden volhouden maar abstinentie voor altijd wilde er maar niet in bij mij. Met als gevolg dat naasten en mensen die mij lezen wel eens, heel begrijpelijk, schouderophalend kunnen reageren als ik weer in die richting neig te spreken zoals nu. Van mij uit gezien echter is het, hoe vaak ik ook faalde in het definitief nakomen van de geheelonthouding, geenszins zinloos er opnieuw voor te gaan. Wie niet blijft wagen kan ook niet uiteindelijk winnaar zijn.

Mijnheertje Procrastinatie gaat weer aan de discipline. Een to-do-list heeft me vaker geholpen, zelfs als ik 30% ervan binnen de mij gestelde termijnen verzaakte was er toch veel gebeurd. Als ik nu voor die 70% slaagkans ga wordt het bereik vanzelfsprekend minder dus ik zet in op 120%: vandaag al doen wat voor morgen stond geagendeerd.

Ik heb het laatst al uitgelegd en ik herhaal het weer: uitstel van zaken die nu om actie vragen heeft het voordeel dat je je leven kunt beteren als het goed mis gaat. Ja, ik weet, het is maar junkenfilosofie maar iedere stepping stone is welkom vanuit de goot. Ik leef nog niet in de goot maar instanties die geld willen zien blijven wel kloppen om op het weinige geld dat ik per maand krijg kaalslag te plegen. Ik heb gedacht aan goedkoper wonen. Maar ik betaal nu iets meer dan €500,00 per maand voor een enorm appartement waar een gezin met vier kinderen in kan leven, en toch, als ik verhuis naar kleiner, begin ik met hetzelfde bedrag. Dat is toch zot? Er is woningnood en als ik deze grote ruimte beschikbaar stel in de richting van een oplossing kost het me veel ruimte voor hetzelfde of wellicht zelfs meer geld. Laatst zei ik nog dat ik niks van economie begrijp, maar gekken aan het roer zijn niet lastig meer te traceren.

Ik kreeg een zinsnede achter een van mijn laatste blogs van een mij welgezinde lezer: “its never too late to become the man you ought to be”. Dit raakte mij en tegelijk dacht ik “ought to be?” toen ik aan mijn huidige situatie, die ondenkbaar is, dacht. Ik hoorde hem toch. Hij was waar ik nog altijd ben. Hij heeft de moed nog niet met me opgegeven. Bijzonder ook dat ik dat via anderen denk, alsof ik via de ander de moed opgeef of krijg.

Ik luister graag naar Anthony de Mello. Christelijke achtergrond, stellig daardoor heen gebroken en vol humor. Ik vind hem een spreker over de menselijke conditie en geen missionaris. Ik vind in hem het gevoel van Godfried Bomans, de man die mij leerde dat lezen leuk was, met de flair van iemand die met niemand wat te maken heeft. Oordeel zelf of val stil.

 

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, non-dualisme, proza en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Junkfilosofie mijnerzijds & Anthony de Mello, verlosser van mijn lach

  1. Joost Lips zegt:

    Never mind the bad sound here and there;
    it’s getting better soon &
    listening to it is totally worth it:
    .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s