“Kijk eens in mijn doosje!”

.

Het was niet om vrolijk van te worden maar daar is het computersysteem van het UWV dan ook niet voor uitgevonden. Moest vandaag vier sollicitaties realiseren maar evenals gisteren was de site niet op te komen, of, als het wel lukte, deden functies het niet, of juist treiterend even wel om net voor je einddoel een storingsmelding af te geven. Maar ik moest erop want er stonden voor mij geschikte vacatures. Dan maar even gebeld; lang tevergeefs hangen aan de lijn en toen gedacht: ik fiets wel even naar die lui toe. Ze zitten vlak bij het station. Ik meldde daar aan de balie het probleem en vroeg op hoeveel uitstel van de verplichte sollicitatietaken ik mocht rekenen. Dat wist de donkere dame die mij te woord stond niet precies, maar als het goed is deed alles het weer. Nee hoor, niks daarvan, zei ik; ja af en toe heel even maar ik schiet al twee dagen geen donder op. Zei ze even later dat ik erop moet rekenen dat de boel tot het weekend vast niet los getrokken zal zijn. Hoe kon ze na het voorgaande nu opeens dit beweren? Een jongen achter een computer zei dat hij ook deze derde dag slechts sporadisch de UWV-website op kon; de boel lag er meestal uit. Das lekker werken dan, zei ik hem. Hij lachte wat en keek  naar weer een foutmelding op zijn beeldscherm. Ben toen weer huiswaarts gekeerd; dit schoot niet op. Eenmaal thuis via de Nationale Vacaturebank wat vacatures opgeduikeld; voor twee daarvan heb ik de juiste papieren niet maar ik was het zoeken goed beu en schreef ook hen aan. Nog eens op de site van het UWV gekeken en verdomd; bepaalde knoppen deden het niet maar via een omweg heb ik de vier sollicitaties toch weten te melden, ondanks de tegenwerking van weer een aantal storingsberichten. Mooi zo, daar ben ik weer even vier weken van af. Handen vrij voor mijn eigen werkzaamheden.

Komende week geen blogberichten van mij; dit is voorlopig even de laatste. Ben behoorlijk moe na kort slapen; uitslapen was er niet bij omdat ik bovenstaande zaken af te handelen had en dan lig je toch niet lekker. Zou nu zo kunnen pitten denk ik maar dat moesten we toch maar even niet doen want dan zit ik later de hele nacht weer op natuurlijk. Gewoon lekker doorbazelen en als het even kan een amusante wending geven aan het vervolg van dit bericht.

Heb ik de kijkdoos als eens laten zien? Geloof het wel, lang geleden. Deze stond altijd achter in een werkkamer maar sinds enkele weken in de woonruimte. Broer Erik zag deze laatst en maakte er een foto van. Heb ik zojuist ook even gedaan. Hoe is die doos ontstaan? Nou, dat ging zo. Ik zat op een dag een documentaire over een kunstenaar te kijken. Deze man had een broer die gehandicapt was en geheel immobiel. Hij had zo een compassie voor zijn broer in die situatie dat hij besloot kijkdozen te maken waar zijn immobiele broer lang met zijn ogen in kon rondwalen zonder zich te vervelen. Ik vond dat zo sympathiek! Zo kwam ik op het idee tot hetzelfde; ik nam een oude lade en plaatste er van alles in. Als ik een vrouw was zou het onbetamelijk klinken en ik me een klap voor de harses riskeren maar als man durf ik het wel te vragen: “Kijk eens in mijn doosje?”

Kijk eens in mijn doosje

.

Ik kan er wel van alles over vertellen maar het is wellicht leuker zelf te kijken en interpreteren. Enkele opmerkingen lijken me wel op de plaats. De doos is ik weet niet hoe lang geleden samengesteld, er is wel eens wat uitgevallen of in bijgezet. De foto rechtsonder met het vloeitje eroverheen is een dame met een welgevormde kont; die afdruk is ernstig vergeeld en zo krijgt de lust extra symboliek mee. Het memootje middenonder is een boodschappenlijstje van mijn moeder, lang na haar dood in een oude portemonnee van haar gevonden; dat treft dan enorm: ze is er wel en ze is er niet! Meer zeg ik er niet over; men mag er zelf de rest bij bedenken.

Feitelijk is de woonruimte waarin ik leef ook een kijkdoos. Ik loop er geregeld in rond en kijk dan. Herschik wel eens wat of verander meer ingrijpend. Als het materiële interieur niet meer past bij mijn mentale dan treden er ongetwijfeld aanpassingen aan de buitenkant op. Eens ruim ik flink op en dan weer verschijnen de laatste tekeningen, aan de muur gepind met punaises. Tis een werkhok; het hoeft allemaal niet netjes. Een zekere orde wel; dat vind ik leuk. Feng shui van de leek. Voelen dat iets goed hangt. Fröbelen met niks en tot harmonie geraken. Met letters ben ik hier nu even uitgefröbeld; graag tot een andere keer.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, object, proza en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op “Kijk eens in mijn doosje!”

  1. Karin zegt:

    ach Joost, mooie kijkdoos, en vervelend gedoe met die sollicitaties, de ultieme oefening om niet gillend gek te worden, ik zal je blog missen, ben niet zo’n Like aanklikker maar blijf met je meeleven

  2. Joost Lips zegt:

    Das lief Karin, als het manuscript goed op gang is vind ik vast snel genoeg ruimte om hier ook weer wat te plaatsen. Liefs!

  3. VEEL wijnkurken Joost. 😉
    Kan ik daar een conclusie uit trekken ?

  4. Joost Lips zegt:

    Natuurlijk Ellen, je opmerkingsgave is groot
    dus die conclusie zal wel verantwoord wezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s