Anticipatie couperen

.

Meteen toen ik uit bed kwam was er al die bijzondere gewaarwording. Even kwam de gedachte op dat ik wat van mijn leven moest maken maar meteen daarop kwam de lach: ik heb mijn leven niet, die ben ik! Je leven als objectief gegeven zien is een schizofrene toestand en geen leven. Koppie koffie gezet, peukie erbij en wat ijdelheden, slappe woordgrappen en zelfingenomen meningen van mensen die zich beter dan anderen voelen op Facebook bekeken. Naar de bieb gegaan voor drie boeken die alle drie uitgeleend waren; die lezen anderen dus voor me, das wel zo makkelijk. Fietsend door de stad zag ik op de achterkant van een bus een advertentietekst van een uitvaartverzorgingsmaatschappij die ik nergens op vond slaan en welke ongeveer zo ging: “Na een goed afscheid kun je verder”. Duurde enkele tellen voor ik door had dat deze uitspraak niet voor de terminale patiënt was bedoeld, want daar valt binnenkort toch niks meer aan te verdienen. En toen ik de bus passeerde wilde deze de rijbaan op en werd ik bijna dood gereden! En even verderop, werkelijk waar, ben ik in zeven seconden bijna drie keer verongelukt. Een deur van een geparkeerde Mini Cooper sloeg breeduit open voor me op het fietspad, uitwijken naar links was gevaarlijk omdat een motoragent zijn ijzeren ros, wachtend voor een rood stoplicht, niet op de autobaan maar op mijn rijstrook had gemanoeuvreerd. En toen ik behendig er tussendoor glipte waarmee ik mij leven redde dook er van rechts een vrachtwagen op waarvan de chauffeur meende wel even het gevaarte dwars over mijn wettelijk toegewezen rijstrook te kunnen parkeren tot het autostoplicht de kleur groen ging vertonen. “Verdomme”, hoorde ik me nu schreeuwen terwijl ik de stoep op draaide , “liggen we allemaal nog te pitten of zo?!” Eigenlijk moest ik gewoon lachen en zonder schrik kwam ik vrij.

Op de fiets had ik hetzelfde als na het opstaan: ik hoef helemaal niks! Ja, binnen twee dagen de vierwekelijks verplichte sollicitaties verrichten maar verder niks. Dat boek dat een bestseller zal worden hoeft helemaal niet geschreven te worden; doe ik alleen als ik het leuk vind. De opvatting dat de kunstenaar moet lijden kan me gestolen worden. Natuurlijk, iedere boreling krijgt zijn portie ellende, maar om dit nou te cultiveren gaat mij te ver. Ambitie is sowieso een aangeleerd waanbeeld; als ik brood van het balkon gooi zie ik vogels zonder bezit erop af gaan en zoals bekend maaien zij niet en zaaien zij niet; wie het snelst is heeft te eten. Wij mensen willen ons kostje verzekeren en de onzekerheid daarvan slaat ons in crisistijd van alle kanten om de oren. IJdelheid alom. Maar het maakt me geenszins cynisch; tis juist lekker zonder die wanen te leven. En als er weer een mooie vrouw in hot pants over straat ging om mijn begeerte met die van onder uitpuilende billetjes te ontsteken zag ik het jagertje in me opstaan en lachte ik hem uit waarop ie snel weer afdroop en waarmee ook de ontstane innerlijk onrust, alsof ik iets tekort zou komen, verdween. Zo kwam ik weer thuis, zonder boeken en met stof voor weer een lulverhaal om mijn lezers mee te plezieren.

Heb de laatste weken veel tijd op Facebook besteed met het plaatsen van leuke foto’s die ik op internet vond, waarbij het dan mijn sport was een titel erbij te verzinnen die het geheel nog van een extra dimensie voorzag. Maar vandaag vond ik een foto die in zichzelf al met een ijzersterke tekst gepaard gaat.

Anticipatie couperen

.

Ik heb 21 jaar gewerkt met verstandelijk gehandicapte mensen van alle leeftijden; het betrof een opnameafdeling om ontspoorde epilepsie weer pogen te temperen met goede levensstijladviezen en medicijnen. Niet zelden waren daar ook cliënten met het syndroom van Down te gast en dat was altijd een belevenis. Ze konden pittig eigenwijs zijn maar hun originaliteit was altijd groter dat je altijd weer, als je al ongeduldig met ze was geworden, van ze smolt. Mij kwam in die jaren eens een scriptie onder ogen geschreven door iemand die met het werkje wilde aantonen dat mensen met het syndroom van Down uit de engelenwereld naar de aarde zijn gezonden om onze vaak liefdeloze omgang met elkaar eens een heel andere spiegel voor te houden. Een vreemd idee zou je zeggen, maar ik las de scriptie met toenemende bewondering en denk er nog vaak aan als ik weer een mooi mens met Downsyndroom op mijn netvlies heb.

Wat ik vandaag feitelijk had was meest eenvoudig besef als ik me druk maakte om iets dat ik zou moeten: stop! Steeds weer effe kijken naar welke overtuiging er nu weer opspeelde om mij gekheid bij te brengen als ik het geloven zou. Zo werd iedere anticipatie gecoupeerd en bleef ik gewoon waar ik al was: hier. En zo zie je dat hier je overal brengt waar begeerte slechts een droom van pijn creëert om wat hier niet is. En natuurlijk bestaat ook de droom die denkt dat iets hier niet zou moeten zijn; dat is ook weer dromen van een andere tijd en niet reëel. En het verleden, wat ik daar allemaal niet voor stompzinnigheden heb uitgehaald! Of anderen deden dat, waarmee ik me dan benadeeld voelde. Maar wat heb ik nu aan spijt om wat niet meer veranderd kan worden omdat het al gebeurd is? Dus ook die suggesties gleden gemakkelijk van me af en als je dit maar ver genoeg doorvoert heeft je leven helemaal geen betekenis meer. Wel waarde, maar geen betekenis. Het is wat het is.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s