Ja! Kom maar met die muziek!

.

Voor Ivo

kan dat, iets opdragen aan een dode?

Is hij dood?

.

Hè, das nou jammer. Ben al een week in de weer met een lied en ik had gisteren het akkoordenschema bij de tekst compleet en dan vandaag, als ik het speel, vind ik het eigenlijk helemaal niet zo goed. Kwa maat passen de akkoorden prima op de woorden maar de sfeer van de tekst wordt er geen recht door gedaan. Dus helemaal overnieuw beginnen. Ondertussen hou ik er wel een leuk akkoordenschema aan over waar een andere tekst op kan; er is niets verloren. Dit bedenk ik me nu pas; opeens heb ik dus twee liedjes in aanleg! Het nadeel dat een voordeel kent.

Bij de tekst, die ik nu dus weer kaal beschouw, heb ik het liefst fraai getokkel op de gitaar; dat past er beter bij dan slaggitaar. Maar mijn vermogens op dit instrument zijn beperkt; mijn getokkel kent enkele vaste stramienen waar ik niet zomaar van afwijk dan tijdens gelukzalige openingen als ik met Erik improviseer. Dus ik weet dat er meer in het vat zit; de kunst is dit te ontsluiten. Een inzicht helpt daarbij al. Ik luisterde net naar Daydreamer van Adele; buitengemeen eenvoudig gitaarspel. Bij het singer-songwriterprogramma op tv zag ik dat ook vaker: de begeleiding werd heel simpel gehouden. Dan komt de nadruk op het zingen te liggen. Dat is interessant voor mij. Want ik ontdek meer mogelijkheden in mijn stem. Die gitaar mag sober op de achtergrond verblijven als een lied dat vraagt. Het verlangen naar een goede zangmicrofoon is ook weer opgestaan.

Erik zei me laatst dat hij The call of the wild weer wil spelen met mij. Dat liefdeslied is rond 1982 geschreven en zit inderdaad wel mooi in elkaar. Leent zich bovendien om mijn tokkeltechnieken mee uit te breiden; het kent een laag tempo dus er is veel mogelijk. Erik zit in de nachtdienst of is er alweer uit; ik heb het niet goed bijgehouden. Na zijn nachtdienst zullen we weer gaan spelen en altijd improviseren we dan graag. In het verleden was Erik vooral dienstbaar aan meespelen met wat binnen mijn vermogen lag; hier is geleidelijk aan een kentering in gekomen. Het valt mij tegenwoordig veel makkelijker variaties op de thema’s die Erik speelt te vinden zodat er welluidende harmonieën ontstaan. Het soleren is ook los aan het komen van voorspelbare patronen.

Eigenlijk heeft de nadruk bij ons steeds op de gitaren gelegen; over de zang hebben we amper gecommuniceerd. Dat deden we gewoon zoals we het deden. Maar ik heb het gevoel dat daar ook veel meer aandacht aan besteed zal gaan worden. Zo had ik bij het lied, dat nu toch weer anders moet ( ─of morgen misschien weer niet; als ik het tokkel!─ ), meerdere wijzen om het in te zingen. Ik vond de verschillende mogelijkheden interessant en kon niet kiezen; bleef beide variaties om en om zingen. Dan is het goed te horen hoe Erik het beluistert en waar zijn voorkeur naar uit gaat, zeker ook als we dubbele stem willen benutten.

Ik moet opeens aan Ivo denken. Ivo en mijn broers Erik en Nico zouden meedoen aan de Rob Acda-award in het Patronaat te Haarlem. Ivo had drie steengoeie nummers geschreven waar we allen verliefd op waren. Maar naarmate het optreden naderde werd Ivo steeds nerveuzer en hij zag toen van het optreden af. Aan mij, die met dronken kop vaak de valse noten op muziekavondjes feilloos wist te raken, werd gevraagd zijn plaats te vervangen. Dat vond ik nogal wat en ik heb ja gezegd. De stem van Ivo, die uniek en zeer innemend was, was niet voor mij; ik zong wel mee, net als Erik, als backing vocal waarbij Nico zijn prachtstem in de originele melodie liet gelden. Ivo vond het leven onbegrijpelijk en niet te verdragen en is er jaren later uitgestapt. Erik stelde laatst voor dat we, toen we op een singers-songwritersavond enkele liedjes zouden spelen, ook een liedje van Ivo konden nemen. Ik sprak toen nog de voorkeur uit ons eigen werk te doen, maar nu voel ik veeleer dat Erik een prima suggestie deed daar en mijn wens is dat Ivo’s liederen voorgoed in ons repertoire verblijven.

Nico speelt gitaar en heeft ook liedjes geschreven. The Myth bijvoorbeeld. Nico weet dit niet van mij maar ik heb dat lied enige tijd herkend als een nummer van Ivo. Ademt de sfeer van Ivo op een of andere wijze. Verder niet belangrijk. Nico heeft een dijk van een stem. Zou erg leuk zijn als hij een keer te strikken is met ons mee te doen. Nico vreest geen podium, hij wil echter niks te maken hebben met lange termijnverplichtingen en gedoe. Maar dat is ook niet nodig; de meeste songs hebben we gedrieën vaker gespeeld. Bovendien is Nico een snelle leerling als de stier zin heeft.

Ja, dan is het wel leuk dat iemand die de contrabas bespeelt zich heeft aangemeld bij Erik: “als je nou weer een keer met Joost optreedt dan doe ik gewoon mee!” Leuk om te horen is dat! Ik heb hem al eens ontmoet toen Erik met zijn vrijdagavondmuziekclubje ( neologisme? ) in Voorhout optrad. Daar heb ik de smaak van optreden weer te pakken gekregen. En nu hebben we na vijftien jaar weer op de planken gestaan. En de evaluatie van Erik en mij was duidelijk: dit smaakt naar meer en beter! We horen alle fouten, het publiek hoort er vaak minder, en beter gaan we het doen voordat ze het wel horen. Dat kwamen we laatst nog overeen: liever een goed beheerst lied van eenvoud dan een protserig hoogstandje vol missers.

Het begon allemaal met een oud gitaartje van mijn oudste broer. We sliepen als vier jongens op zolder: daar stond het wrakhout. Het ding bevatte slechts vier snaren maar Erik wist er toch al snel harmonieën uit te halen. Erik kocht op een dag een zwarte Ibanez en heeft mij sindsdien altijd verwonderd. Als er weer een mooi lied op de radio was kende ik hem gretig de akkoorden te willen vinden en mee te spelen, wat steeds sneller lukte. Als Erik in de tegenwoordige tijd eens een akkoord niet direct hoort en ik wel terwijl ik deze speel, voel ik me dan ook de koning te rijk!

Mijn zus Margo, inmiddels overleden en blijvend bemind, kocht op een dag een piano. We woonden nog in het ouderlijk huis en Margo kon al snel de vogeltjesmars spelen. Maar Erik, die gekke snuiter, verbaasde me toen ik op een dag de huiskamer binnenliep en hoorde hoe hij, met mankementen nog maar tegelijk met groot gevoel, Martha my dear van de Beatles speelde.

Denk nu opeens aan de kamer van het ouderlijk huis waar ik met Nico en een cassetterecorder opnamen heb gemaakt. Van eigen werk. Gekke dingen. Moet ik hier ergens nog hebben liggen. En ik heb een apparaat om cassettes te digitaliseren; daar komen stellig mooie vondsten uit. Ik heb ongeveer zeven bandjes met opnamen van muziek; mogelijk zit ook Ivo daar bij. Met Nico in die kamer componeerde we in drie minuten een heel gek lied over Sesame street. Nico improviseerde de tekst als ik het me goed herinner en ik tokkelde bij; binnen drie minuten was het klaar en opgenomen. In diezelfde kamer, veel later, oefende ik voor de laatste keer met Erik voor we in een Haarlemse kroeg van ons zouden laten horen. Het Café heette de kroeg; daar was geen reclametekstschrijver aan te pas gekomen dacht ik zo, hoewel je het tegenwoordig niet meer weet. We speelden en aanvankelijk leek er nog niet zoveel mis. Maar toen de mondharmonica in de beugel van verschillende toonsoort dan ons spel bleek te zijn, trad de eerste schater uit de zaal, en de eerste gene in ons los. Ik heb later verslagen gehoord over de pret die zich van het publiek meester maakte! Met on top de grandioze waarneming in hun ogen dat ik mijn gitaar al wegzette terwijl Erik nog bezig was met een lied dat blijkbaar een vervolg kende! Ik heb het nog nooit zo warm gehad!

Heb met Erik ook in Cocorico in Hillegom gestaan; Erik stond toen ook achter een toetsenbord. Er zijn allemaal foto’s van. Ik vind het een heerlijk idee dit eens breeduit te gaan documenteren. Met een lekker sappig autobiografisch verhaal vol duimzuigerij erbij. Met vrienden trad ik op in Krebol, ook in Hillegom. Daar kwam toen ook vaak een gozer met blonde krullen die aan iedereen wilde tonen dat hij Jimmy Hendrix op zijn afgetrapt Spaans gitaartje kon spelen. Maar hij kon het wel, met heftige vibraties onder zijn gepassioneerde vingertoppen! Toen mijn vrienden en ik achteraf de audio-opnamen van ons concert beluisterden viel het ons op dat je het publiek hoorde praten. Ergens op de achtergrond hoorde je wat muziek.

Hé Erik, als je uit de nachtdienst bent en dit leest, trommel dan effe Nico en die bassist op zodat we Ivo in ere weer laten verrijzen vanuit de liefde die hij toonzette, zo ons eigengemaakt!

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in dood, muziek, proza en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Ja! Kom maar met die muziek!

  1. Harry Siers zegt:

    Hee die Joost, ik heb lang geleden (bijna veertig jaar geleden ;-)) veel gehad aan een songbook van Leonard Cohen. Gewoon die tokkelschema’s uittentreure naspelen. Leuk om te doen, mooie nummers bovendien. Als ik het boek terugvind, kan ik het je uitlenen. Leuk om te lezen hoe je met muziek bezig bent.

  2. Joost Lips zegt:

    Ik weet niet Harry of je daarbij noten lezen nodig hebt; maar zowel dan is het het ook waard. Dank man, leen het boek graag van je.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s