Steppewolf

.

Opende afgelopen avond het boek Steppewolf. Lees al snel in het voorwoord, geschreven door iemand die Hermann Hesse gekend heeft, dat het een zeer solitair man was. Aha! Ik legde het boek meteen terzijde. Er ging mij een lichtje op. Ik wist wel dat Hesse liefhebber van de eenzaamheid was; in de tachtiger jaren las ik geregeld een boek van deze bijzondere auteur. Maar nu ik Steppewolf in handen had en over Hesse’s teruggetrokkenheid las, kwam dit in een ander daglicht te staan. Immers: zij had me dit boek, waarvan ik me niet kan herinneren deze ook ooit gelezen te hebben, enkele weken terug gezonden…

Ons contact was begin mei ontstaan. Ik had met lovende woorden onder een indrukwekkend gedicht van haar gereageerd. Zij is op mijn weblog gaan lezen en liet me per email weten dat ze vaker tot tranen geroerd was door wat ik had opgeschreven. Ik stelde voor eens samen te telefoneren. Vond ze wat eng maar ze ging ermee akkoord; vervolgens hingen we ruim vier uur met elkaar aan de lijn. En de volgende dag weer, zodat we over elkaar ontmoeten begonnen. Wat ook gebeurde; ik reisde per trein naar haar toe. Onze ontmoeting begon met een zwaai uit de verte en een langdurige intense omhelzing in stilte op het perron. We spraken, na een rustig keuvelen, wandelen en verwonderen, over nog meer van alles op het kerkhof, zittend op een bankje voor het graf van haar opa. En ze verzekerde me nog eens dingen die ze over de telefoon ook al had uitgesproken. Bijvoorbeeld dat ze niet van feestjes en partijtjes houdt, niet van uitgaan of restaurantbezoek, sowieso niet van teveel prikkels. Ze is erg op zichzelf, en, daar twijfelde ik allang niet meer aan: hoogsensitief. Maar van die enorme verlegenheid merkte ik niet veel op dat bankje tussen de doden onder een stevig bewolkte af en toe regenachtige lucht; we lachten veel en ze leek volslagen op haar gemak. Dat was ze ook, zei ze, ze vond dat juist zo bijzonder. Toen we later over weilanden met paarden wandelden kwamen we meerdere malen tot weer een omhelzing waarbij een wonderlijke stilte telkens ons deel werd. “Dit is veel mooier dan een neukpartij” had ze nog gezegd. Ze beschikte niet over een eigen woning waar we samen konden verblijven; de wens om samen ergens te liggen werd uitgesteld.

De ontmoeting daarop zou grotendeels in Haarlem afspelen; drie etmalen waren we samen. We liepen geregeld hand in hand en werden intiem in bed. Spraken we over ‘ons’ echter, dan leek het moeilijk voor haar te zeggen dat we een relatie hadden. Onafhankelijkheid was haar  codewoord. Trouw was de mijne. Verstonden we elkaar wel? Die laatste avond ging er iets goed mis. De openheid sloeg dicht als een oester met doodsangst en het is ook niet meer goed gekomen. Ik begreep niet hoe dit kon. Als ik iets fout had gedaan was dat toch bespreekbaar? Maar de hang naar onafhankelijkheid in haar ging gepaard met een zuiverheid waaraan ik niet tippen kon, dacht ik later. Zij drinkt noch rookt en snoepen is er ook al zelden bij. Leeft ongeveer in celibaat en is veel alleen, waarbij niet tv of computer haar tijd bepaalt; activiteiten als tekenen en schrijven verzorgen haar integriteit. Zij had stellig, toen het fout ging tussen ons, uitingen van mij vernomen die haar zuiverheid bedreigden en dus had ik afgedaan. Dat dacht ik toen. En vanavond open ik Steppewolf, lees de eerste woorden van het voorwoord en denk: aha!

Afgelopen week, toen ik vanaf huis naar het strand was gewandeld, had ik aan zee het begin van een songtekst over haar gemaakt. Thuis, diezelfde dag, heb ik eraan verder gewerkt. Dagelijks zit ik ervoor om te zien welke akkoorden hier het beste passen; hoe ik het zingen wil. En vandaag is het akkoordenschema die de tekst begeleid tot voleinding gekomen, alsmede de melodie die ik zing. In de tekst staat feitelijk al wat ik eerder voelde: de zuiverheid die zij beschermt is om die reden een voorwaardelijke zuiverheid waar ze blijkbaar de voorkeur aan geeft boven de mogelijke verwikkelingen waarin ze met mij terecht zou komen. Dat leek mij enerzijds goed te begrijpen en ook meende ik dat het een vlucht van haar kon zijn. Na ons uiteengaan stuurde ze mij het boek van Hermann Hesse. Ik geloof dat ze me zo haar levensgevoel wil laten proeven. Ik geloof dat ik deze al heel en goed voel.

Aan zee, diezelfde dag, was ik weer gaan lezen in De kleuren van Zijn van Anne Vogy. Een boek dat me sterk interesseerde om meerdere redenen. De thematiek van het boek is een zoektocht van de hoofdpersoon naar zichzelf, en ook, wat mij speciaal boeide: een onderzoek naar de methoden van dat kennen zelf. Daarbij worden non-dualistische en psychiatrische noties aangedaan en besproken met een taalvoering die deze luie lezer zeer op zijn gemak stelde. Gedachten en overwegingen die menig mens zichzelf niet durft toe te geven worden hier breed uitgemeten; dit levert tragiek op en een bijzondere vorm van humor die me op veel plekken deed schateren. Dan hoorde ik mijn schater en wist weer, nadat het lachend geluid mijn balkon verlaten had, dat ik bestond en een boek zat te lezen. Het is voor deze moeizame lezer bijzonder als ie die notie kwijt is alinea’s lang. Dit maakte het mogelijk dat ik het boek afgelopen avond uit las en in plaats van dit een prestatie van me te vinden er eerder zekere spijt bij voelde.

Deze week, dat is fijn voor het voorland, een mooie vondst gedaan! Ik wist weer hoe leuk lezen is toen ik de Slegte, nu Polare geheten, binnen liep. Ik liep meteen naar de afdeling esoterie. En daar stond Miracle of Love! Wauw, dat boek had ik zo een 25 jaar terug gekocht en verslonden. Ram Dass compileerde hierin menig verhaal over en uitspraak van Neem Karoli Baba, die bijzondere man onder die deken. Het boek dat ik nu in mijn handen had was een andere uitvoering dan die welke ik eens bezat en juist zo mooi vond en die waarschijnlijk door geldnood eens bij de Slegte is beland. Maar ik vergat mijn bezwaar; de Geliefde had weer een andere vorm aangenomen en blij rekende ik de luttele 10 euro af. Ik ga, als mij de tijd van leven gegeven is, een blog schrijven met veel citaten uit dit boek, qoutes die heel goed tonen dat Neem Karoli Baba geen metafysisch denker maar levende wijsheid vol in het  leven vertegenwoordigde. Nog steeds feitelijk. Mijn enthousiasme was meteen al zo groot na de aanschaf van deze parel dat ik twee afbeeldingen van de leraar van Ram Dass ( en ook mij ) van het internet plukte en op Facebook vertoonde. Ik voel speciaal voor de foto waarin Neem Karoli Baba’s armen niks meer van natuurwetten lijken aan te trekken. Julia Roberts, wie kent de actrice niet, is voor deze Guru gevallen alleen al door het zien van een foto van hem. Hij hangt hier nu aan de muur tussen de schaars geklede dames. Wat me doet denken aan een anekdote die ik me uit het boek herinner. Neem karoli Baba kwam bij een leerling op bezoek die haastig een pin-upgirl van de muur wilde grissen, waarop Baba iets geroepen had: “doe dat niet; het is Ma!”

Neem Karoli BabaNeem Karoli Baba (1)

Maar eerst ga ik Steppewolf lezen. En daarbij graag ook steeds denken aan haar. En thuiskomen in haar keuze die ik eerst niet meende te begrijpen. Er is iets in de ontmoeting met haar dat ik niet los laten kan. Of dat mij niet loslaten wil. En dat niet kan gaan voor het doorvoeld en gezien is. En dat gezond is om geheel te zien en te voelen. En dat huilen geen ongeluk noemt. En dat mijn zijn niet krijgen niet langer onrecht noemt. Dat viert al zijn herinneringen aan wat ontmoet mocht worden, ook al leek eens iets niet zo aardig of zelfs intens gemeen. Dat beseft dat niets is wat het lijkt en alles in aanmerking komt doorzien te worden. Dat is stellig de Steppewolf in haar die ik als mijn Muze heb herkend; genade waarin wij nooit meer gescheiden leven ook al komt ze nooit meer terug. Ik heb je intens lief mijn Muze, laat het vuur van Liefde oplaaien tot alles wat nog anders dan Liefde denken kan er geheel en al in is opgegaan, zelfs geen as achterlatend. Forever Young.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, liefde, literatuur, non-dualisme, proza, psychiatrie, vrijheid en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s