Dit bestaan ( een ode aan de wandeling )

Dit bestaan ( een ode aan de wandeling ).

Golven van emotie, schijnbaar uit het niets en niet begeleid door beelden; innerlijke wassing van dankbaarheid waar wat niet is ook niet gemist wordt. Ik ben aardig aan het afvallen; zou het de in vetcellen opgesloten pijn zijn die vrij komt? Als dat zo is dan komt het genadig  en lieflijk los, want de tranen gaan samen met diepe vreugde. Het zijn momenten van oplossing, maar zoals gezegd: ik zie geen beelden die me vertellen wat er oplost. Het is pas later, door de gevolgen, dat ik leer beseffen wat er gebeurt. Er vallen oordelen weg. Ik merk dit heel sterk tijdens mijn wandelingen: de aandacht blijft steeds minder ergens kleven. Ook al die mooie vrouwen riepen afgelopen dag wel bewondering maar geen begeerte op en zonder omzien ging mijn voettocht voort, zonder dat ik me door heftig verlangen gestoken voelde. De dankbaarheid hierom geeft me de tranen.

Als het denken rust is alles dat wordt beleefd onmiddellijk en intiem. Dit onmiddellijke aanraken beseft geen ‘binnen’ en ‘buiten’. Deze mogelijkheid bestaat voor iedereen, altijd en overal. Als ik stress ervaar zie ik welke projectie erbij hoort, ga naar het fysieke gevoel zelf en meestal valt de spanning er dan al af, gevolgd door een zucht van bevrijding. Wandelen is een prima gelegenheid om hier steeds maar weer wakker voor te zijn: waar springt de aandacht naar een andere tijd en plaats op? Steeds dit soort projecties per stap vrijgeven; ik kan het wandelen iedereen aanraden.

‘Dit bestaan’ van een zorgelijke geest is niet ‘dit bestaan’ van het zijnde zelf. Een zorgelijke geest projecteert verleden en toekomst, andere omstandigheden dan de huidige. Dit bestaan kan dan gecompliceerd lijken, maar in werkelijkheid maak ik alleen de huidige stap. Daarom wandel ik graag; om dit goed te zien. Dit bestaan is niet weer een wereld in de geest. Dit bestaan is wonderlijk, vrij van de gewoonte namen te geven aan de dingen, ontroerend en gadegeslagen met de ogen van een kind. Het denken kan worden aangesproken als een situatie daar om vraagt maar buiten dat ontspan ik me in dit louter zien dat niet-doende is, terwijl de wandeling toch doorgaat.

Als ik wandel en ik wil eigenlijk wat anders, of omdat ik moe ben snel weer thuis zijn, dan zie ik dat die gedachte de pijn veroorzaakt, niet het feit dat ik daar loop. Zo simpel is de werkzaamheid van het wandelen: het dwingt je het hier en nu te herkennen boven alle dromen. Ik vind dat prachtig. Voorkomt de therapeut en dure meditatiecursussen en doet hetzelfde werk wellicht nog beter. Bovendien is wandelen aantrekkelijker dan meditatie door de dynamiek van een veranderende omgeving. Zeer aan te raden dus voor wie zich met meditatie snel vervelen maar wel dezelfde innerlijke rust als de kussenzitter wil bereiken.

Er is nog een groot voordeel van lange voettochten maken: al die tijd ben ik alleen. Samen met anderen wandelen doe ik ook graag maar daar overheerst het sociaal aspect teveel om de waarde van een wandeling alleen, zoals hier besproken, te kunnen evenaren. Het is in de wereld en alleen zijn; weer anders dan thuis alleen zijn. Rijker en toch alleen. En dan gewoon de pas erin en zien wat er gebeurt. Het is als het lezen van een boek. Spannend. Je bent gevoelig voor kleine details, in je hoofd en omgeving. Met iedere pas een onvoorspelbaar wonder van waarnemen. Een verzinken in het eenvoudige feit dat ik besta en hier loop. Verstilling.

Zijn er nou nog mensen die dit lezen en denken dat wandelen niks voor hen is ( buiten die mensen die door handicap ervan weerhouden zijn ) dan ga ik graag nog even door met  het promoten van deze heilzame gewoonte tot voetsgewijs voortbewegen. Als het doelloos wandelen niet aanspreekt verzin dan gewoon een doel: een museum, een fijne picknickplek of voor mijn part een ouwe tante. En neem een klein rugzakje en stop er een aantal interessante dingen in: mooi boek, schrijfgerei, flesje water, thermosflesje koffie, een appel en een ei, ik noem maar wat, and have fun! Erop uit, als Swiebertje!

Hoezeer ik van wandelen hou, ook ik heb wel eens geen zin. En als ik geen zin heb, en ook geen doel, dan denk ik heel veel aan omkeren. Daar heb ik wat op gevonden. Dan neem ik de bus naar het station of ga nog verder weg met een trein erbij, en dan loop ik weer naar huis. Dus dan mag ik meteen naar huis, maar wel nadat ik me ergens op flinke loopafstand heb laten droppen. Werkt uitstekend voor mij.

Thuisblijven omdat het regent is geen optie. Het regent vaak genoeg. Bovendien is weerzin tegen regen volslagen onterecht in deze. Regen is hartstikke leuk om in te lopen. Kleed je goed aan en er is gewoon plezier. En bedenk je dat het nergens voor nodig is je gelaat te fronzen als een vlaag regen in je gelaat zwiept; vergeet het vooroordeel dat regen slecht weer betekent en geniet ervan!

Het ligt natuurlijk vreselijk voor de hand om te benoemen maar ik doe het toch maar even voor de volledigheid: zorg voor goed materiaal. Schoenen die lekker zitten, goed passen. Op goede sportschoenen kom je natuurlijk heel ver; mijn voorkeur gaat uit naar een paar stevige bergschoenen die tegen een stootje kunnen en die niet snel water doorlaten. Comfort dient de mens.

Een aspect is nog onbenoemd gebleven: de mp3-speler. Ik beluister deze vaak als ik onderweg ben. Dan ben ik alleen maar toch ook weer niet helemaal. Dan beluister ik muziek maar ook geregeld non-dualistische sprekers die me interesseren. Die komen mooi binnen als ik te voet ga en dezelfde woorden in andere situaties een andere keer nog eens hoor. Het is een prettige manier om te luisteren en te bewegen tegelijk; het komt lekker vrij binnen allemaal. En ik heb gemerkt dat ik de mp3 veel vaker uit heb staan. Tis allebei leuk.

Ah, nog een onbenoemd aspect: het fotocameraatje! Mocht er nou werkelijk geen animo voor wandelen zijn dan kan dit toestelletje nog een mooie verleiding zijn om toch maar even naar buiten te gaan om die fraaie lucht daarginds vanuit de polder te fotograferen. Of die rododendron vijf straten verderop die je laatst deed verstommen van schoonheid zodat je bijna van je fiets afdonderde!

Geloof dat mijn pleidooi voor de edele kunst van het wandelen nu wel zo ongeveer rond is. Nee, nog een ding! Het tijdsbestek. Als je meent dat wandelen echt niet leuk is neem dan eens de bus naar een halte of wat verderop en loop weer naar huis. Als je dit een keer doet, en je denkt daarbij aan het leuke en nuttige van wandelen dat ik hier beschreven heb, dan kan het zomaar gebeuren dat je door hetzelfde happy virus gevangen wordt en morgen snel naar de schoenenwinkel gaat voor een paar stevige stappers! May you enjoy!

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, proza, sport en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Dit bestaan ( een ode aan de wandeling )

  1. Anna zegt:

    Ik ben blij Joost met je ontdekkingen!
    Zeker die van de zorgelijke geest die niet het bestaan zelf is: mooi!
    Liefs
    Anna

  2. Joost Lips zegt:

    Wat leuk Anna; fijn om te horen!
    Heb niet geslapen vannacht. Schrijf maar door. Er komt in de loop van deze ochtend een enorme lap tekst vrij. Met wat zweverige new-age kantjes; lees dat maar met een knipoog erbij.

    Ik heb ingeschreven op die online afkickcursus waarvan je me de link zond; al twee weken of langer niks van gehoord. Prima, het lukt zo ook goed. Fijne dag Anna

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s