De wet van de aantrekkingskracht

.

Ik heb een idee. Dit idee heb ik opgedaan, onlangs, toen ik op een nacht vanuit bed een filmpje op You Tube bekeek. Het ging over The Law of Attraction en de voordracht sprak me reuze aan. Even verderop een filmpje met eenzelfde inhoud: als je naar iets verlangt heb dan het gevoel bij dat verlangen alsof je het object van verlangen al hebt. Een simpele doch overtuigende suggestie vond ik. Ik herinnerde me deze tijdens wandelingen en genoot zo van de verschillende verlangens die opkwamen. Welke het meest aanspreken volg je dan. Dat was op een moment het verlangen naar een vriendin. En dan liep ik daar, werkelijk waar, met een glimlach alsof ze thuis bij mijn voordeur me al op stond te wachten. Suggestie of niet, ik genoot er wel van. Het zijn blije gedachten. Ik benut deze insteek nu vaker. Het is speels en wie weet werkt het ook wel zoals ze zeggen. Dat zullen we dan wel merken.

De wet van de aantrekkingskracht

.

Het is leuk, probeer maar eens. Stel dat je al twee jaar werkeloos bent en er aardig de pee over in bent gaan krijgen, dan verschijn je op een sollicitatiegesprek vast ook niet met de vrolijkste snufferd. Dan is het toch hoogstwaarschijnlijk beter je voor te stellen dat je inderdaad de juiste man voor die plek bent, er gevoelsmatig al helemaal zit als je je gesprek voert, en je niet van de wijs laat brengen. ( Als ik me zo hoor praten voel ik me bijkans Anthony Robbins, de beroemde motivatiespreker nog! ) Ik heb in het verleden wel eens met dedain over The Law of Attraction en motivatiesprekers geoordeeld omdat ik ze egocentrische denkwijzen vond hanteren terwijl ik het transpersoonlijk licht in alles als oogmerk had. Maar nu dit laatste zich in herkenning heeft omgekeerd zijn alle vormen weer welkom, zo ook de ideeën van mijnheer Robbins en The Law of Attraction.

Toen ik stopte met drinken was niet-drinken aantrekkelijker geworden. Zo simpel was het. De wip wapte de andere kant op. De extremiteit waar mijn drinkepisoden altijd op uit draaien maken me dan zo beroerd dat ik tenslotte het roer wel om wil gooien. Het is nu een fijne en geruststellende gedachte dat ik geen alcohol meer gebruik. Ik stel me nu zo voor die gedachte, zelfs nu ook nog rook, te benutten, dat wil zeggen: nu al te genieten van de momenten dat ik niet rook. Geen gevecht aan gaan maar het plezier van zonder peuk te zijn goed voelen. Mooi idee toch? Tijd voor een diepe ademteug! En och, wat ruikt de bloesem buiten toch heerlijk als het weer geregend heeft!

Aantrekkingskracht werkt sowieso, daar hoeft niemand wat voor te doen. Maar om met deze kracht goed om te kunnen gaan moet je weten wat je wilt. Anders zwabbert de aandacht alle kanten op en komt tot niks. Dus laat ik eens opsommen wat ik graag wil. Gewoon steekwoorden: vriendin, geld, mooie baan, boek klaar, goede conditie, stijlvolle kleding, gezonde relaties. Vergeet ik nog wat? Daar kom ik dan nog wel op. Dit is even genoeg. Nu prioriteiten stellen. Wat wil ik voor alles? Gezondheid vanzelfsprekend; goede conditie dus. Als je dood bent heb je aan al die andere dingen niks nietwaar? Gezonde relaties, die zet ik op twee. Als een vriendin op twee komt gaat het mis; eerst moet mijn relatie met wie dan ook aan geen twijfel onderhevig zijn. Een baan, stijlvolle kleding en geld gooi ik op een hoop; dat levert voor mij het beeld op van een stabiele financiële situatie van een man op middelbare leeftijd die het goed naar zijn zin heeft. Voelt meteen al lekker als ik het op schrijf. The Law werkt al!

De wet van de aantrekkingskracht (1)

.

Ik scherts een beetje; het moet wel speels blijven. Een leuke aandacht aan de zijlijn, niet meer. Geen halszaak. Zo heb je op internet van die pick-up gurus die onderwijzen hoe je iedere vrouw voor je kunt laten vallen. Dat is een hele industrie geworden. Als het allemaal zo programmeerbaar is kun je ervoor gaan maar ik voel er een overmaat van het heft in handen nemen in en laat ook graag wat aan het toeval over. Bovendien is bij the pick-up boys de focus wel heel erg duidelijk de vrouw en zoveel mogelijk exemplaren scoren; dit is niet het beeld van wat ik wil. Ja, tis goed, zegt The Law, om het beeld van wat je wilt zo exact mogelijk voor te stellen, dan komt het makkelijker naar je toe. Magie? Het voelt voor mij eigenlijk gewoon heel natuurlijk aan. En vriendelijk ook. Ik zou er bijna geitenwollen sokken voor gaan dragen. Ik ben weer in zo een vintagestemming; ik trek momentaal elfjes aan. De verbeelding leek een kwaad toen ik de verlichting zocht, maar nu het zoeken gevallen is, is het vinden van verbeelding geen probleem meer, veeleer weer een mogelijkheid om van te genieten. En mee te scheppen.

Scheppen is wat dit betreft een mooi woord: je schept iets uit het geheel. Je neemt een deel uit het geheel en noemt het je eigen schepping. Dit is het spel en het is een mooi spel als je blijft zien hoe wonderlijk het proces van scheppen zelf is en je je niets over een schepper inbeeldt. Dan heeft het sacrale kracht. Dan is er dit heilig een-zijn dat het gewone boven zichzelf uittilt in een extase van volstrekt overgegeven expressie. Het wonder van volledig bestaan.

Het maakt mij gelukkig als ik woorden zo met elkaar mag verweven dat er een spanning voelbaar wordt die dan in een laatste zin geheel opengebroken wordt. Zoals bepaalde gedichten dat heel mooi doen. Je achterlaten met een stille verwondering waarbij je in een keer vergeten bent wat je zojuist hebt gelezen. Als een zeepbel die opeens knapte.

In het rijtje wensen had ik ook genoemd: boek klaar. Dat kan ik denken zo vaak ik wil maar als ik er geen werk van maak slaat dat nergens op natuurlijk. Het handigste is het dat ik iedere dag, ’s morgens, vier uur in ruim om aan het manuscript te werken. Ik heb al verschillende ideeën gehad van hoe het aan te pakken; ik houd een werkboek bij waarin ik mijn aantekeningen maak. Het zal, zoals altijd, vanzelf vorm krijgen. En kan een zeer opwindend project worden. Werken in de ochtend is prima: een fris hoofd, nog geen berookte geest. Ik voel er veel voor ook illustraties aan het boek toe te voegen; als schrijven in die vier uur even niet wil kan ik me daar op richten.

Voor goed begrip: ik ga nu niet op mijn wensen zitten broeden; dat is niet wat ik bedoel. Mijn thuis blijft het niet-zoekend waarnemen dat niet zonder verwondering leven wil en kan. Als hierin verlangen op komt, dan pas treedt The Law wat mij betreft in werking en schakel ik een eventueel aangetroffen pijnlijke begeertemodus om in de gevoelswaarde die hoort bij de toestand als de wens al vervuld is. Kinderlijk eenvoudig. Gaan we doen. Nou, eigenlijk niet-doen dus, want het is puur een kwestie van herkennen waarna uit de herkenning reeds vervulde actie vloeit. Ik geloof dat ik het een beetje begin te snappen. Had twee jaar terug niet kunnen denken dat ik dit soort naar new-age tendensen neigende overwegingen uit zou gaan schrijven. Grappige ontwikkeling.

Herinner me een periode uit mijn jeugd dat mijn vrienden en ik onze weerzin tegen soulmuziek plachten uit te spreken. We wisten er niet veel van, hadden the Tramps gehoord en vonden het maar gladjes. Het oordeel van toen is gelukkig gevallen, zoals oordelen over smartlappen en schlagers; op een gegeven moment is alles toegankelijk geworden. Ben ik toegankelijk voor alles geworden, zo kan ik het ook zeggen. Dan hoef ik nog niet van alles te houden maar ontmoeten kan ik het wel. Zo kunnen fenomenen die eerst weerstand opriepen, wanneer deze nader gekend worden, hun schoonheid prijsgeven. De intentie van oprecht verlangen loont zonder dat je iets hoeft te bezitten. Bloemen gaan open.

Een voorwerp kan je mooi toeschijnen, of misschien vind je het wel lelijk. Stel dat je een schilderij oerlelijk vind. Stel je je dan voor in een witte isoleercel met helemaal niets, waar je een uur of vier in verkeert. Na die vier uur wordt het oerlijke schilderij voor je neergezet; ik denk dat je dan blij daarmee zal zijn. Lelijk is zo lelijk niet meer; je hebt iets om je in te verliezen. Misschien word je er zelfs zo een mee dat je een schoonheid beseft waarvan je niet begrijpt dat je het niet eerder zag. Het schilderij bewijst je bestaan. Of zoals Bert Schierbeek zo mooi zei: het dier heeft een mens getekend.

Mensen houden van mooie dingen en alles wat zij maken kent een design. Geen voorwerp is niet interessant. Een platgereden en verroest blikje bier op straat, een Hemazakje dat op en neer gaat in de wind, er is zoveel moois dat mensen maar gewoon vinden. En niets is gewoon maar gewoon, iets is dan altijd nog bijzonder gewoon volgens mijn definitie. Alles bewijst mijn bestaan en dat is bijzonder genoeg. En hoe leuk is het niet om in elke daad van vormgeving, ─ en wat is dat niet? ─, je best te doen dit een statement te laten zijn voor wat je het liefste wil, wat je diepste wens in het leven voor iedereen is. Dit uitdrukken in je kleding, je haardracht, ( …och jee, ik word nu toch niet een soort van Andy Warhol…) en dat hoeft niet uitzinnig, dat kan heel subtiel. Laat ieder mailtje die uitgaat een leuke geste bevatten die aan de andere kant een glimlach aflevert. Als je in de rij staat bij de kassa geniet dan van alle gezichten, lees wat de mensen beweegt en uit gewoon de kwinkslag die je op voelt komen als je die binnen de situatie passend vindt; het maakt het leven zoveel aangenamer.

De wet van de aantrekkingskracht (2).

Tekenen is ook een prima manier om bij je ware willen te komen, als je nog geen helderheid hierover hebt. Als ik spontaan teken, in abstracties, dan dwaalt de geest vrij rond en komen er onderbewuste aspecten los. Het lijkt wel wat op nachtelijk dromen: er zit geen structuur in de associatiereeks omdat de aandacht bij de bewegende en krassende potloodpunt is, en niet ervoor of erna. Wensdromen komen in deze toestand makkelijk los en blijken niet zelden de tekening op het papier te beïnvloeden, bijvoorbeeld door vormen na te laten die erotische gevoelens opwekken. Diepe essenties worden geraakt en vrijgemaakt.

Met muziek hetzelfde verhaal. Gisterenavond zat ik te spelen in de houding van iemand die het niet kan, of nog niet kan. Het klonk dan ook matig. Ik dacht meteen: dat moet anders. Ik strekte de rug en in gedachten stond ik al in de schijnwerpers; opeens klonken mijn spel en stem een stuk meer volwassen. Mijn vader placht te zeggen: je moet je kompas in de gaten houden. Dat heeft alleen zin als je weet waar je heen wilt. De juiste focus is die welke mijn hart heeft. Als ik dit hart laat spreken kom ik vanzelf de juiste richting te weten. Voor het moment, want bijsturen hoort bij het leven. Koers houden betekent oplettend zijn en tijdig ingrijpen waar nodig. Als het hart sluit, dan is het tijd voor ingrijpen. Als het lijf verkrampt, dan is het tijd voor een evaluatie. Er is never en nooit een goede reden om in stress te leven, maar ja, zie dat maar eens waar te maken. Doet me denken aan Bobby McFerrin, die het liedje Don’t worry, be happy zong. Het verhaal gaat dat McFerrin een keer met autopech aan de kant van de weg stond toen een man zijn kop door het open portierraampje naar binnen stak en zong: “Don’t worry, be happy!”. McFerrin was not amused. Een mooie afsluiter.

Bobby McFerrin – Don’t Worry Be Happy from Olga Mamistova on Vimeo.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, muziek, proza en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De wet van de aantrekkingskracht

  1. timmerark zegt:

    It makes sense.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s