Liefde, natuurlijk, wat anders?!

.

Heb een knallend wit shirt zonder mouwen aangedaan begin van deze wakende episode. Reflecteert behoorlijk goed in de grote ramen sinds de duisternis is ingevallen zodat ik goed kon zien dat ik stevig aan gewicht gewonnen heb de laatste maanden. Was ik ooit zo zwaar? Ja, toen ik mijn baan nog had, en daar een weegschaal tot mijn beschikking was, tikte de wijzer eens maar liefst 94.6 kilogram aan. Maar volgens mij kom ik hier nu nog bovenuit want ik heb nog maar twee broeken die enigszins passen willen. Geld voor nieuwe kleding heb ik niet; tijd om dit eens aan te pakken. Vijf kilo per maand verliezen is eerder haalbaar gebleken; de tijd is rijp. Dank je knallend wit shirt; dit had ik even nodig om te zien.

Het regent flink buiten. Ja, hoor ik de lezer al denken: als het binnen regent moet je naar de woningbouwvereniging bellen om reparatie te verzoeken. Oké, opnieuw dan. Het regent. Mooi zo. Ik luister momenteel naar lounge muziek. Claude en Jean Marc Challe – Select Music for our Friends 2009. Die muziek stond op toen ik met haar in de zon aan zee zat; ik heb de vrouw van het paviljoen gevraagd voor mij de titel op te schrijven. Onvergetelijke momenten herleven op de tonen die ik erin hoor.

Tis wel geweldig, die lege flat naast me. Om deze tijd, 01.38 uur muziek over de boxen leverde jarenlang ellende met de juist verhuisde buurman op; nu niet meer en ik heb er een lekkere vette, mijn postuur passende, bas nu in zitten. Deze muziek heb ik sinds haar vertrek gemeden maar past me onvoorwaardelijk. Ik voel de liefde deels als onvervuld verlangen, maar nog sterker is de blijheid dat ik haar heb mogen kennen. Blijvende inspiratie. Ik zou wel willen dansen. Hoorde laatst over iemand gezegd worden, die alleen leeft, dat hij geniet van het verlangen naar de vrouw zonder met een vrouw te zijn. Ik kon dat niet begrijpen maar vandaag versta ik het. Liefde is beter dan eisen.

Lounge, dat is lekker chillen. En chillen is beter dan verbeten een weg zoeken uit de pijn, wat de boel alleen maar verergert. Kom maar op liefdeswond, neem me rauw. Gisteren een ouwe vlam van me gebeld. En gezegd dat ik me als een zak gedragen heb in dat verleden met haar. Mij is een geweten geslagen door zij die met mij de huidig klinkende muziek beluisterde terwijl de zeewind door onze haren blies en tranen in alle rust van mijn wangen bungelden. Alsof de kundalini in me los brak. Ik dacht nog: als dit zo blijft dan brand ik helemaal door! Ik leefde ver boven mijn kruin en zat tegelijk geheel in dit lijf. Niet gek dat zo een toestand verlangen naar herhaling oproept. En ik dacht dat ze daarvoor bij me en voorgoed de mijne moest zijn. Ik chill die waanzin er nu uit en bevrijd mijn hart tot in de toestand die dag. Och multi-dimensioneel bewustzijn, wat tovert ge me allemaal voor!

In de vooravond stond ik opeens op van mijn bureaustoel, liep naar het voorraam, keek in de lucht en hoorde me vragen: “Bestaan, wat is dat in ’s hemelsnaam?” Het was even ernstig stil terwijl zien gewoon zien was en mijn zicht weer naar beneden ging, het blik in de straat zag en er opeens een antwoord kwam: “Bestaan is eenvoudig bestaan.” Verdomd, dat ik daar nou niet eerder op gekomen was!

Het zoeken dat ooit de waarheid wilde realiseren is zichtbaar geworden als dat in mij wat de levenszaken juist verstiert. Een achterlijke vorm van controlezucht die haar uiteindelijk ook heeft weggejaagd. Kan dan wel mijn haren uit de kop trekken maar als ik anders had gekund, mijn fouten en resultaat had kunnen voorzien, dan was ik nooit oorzaak in de kwestie geworden. Dan was ze misschien nog bij me. Maar zo is het niet. En ik heb haar lief. Weet ze ook. Er is iemand die altijd van haar houdt heb ik haar geschreven. Ze schreef ook haar hart aan mij. Och voorwaardelijk bestaan, wat kan je pijn doen.! En ik zie ook conditioneel leven: zonder de pijn was de hele manifestatie niet mogelijk dus dank dat gij haar tot me bracht. Niemand kan blijven; liefde is. De pijn die ik voel is voor ieder mens. Er is geen weg omheen. Het heet de wond van liefde. Als de pijn niet mag is ook de liefde zoek.

Wij hebben twee seconden gedanst, weet je het nog? Er klonk geen muziek en we waren in deze ruimte. Ik pakte met links jouw rechterhand en enkele heupbewegingen waren genoeg. Ik weet helemaal niet of je van dansen houdt en kwam het ook niet te weten want onze aandacht werd alweer door iets anders getrokken en vervloeien was ons grootste gemak steeds.

We houden allebei niet van moppentappen. Toch kwam er op begraafplaats Westerveld een uit mijn mond. Je moest erg lachen en ik zie het als een foto weer voor ogen: brede grijns met al die zerken en urnen achter je. Komt een man in een bar en die ziet een andere man met een banaan in zijn oor. Hij denkt eerst, daar kan ik me beter niet mee bemoeien, maar na twee drankjes zegt ie het toch: “hé kerel, je hebt een banaan in je oor?” “Wat?!” “Je hebt een banaan in je oor!” “Ik versta je niet?!” “Je hebt een banaan in je oor!!” “Je moet echt harder praten hoor, want ik heb een banaan in mijn oor!”

Ik dacht je heel goed te horen. Denk ook wel dat dit zo was, maar toen ging de banaan van controlezucht in mijn oren en weg was je. Het verleden kan ik niet herstellen maar mijn bekentenis haalt er de schade wel uit weg, als zoiets al kan.  Ik kon echt niet beter anders had ik het gedaan. En aan je denken is sowieso liefde. Voor ons beiden gezonder dan spijt en zelfbeklag. Dus hoor me, de banaan is uit mijn oor en muziek die pijn doet is mij geheel welgevallig. Huilen doet geen pijn.

Omdat wij graag op kerkhoven waren samen, en ik onze samensmelting een tijdje later als vergissing nam door herhaling te eisen, val ik terug op een lied dat ik alweer jaren geleden maakte. De tekst is van Christina Rossetti, het gedicht heet Song. Dat ik niet zo best zing of uitvoer is hier van geen belang. Ik zend je mijn hart.

http://audiofarm.org/audiofiles/11261

Iedere keer als jij wat tijd vroeg, vroeg mijn ongeduld waarop het wachten was. Ik deed, na je vertrek, met woorden over internet, precies de hele tijd fout wat zo goed zonder mijn woorden was. Ik ben gek.. Ik moet er gek genoeg nu om lachen. Wist niet dat waanzin zo diep kon zitten. Ben blij dat ik het tegenkomen ben en zo erkennen kan. Geen kerk voor nodig; in biechthuis internet mag iedereen dit van me weten. Geen altaar voor nodig; het is de vluchtigheid van ons samenzijn die ik hier bewaar als mijn Muze. Bewaren is het goede woord niet. Koester, das beter. En wat leuk als ik dan net een email van broer Erik krijg, met wie ik op 3 juli bij SWAN in Amsterdam ga optreden en de vraag voorlegde onder welke naam dan? Dat hij me schreef: …wat dacht je van: “Beperkt Houdbaar”..?

Gedenk de doden, memento mori en zo maar jij loopt wel rond lieve, en…ik zwijg hierover want je plukt de dag bij momenten waar het sterven al in zit. Ik vind mij dom dat ik je verloor en je nam me niks kwalijk ook in je laatste mail. Ik kijk nog steeds scheel. Ben jij dat nou? Verdomd, je bent overal!

Dus als de schade door mij verricht jouw toenadering voorkomt dan rest mij niets dan wachten. En wachten is hier als De Grote Moeder die in aanbid en die jou mij stuurde. Ik was een hufter maar je ging niet weg uit haat. Mijn gebed is verhoord en ik wist het nog beter dan De Grote Moeder! Die ik gesproken heb in de Hortus Botanicus te Amsterdam waar ik de foto maakte die de header boven dit weblog heeft bepaald. Overgeleverd zijn is vriendelijker dan de touwtjes in handen. Overgave kent kerk noch altaar en had jou nodig om mij dit zicht te geven. Je bent helemaal voor me open gegaan. Ik hoef niet voor je open te gaan want je hebt me al opgeslokt.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in De Grote Moeder, muziek, poëzie, proza en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s