Duiveltje temmen

.

Morgen lekker door de stad dwalen. De eis opgeven dat alle liefde van haar moet komen. Voelen hoe het van binnenuit met alle onbekenden om mij heen kan ontstaan. Door een opmerking te maken, een speelse kwinkslag bij wat ik zie of hoor.

Het gedonder is al zo oud. Alle relaties kwamen tot hetzelfde probleem: bezitsdrang. Dan ben ik knettergek. Dan eis ik van de hemel dat ie op mijn manier is en weiger te genieten van dit moment tot het wel zo is. En dat is het maar heel zelden. Dus mijn eis is tegelijk mijn pijn. Die ik zo ook anderen doe. Dit te zien is genoeg om uit het probleem te geraken. En ik hoef haar niet te vergeten. Zij wekt de liefde in mij zo makkelijk; begeerte heeft zaken gecompliceerd. Zij geeft precies wat ze me geven wil en ik zal zeggen: dank je. Blij dat we weer contact hebben, heel voorzichtig.

Met wie ik er ook over spreek: ik heb wel gezien hoe ik de pijn maak. Maar als ik dan weer zie hoe eigenwijs ik vasthoud aan mijn pijnlijk willen dan twijfel ik ook weer. Kun je zien en tegelijk voor waan kiezen? Nee, tis een van de twee natuurlijk, ieder moment opnieuw.

Ik praat zo graag over haar. Ze heeft mijn hart maar de beknelling lijkt er sinds twee uurtjes uit. Ik kan van haar houden zonder meer te willen. En als ze dan met me wil zijn ben ik dankbaar; als ze dat niet wil ben ik ook dankbaar. Ze is een blijvende inspiratie. Er zijn zoveel eigenschappen te benoemen waar ik met haar intens van geniet. En ik benoem ze niet want in stilte met haar samenzijn bracht mij juist de tranen van niet nader te duiden extase die geen optelsom van verschillende kenmerken is. Het is haar heelheid die me steeds zo diep treft.

Wil haar privacy bewaren en graag over haar praten; dit maakt in mij een nieuwe taal los. Ik dans rond de feiten die geheim moeten blijven en dans in de liefde van dit hart. Ik voel haar uiterst krachtig als mijn Muze. In onze nachten samen heeft ze zich geheel aan me gegeven. Koester ieder moment daarvan, en de pijn in hart die herhaling verzoekt heeft plaats gemaakt voor blijdschap haar te mogen kennen en ontmoeten. O ja, wel af en toe die stekelige zucht naar haar lijf en wel liever nu dan over een seconde, maar dat hindert niet, heb ik haar geschreven. Ik red me er wel mee.

Morgen mijn financiële boekhouding op orde krijgen en zien hoeveel ik per dag nog te besteden heb. Zal niet veel zijn, in ieder geval niet genoeg voor een junk. Wat ik wil doen is iedere dag pogen onder dat bedrag te blijven met mijn uitgaven en zo geld vrij te maken om weer te kunnen reizen en met haar te wandelen. Ze leeft in uiterste eenvoud en inspireert mij ook in die richting. Er zijn genoeg zaken die ik verkopen wil maar ik was te lui om het te regelen. Ga ik ook doen.

Het doosje Rembrandtkrijt dat ze me gegeven heeft helpt me om weer de stilte tussen alle door associatie ontstane pijnscheuten te vinden als ik teken. Dat de tekeningen een aantal mensen aanspreekt is mooi meegenomen maar het moment van creatie is de eigen beloning al. Pijn die vast zit komt los terwijl het krijt aan het papier raakt. Dan voel ik me eenvoudig een met haar en zonder eis. Er zijn mensen die dit voelen als ze de tekeningen zien. Dat is dan ook wel heel leuk.

Er liggen nog wat haren van haar op het bed links van waar ik altijd lig als ik alleen ben. Wil het bed niet meer verschonen. Dat geheiligde bed. De droppot en ons spreken over de verleiding van drop als je er eenmaal een genomen hebt; ik kan de pot weer zien met een glimlach. Er liggen hier nog wat teksten van haar. Ze heeft een geweldig mooi handschrift, zo subtiel als haar wezen. Ik durfde ze vandaag pas te lezen. Oei, ze gaat zo diep met weinig woorden!

Ze wil me geen pijn doen. Maar ze kan me geen pijn doen; dat kan ik alleen zelf. Ik zie nu hoe ik dat doe. Ik herken de neiging als ie weer opstaat, dat oeroude gedonder. Ja, ik kan heel goed zonder je, maar met je is toch wel veel leuker vind ik. Lach met mijn woorden lieve vrouw; de demon die een nacht mijn woorden sprak, ligt nu braaf aan mijn voeten.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in liefde, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s