Heerlijke ontmoeting in natuur en museum

Heerlijke ontmoeting in natuur en museum

.

Stond vanmorgen weer op met die verrekte zielenpijn; zou ze dat voelen? Zie ik haar ooit nog terug? Ik bereidde mezelf een koffie en probeerde me op andere zaken te richten. Het deed me goed te beseffen dat ik vandaag andermaal, net als gisteren, iemand die ik via Facebook heb leren kennen, voor het eerst zou ontmoeten. Dat zou zeker afleiding geven. Ze is getrouwd en heeft twee volwassen kinderen. We zouden elkaar ontmoeten bij het Cobramuseum in Amstelveen voor een cultureel uitstapje.

Het was goed warm. In de bus naar de plaats van bestemming was ik benieuwd wat het worden zou. Ik had er het volste vertrouwen in dat het goed zou zijn. Ze is creatief en heeft ook belangstelling voor Advaita Vedanta; aan gespreksstof zou het ons stellig niet ontbreken. Op straat gingen veel schaars geklede dames rond, waarvan ik de posturen las om mijn vertrokken vriendin erin terug te vinden. Ik zat mezelf gewoon te pijnigen. En er gingen heel wat smalle lijfjes voorbij die mij steken in de hartstreek bezorgden. Dit zou nog wel eens heel lang kunnen gaan duren.

Tien minuten voor de afgesproken tijd stapte ik uit op busstation Amstelveen. Boem, daar kreeg ik weer een emotionele optater toen ik een slank meisje in hoog opgetrokken hot pants zag staan wuiven naar een vriendin van haar. Die vriendin had ook van die heerlijke smalle benen en een korte broek aan. Ik hield de pas in om een poster in een etalage te bekijken; niet dat het affiche me wat interesseerde maar dan zouden ze weldra voor me lopen. Jeetje mina zeg; dat subtiele kontwerkje van die linkse meid perste bij iedere stap uit de spijkerstof; ik dacht dat ik mijn bewustzijn verloor! Zij sloegen rechtsaf en ik draaide naar links waar ik het museum nu in zicht had.

Zou ik haar herkennen? Ik kende alleen haar avatar van Facebook. En ja hoor; dat was ze onmiskenbaar! In de verte zag ik haar op de fiets mijn kant op komen met haar mooie lange haren. Ze had me nog niet opgemerkt; ik riep haar naam. Herkenning en de wederzijdse lach waarop drie zoenen volgden.

“Vind je het wel een goed idee het museum in te gaan met dit warme weer?” vroeg ze. Welnee, dat hoefde niet; ik vond het gewoon leuk dat we contact zouden hebben en lekker kletsen konden. Ik stelde een terras voor. Maar zij had mijn blog gelezen en wist dat ik slecht bij kas zit; ze had appels, amandelnoten, door haar man gefabriceerde notenkoek en appelsap meegenomen en stelde voor in een park te gaan zitten. Prima idee; dit deden we.

We hadden een plek aan het water gevonden. Kinderen van een school nabij speelden op het gras en in het water van een pierenbadje dat daar ook was. Aan hun stemmetjes was te horen dat ze geheel op gingen in hun spel. Ze opende de plastic tas en toonde me het eten en drinken. Reikte me wat van de notenkoek aan en dit was verrukkelijk! Ons gesprek was tijdens de wandeling hierheen rustig op gang gekomen en accelereerde al snel toen we onderwerpen als non-dualisme en verslaving bespraken. In het begin hadden we allebei iets onwennigs gevoeld, heel kort, en nu was de openhartigheid vanzelfsprekend als bestonden er geen geheimen. Er werd veel en flink gelachen ook. Wat een lief mens! Wist ik al wel maar nu maakte ik dit in het echie mee. Na een dik uur besloten we wat te wandelen door het park. Zij nam een appel en duwde me het zakje amandelnoten in de handen omdat ik die zo lekker vond. Toen stelde ze opeens voor toch nog even het museum te bezoeken.

Heerlijke ontmoeting in natuur en museum (1)

Heerlijke ontmoeting in natuur en museum (2)

Een tentoonstelling van werken van Armando. De man met die snuit die meestal op chagrijn lijkt te staan; de man die ik toch niet zo zie. Ik heb ooit zijn verzamelde gedichten gekocht en was op een vreemde manier geraakt door het duister in zijn woorden. Alsof achter iedere boom in een bos een soldaat stond. Bewonderde zijn taal; rilde van de inhoud van zijn vaak korte poëmen. En nu zagen we hier naast de duistere doeken die ik van hem kende tot mijn verrassing werk dat zowaar licht uitstraalde! Was ook ontroerd te ondervinden hoe de vrouw naast me begeesterd was, direct uitte wat ze mooi vond en wat juist niet en hoe ze met enthousiasme fotografeerde. Was ons eerste ontmoeten nog maar twee uur jong? Dat zou ik niet zeggen; we spraken honderd uit over wat we zagen en de ontspanning in ons was nu totaal.

Heerlijke ontmoeting in natuur en museum (3)Heerlijke ontmoeting in natuur en museum (4)

  .

Na het museumbezoek toch nog een terrasje vlakbij. Aan de muntthee. En weer mooie openbaringen in ons gesprek waarbij ook nu de lach geen zeldzaamheid was. Wat zijn dit soort ontmoetingen toch leuk en verrassend! En toen het dan toch echt tijd voor afscheid werd zei ze dat ze me naar de bus zou brengen, de schat! Die kwam snel, we kusten elkaar gedag en in elkanders ogen lazen we beiden de blijheid dat dit had plaats mogen vinden.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in fotografie, kunst, proza en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Heerlijke ontmoeting in natuur en museum

  1. tinekevanschagen zegt:

    Zielenpijn………
    mooi dat je ondanks dat weet te genieten.
    als je de eerste foto ziet kun je nauwelijks anders!

  2. Joost Lips zegt:

    Inderdaad Tineke, de pijn komt met specifieke voorstellingen en is er anders gewoon niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s