Reddende engel

.

Het benne barre tijden en om die reden heb ik altijd een busje contactspray bij me gehad voor als een gesprek weer eens niet wilde vlotten. Reuze handig en niet duur. Bovendien vochtverdrijvend en, alsof het niet op kan, vuil- en oxideoplossend! Kopen dus als je een vloeiend lopend sociaal bestaan wilt. Maar wel met mate gebruiken want de beste contacten hebben geen smeermiddelen nodig; dat spreekt voor zich. De spray is bedoeld om de zaak op gang te helpen, maar voor het aan de praat houden van interacties is dit middel niet geschikt, want daar komt op den duur alleen maar narigheid van. Dus een paar keer sprayen oké, maar dan de dop erop en niet meer aankomen. Ik heb zelfs ontdekt, zeer onlangs, dat ik de bus helemaal niet meer nodig heb. Deze doe ik daarom voor een schijntje van de hand, nee, voor niks.

Enorm getoeter van auto’s buiten. Das meestal als er twee Turken gaan trouwen. Dan moeten ze er langs? Welnee, dan moet iedereen het weten! Ik heb trouwens ook wel zin om te trouwen. Met haar, zij die me van de contactspray heeft afgeholpen. Dan gaan we op Texel of onder een brug wonen. En iedere dag kunst maken ter meerdere glorie van de geestelijke volksgezondheid. We zijn allebei graag dienstbaar. En ik dacht dat ik een gevoelig type was maar zij verslaat mij op heel wat fronten en ook hier. Ze schopt me, zonder iets te doen, een geweten. De wijn, dat andere sociale smeermiddel dat bij grootgebruik contraproductief werkt, smaakt opeens heel anders. En volgens mij is ze heldervoelend en weet ze door de ether heen, zelfs al is ze fysiek kilometers van me vandaan, wanneer ik goed doe of een zonde bega. Omdat ik ook niet helemaal afgestompt ben besef ik dat en leer ik zo de liefde beter te verstaan. Ze maakt, zonder zich in te spannen, van mij een beter mens.

Doe mij maar bubbeltjeswater. Natürliches Mineralwasser mit Kohlensäure versetzt. Uit Löningen, waar zich die Quelle bevindt. Volgens wikipedia 13.057 inwoners maar ja, dat kan als ik dit schrijf wel weer anders zijn want met die Nedersaksen uit Landkreis Cloppenburg weet je het nooit natuurlijk. Die liebe Frauenmilch mogen ze voortaan in hun zak steken; daar worden mensen echt niet beter van. En ik ken al een lieve vrouw die mijn tweede dorst volstrekt overbodig maakt.

Ik ga haar schilderen. Tot nu toe heb ik alleen maar zitten prutsen op doek als je het mij vraagt. Dat heeft ze me doen beseffen. Zij zal al mijn kunsten tot hoger niveau brengen, gewoon, door er te zijn. Liederen zal ik voor haar schrijven zoals nog nooit liederen geschreven zijn. Ook mijn balletsprongetjes en pirouettes zullen een verfijning ondervinden alsof ik eeuwig op de spitzen rond kan draaien terwijl ik ongemerkt mijn tutu nog even recht trek. En ik mag daarbij niet op haar leunen, dat is wat ze zei. Jawel, mijn Muze haalt het beste in mij boven.

Men kan wel stellen dat mijn dwaze avonturen tot hier waren als een boot die koers leerde bepalen door bijval en afval, eh, afkeuring die mijn woorden en daden genereerden. Maar die boot heb ik ook niet meer nodig; geef mij maar de eenvoud. Zij drinkt water zonder koolzuur, maar zover ben ik nog niet. Ik wil af en toe een flinke boer kunnen laten. Dat lucht altijd zo lekker op. Maar waarschijnlijk zal ik ook dat geblaat achter me laten.

Nee, ik wil niet gelukkig met haar worden; ik ben al vervuld dat ik haar in me weet. Opeens weer dat getoeter in de straat. Is het stadhuis nog open? Zullen we lief? O ja, we kennen elkaar nog maar net. Dat zouden we trouw eens, eh, trouwens niet zeggen. Zielsverwanten zijn we alsof er al ontelbare eeuwen dit hartsverwantschap bestaat. Laat dat ‘alsof’ maar weg.

Rust. Dat zagen we op de stenen van het kerkhof steeds staan. En we voelen het bij het leven al, omdat we elkaar getroffen hebben. Ik had het niet kunnen verzinnen, de werkelijkheid is mooier dan mijn beste fantasie. De dood, die rare aap, die kan ons scheiden denkt ie zeker? Kan ie proberen hoor, hij gaat zijn gang maar, maar definitief lukken zal het nooit. Zelfs als ze nu sterven zou heeft ze dit hart aan mij ontlokt. Te willen zijn als de eenvoud die ze is. Die ik bemin als mezelf. Die haar als geen ander kent.

Ik voelde me verloren met mijn woorden. Zoals de ijdelheid van zelfreflectie verschraalt tot niets als ik in haar ogen kijk. Geen taal kan zeggen wat er dan gebeurt. Geen tijd of plaats kan dan bestaan. En, gek genoeg, ook geen reddende engel. Dit ben ik immers altijd al geweest. Thuiskomen in mezelf die haar naam draagt. De wond van liefde die ik vier.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in liefde, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Reddende engel

  1. timmerark zegt:

    Er zou een andere manier van waardering uitten moeten komen dan de like know. Zo ites, kop op, of kop in de wind, of spijker op de kop.

  2. Joost Lips zegt:

    Dank Mark, want soms doet het leven pijn en sluit ik dit weblog; ik ben blij dat je toegang vroeg. En ik hou ook van de uitspraak: “de spijker op de kop slaan en de plank helemaal mis”. Nog effe en dan ben ik begaafd timmerman.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s