herinnering

.

onvergetelijk hoe
na het verlaten van de trein
je me even verderop
fiets in de hand
lachend toezwaaide

je fiets tegen een hek
en we naderden
omhelsden en bleven
zo heel lang staan
verstild en blij

zoals nog vele keren
de uren dat we samen waren
en voor het afscheid
toch nog maar even
een treintje gemist

je lieve slanke warmte
gedrukt tegen dit berenlijf
voelden we ons thuis
en veilig dat we allebei
zelfs niet bloosden

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in poëzie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s