Och, getroffen in mijn hart!

.

Geluk kwam mijn onvrede verstoren vandaag. Ik weet niet hoe het kwam maar geluk had geen moer te maken met al mijn problemen en duwde me spontaan opzij. Ik vroeg nog hoe geluk dat deed maar geluk wist het ook niet. Ik heb vervolgens intens doorgevraagd en hoorde de meest lieve lach op mijn achterlijke vragen naar antwoord.

Vandaag ben ik genezen. Ik dacht nog: dat kan helemaal niet maar genezen was ik wel. Hoe kan dat dan vroeg ik nog maar weer die lach van ultieme pret om wat nooit komen zal en toch al is. Niemand die mij genezen verklaarde en geen kliniek die ik uitliep en toch was het zonder twijfel genezing.

Ken je die mensen die doen alsof ze hier eeuwen leven, stapelen en op het laatst klagen om wat ze tekort kwamen? Nou ik wel. Ik vind het een stelletje oplichters maar toen ik me druk om hen maakte zat ik wel in hun kermis. Een telefoontje leerde me vandaag dat dat niet nodig is. Jezus wat heb ik gelachen met haar!

Geen guru of therapeut kwam eraan te pas maar wel haar lieve lach. We hebben heel het universum doorgenomen in een gesprek van pakweg drie uur en nadat ik het raadseltje had horen oplossen zei ze eenvoudig: dan ga ik nu maar weer sokken stoppen.

Och jee, ik en mijn taal; ze toonde respect en liet me zeggen dat alle woorden leeg zijn. Ze liet me zeggen dat geld niet stinkt maar wat je ermee doet wel stinken kan terwijl ik nog een peuk op stak. Dat internet neutraal is en betekenis krijgt door intentie terwijl het vaak mijn vuilstortplaats was. Ze schopte me een geweten zonder me pijn te doen omdat ze zei dat ze niet over een ander gaat. Ze kan me nooit pijn doen want als het wel zo is heb ik me vergist. Zo is ze gewoon.

Ze is geen iemand en ook niet iemand anders; ze is allebei en beiden niet. Zij weet dat ze bestaat en heeft er geen idee over. Zo liep ons gesprek alleen maar vloeiend. Ze heeft de oren als de mijne. Ze is eigenwijs als ik ben en toch zullen we nooit botsen.

Het zoeken dat ik zocht te verliezen eindigde in ons ontmoeten. Ik moet niks van haar en zij moet niks van mij. Dat is geen handigheidje van ons maar ons geluk. Dit is de mooiste dag van mijn leven, niet omdat het daarna alleen maar slechter wordt, nee, deze vrouw kon meteen beamen dat dood nu aanvaardbaar is en dat we hier geen driehonderd jaar leven. Het enige dat haar interesseert is niemand pijn te doen. En ik stak nog een peuk op.

Och jee, telefoon erop, einde gesprek en zij sokken stoppen. Wat zal ik dan eens doen? De hele wereld zag eruit als een nootje die je uit een schaaltje neemt. Je kunt die noot nemen en je kunt die noot laten liggen. Ik heb de meest liefdevolle les in stilte gehad en pak geen noten meer en wil met woorden de schaal van haar liefde een standbeeld geven, niet voor de eeuwigheid, maar als de aanraking van wat eigenlijk niet kan. En toch zo is.

Ik moest zo lachen en zij was bang om heel hard te gaan huilen. Weg alle noten dan gebruik ik de schaal om je tranen in op te vangen en zonder de gulzigheid van gisteren te drinken omdat ieder je traan mijn hele leven waard is. Er is geen ander.

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in proza en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s