Krakende hersenen in een onmetelijk gat

.

Bah, wat zijn die websites van het UWV en de vacaturebanken toch een zure plekken om te verkeren. Ik voel stevige weerzin tegen de af te lopen procedures, de in te voeren inlognamen, wachtwoorden, burgerservicenummer, BIG-registratienummer, relatienummers, gatverdamme, kan dat niet anders? Ik wil gewoon op iemand toestappen, vragen of ie nog een baan heeft, dat ie dan ja zegt en ik meteen beginnen kan. Bureaucratie is niks voor mij; ik word er onpasselijk van. En van de vacatures word ik ook al niet blij: ik heb geen winkelervaring, geen rijbewijs, er is steeds wel wat waardoor ik niet aan functie-eisen voldoe.

Ik dacht: nou, als het allemaal zo lastig is dan ga ik wel spirituele bijeenkomsten geven, daar heb je immers geen papieren voor nodig en dan klets ik wel een eind heen. Of ik maak er stiltesessies van terwijl ik stiekem een mp3 in mijn oren heb; nog makkelijker. Of ik verschijn helemaal niet nadat door de gasten betaald is en laat dan zeggen dat de innerlijke response van hen onvoldoende is voor de Meester om te verschijnen. Slapend rijk worden.

Vandaag onder andere gesolliciteerd bij het Kennemer Gasthuis hier vlakbij, voor de functie Psychiatrisch Verpleegkundige. Dat ben ik helemaal niet maar bij beperkt aanbod moet je wat proberen en ik wil dat werk wel doen met mijn HBO-opleiding in de gezondheidszorg. Ik heb dan wel 21 jaar met verstandelijk gehandicapten gewerkt, maar die waren ook vaak genoeg gek als een deur en de omgang daarmee was verrijkend. Maar op de open sollicitatie kreeg ik al snel een afwijzing binnen.

Tja, en toen zat ik vanmiddag op mijn fiets even lekker depressief te wezen toen het zware gevoel opeens als een bodem uit mij wegviel. Ik zat gewoon op de fiets en het was heerlijk weer. Onwaarschijnlijk toch hoe moeilijk ik het mezelf en anderen steeds weer weet te maken met die geest van mij. En opeens zag alles er buitengemeen eenvoudig en sereen uit. Crisis is zo een gewone toestand geworden dat deze ontspanning me als een wonder toeviel. Is het zo makkelijk? Ja, zo makkelijk is het. Als er iets van een boze gedachte of complicerende inval opstond werd dit direct gezien en gecoupeerd; de vrede bleef bij me. Op de weg terug naar huis besefte ik dat het altijd bergafwaarts met me gaat als ik mijn verliezen tel; zonder die activiteit schijnt voor mij ook gewoon de zon.

In dit simpele gewaarzijn dat niets anders zoekt dan er is was ik extra gevoelig voor de schoonheid van mensen, hun uitdrukkingen, zozeer, dat ik ze wel snikkend om de hals zou kunnen springen maar dat zou wat uit de toon vallen en ik wil toch niet via de andere kant de Psychiatrische afdeling van het ziekenhuis hier vlakbij binnenkomen. Onwillekeurig moest ik aan Nietzsche denken.

Mensen zijn tot werkelijk al het beleven in staat. Waar de een omver geblazen wordt door de minste tegenspoed gaat de ander na het tienvoudige aan rampspoeden nog fluitend door. Lijden is een uiterst subjectief gegeven. Pijn is echt, maar lijden is mentaal toegevoegde onwaarde. Ik kan dit alleen vertellen omdat ik zelf een ongelooflijke ezel ben in deze; ik stoot me duizend en een keer tegen dezelfde steen. Een zenleraar zei eens: het ene paard loopt al bij de schaduw van de zweep, het ander na tien slagen nog niet. Ik ben meer van het laatste soort. Dat maakt het er allemaal niet makkelijker op en het is mijn eigen stomme schuld; ik weet het. Maar vergeet niet: zelfs het leven van een ezel kan de moeite waard zijn.

Er is wel vaker tegen mij gezegd dat ik eens van mezelf moest gaan houden. Ik vond dat wat makkelijk gezegd tegen iemand die niet weet wie hij is. Ik ben van het religieuze type, gebrouwen uit de sterrenstand op 9 maart 1961, en het resultaat zit hier op een stoel achter een toetsenbord deze onzin te verkopen. Het wonder van bestaan is een feit; de absurditeit ervan kan me ook flink om de oren slaan op momenten. Mensen denken dan dat ik naar de gedachtedokter moet of zo maar hier is geen dokter voor: het denken kan alle interieurs aannemen maar erin wonen is en blijft een hel.

“Wat een negativiteit mijnheer Lips; gaat u even naar buiten, de zon schijnt!” Dat kan zijn, maar ik heb altijd gezocht naar mijn schaduw, daar waar het licht nog niet kwam, liefst in de nacht, eenzaam en beschonken koekeloerend in wat die geest van mij allemaal wel niet doet en zelfreflectief meent te kunnen middels inbeelding dat er iemand was die dit allemaal deed. Ik heb de aandacht voor de schaduw behoorlijk overdreven in de ogen van menig ander maar ik leef hier dan ook niet om een aanpassing te zijn en tot kopie van oneigen beelden te worden. Die zon is er wel, die voel ik des nachts nog wel, maar ik wil die schaduw, die demon en die boef! Van aangezicht tot aangezicht, opdat ie aan mijn voeten valt. Ik ben er klaar mee.

Nee, dit is niet gemaakt van: “voortaan zal ik aardiger zijn”. Dit is van het smerigste en het goorste en van wat niemand weten wil, maar zich meer en meer aandient als je het ontkent. Dit is van de pijn, de kwetsbaarheid op alle zorgelijke en ook feestelijke gezichten. Dit leven, onhoudbaar voor ieder ledemaat en toch gedragen in liefde, of althans hoop, want betrekkelijk weinig mensen plegen zelfmoord. De zelfmoordgedachte is pas een optie als alle opties zijn opgebruikt. Hoop heeft nog mogelijkheden. Uitzichtloosheid ontstaat alleen als je je geestelijke conditionering voor waar hebt aangenomen terwijl de werkelijkheid zich er geen ene moer van aan trekt. Ik heb dat gedaan en ik kan je zeggen: dat voelt niet best. Ach ja, een beetje in aanraking komen met de hel is een ieder bekend, maar er je thuis vinden is wel even een ander verhaal. Ik hoef geen Dante hiervoor te lezen; het is er afzichtelijk.

Mijn hele leven weet ik dat ik de waarheid wil, maar dan niet die van de wierook, chants en new-age-bullshit, maar de waarheid. In mijn jeugd had ik op een dag het idee het denken uit te denken en zo stil te zetten. Ik ging aan de waterkant zitten en zag hoe belachelijk mijn idee was: een zichzelf in stand houdend mechanisme. Ik stond weer op en keerde terug van een mislukte missie. Op wat latere leeftijd dacht ik een keer: hoe kun je nu naar waarheid zoeken als je niet weet hoe waarheid eruit ziet? Ik concludeerde toen dat we dus zoeken naar iets dat we feitelijk al kennen, anders kun je het niet herkennen. En toch sindsdien, als ik een mooi inzicht, een fraaie eye-opener beleefde, dan was ik weer niks opgeschoten en bleef het altijd maar mentale ruis zonder werkelijke rust.

Je moest naar school maar ik wilde voetballen. Je moest naar aardrijkskunde maar ik wilde dat meisje. Je moest een roman kunnen schrijven maar ik wilde schrijven wat ik wil. Mijn hele leven was die kooi van ‘moeten’ en ‘verwachting’ iets om zo hard mogelijk tegenaan te schoppen zonder mijn maatschappelijke positie zo te ondermijnen dat die functie zelf verloren ging. Dat ging heel aardig; je maakte er niet altijd vrienden mee maar zowel, dan had je ook makkelijker een echte. Niet iemand die wilde wennen aan vaste patronen, voorspelbare zaken en uitgeholde oneliners. Gelukkig heb ik in al mijn levensepisoden, behalve vrienden voelen wegdrijven ook nieuwe zien aanspoelen; het is wel iets dat ik vertrouw. Als je niet danst naar de pijpen van wat men horen wil en zegt wat je werkelijk denkt ( en dan had ik nooit per se gelijk en tegelijk alle recht van spreken ) komt er een innerlijke rust over je met het zicht dat die hele klerezooi sowieso niet in de hand te houden is. En iedereen gaat dood. Dus ik moet helemaal niks.

Dat is dan weer achterafgeouwehoer natuurlijk maar het mooie van een fikse depressie is wel dat je je daarna een stuk minder depressief voelt! Alles is toch relatief mensen; laten we elkaar niet voor de gek houden. Dat wat absoluut is dat was het al en vraagt echt niet aan de mens of ie even het Absolute wakker wil schudden. Stelletje flauwekul. Nee, niet goed Nederlands? Bekijk het even.

Wat ik een goed idee vind? Tja, daar vraag je me wat. Heb jij er nog een? Want tegenwoordig sabel ik alle ideeën ongeveer weg en zet er mijn slechtste voor in de plaats. Rambo in the New Age shop. De film komt volgens jaar pas uit, want er waren teveel mensen die de rechten wilden hebben omdat ze het zo een goed idee vonden.

Heb ik trouwens ( of was je al getrouwd ) wel eens verhaald over de boze koekoek? Nee? Nou, dat is wel belangrijk voor je algemene ontwikkeling en tot welzijn van al die dwazen om je heen hoor! De koekoek kennen we allemaal, en die zegt koekoek. Maar de boze koekoek, weet je wat die zegt? Koekoek! Ik geef toe, je hebt er geen zak aan maar het is wel mooi meegenomen dat je het weet.

“Want lieve mensen, hier in de zaal bijeen, ons leven is tekort, tekort om elkaar pijn te doen dus zullen we er gewoon maar eens mee stoppen?” Het werkelijke verhaal is dat wie niet betaalde in de steeg werd vermoord.

Ik moet straks trouwens wel even onder mijn tekst schrijven dat voor ieder trauma dat bij het lezen van mijn stuk opspeelt men bij de Grote Moeder moet wezen, want ik heb er verder geen verstand van. O ja, en dat alles wat ergens op leek niet naar de waarheid was, ook niet vergeten te vermelden.

Er zijn vanzelfsprekend mensen die ik wil bedanken maar als ik al die namen moet noemen dan komt WordPress bytes tekort en dat willen we niet. Maar mijn speciale dank gaat uit…ach, vergeet het ook maar en gedenk de Lieve Moeder!

.

Advertenties

Over Joost Lips

https://bodemlozebeeldentuin.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in De Grote Moeder, proza en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Krakende hersenen in een onmetelijk gat

  1. O Mutter hör ein bittend Kind….
    Amen.

  2. Joost Lips zegt:

    Höre…höre…ich hör allein Deine Stimme
    in sie die mich nicht lieben auch und
    egal was geschiet, allein Deine geliebte Stimme
    im Herz

    Mijn duits is als asbest
    maar mijn gehoor is nog goed;
    dank lieve Pathwalker

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s